Tο Tέταρτο κουδούνι

Πολύ, μα πάρα πολύ επεξετάθη στο θέμα «Βίος και μαρτύριο του Αγίου
Πορφυρίου, προστάτη των ηθοποιών» η κ. Άννα Συνοδινού. Στην εκδήλωση προς
τιμήν του Αλέκου Αλεξανδράκη με αφορμή την έκδοση του βιβλίου του στην οποία
ήταν μεταξύ των ομιλητών. Έχοντας ανακαλύψει – και πώς το ‘δεσε! – ότι
συνέπιπτε με την παραμονή της εορτής του Αγίου, βοήθειά μας.

Τόσο επεξετάθη που, προς στιγμήν, μου δημιουργήθηκε η αίσθηση ότι στο
τέλος θα μας καλούσε να ψάλουμε όλοι μαζί απ’ την πλατεία του θεάτρου το
απολυτίκιον του Αγίου…

Δέκα μέρες είχε που χάθηκε η μάνα του η αγαπημένη… Έσφιξε την καρδιά του
– πώς να κάνει αλλιώς; – κι έκανε πρεμιέρα ο Σπύρος Παπαδόπουλος (φωτογραφία).
Σε κωμωδία…

Ανήμερα την πρεμιέρα έχασε τη δικιά της αγαπημένη μάνα η Μαρία
Φιλίππου, που παίζει πλάι στην Έλντα Πανοπούλου, στο «H γυναίκα μου
τρελάθηκε». Αλλά έπαιξε. Σε κωμωδία…

Δύσκολες στιγμές… Που δεν ξεχνιούνται.

E, λοιπόν, το 1915 πρωτοπαίχτηκε – απ’ τον κωμικό της εποχής Νικόλαο
Πλέσσα, πρώτο και πολύ επιτυχημένο Νιόνιο Νιονιάκη, την προηγούμενη χρονιά,
στο «Φιόρο του Λεβάντε» του ίδιου συγγραφέα – το «Δεν ειμ’ εγώ» του Γρηγορίου
Ξενοπούλου που παίζει τώρα, σε μια παράσταση του Κώστα Τσιάνου – πολύ μου
άρεσε -, ο Σπύρος Παπαδόπουλος στον «Ακάδημο». Κι όχι το 1917 όπως είχα γράψει
– και «παρέσυρα» και τον φίλο μου τον Παναγιώτη τον Τιμογιαννάκη.

Το εντόπισα στο εξαίρετο πρόγραμμα – κάτι το σπανιότατον στο λεγόμενο
«εμπορικό» θέατρο… – που επιμελήθηκε η Τζωρτζίνα Κακουδάκη.

Χαμός στο «Λαμπέτη» για το «Ποιος φοβάται την Βιρτζίνια Γουλφ;»
– Γρηγόρης Βαλτινός, Πέμη Ζούνη. «Σκίζει» ο Άλμπι! (Κι ας έχει καλός
αναγνώστης διαφωνία για τη χρήση του ρήματος «σκίζω» απ’ τη στήλη…). Μεγάλη
επιτυχία του χειμώνα προοιωνίζονται οι απ’ την πρώτη στιγμή ουρές – να μην
τους ματιάσω!

Στο μπαρ, όμως, του θεάτρου, το τσάι – ένα μέτριο φλιτζάνι ζεστό νερό,
ένα φακελάκι τσάι, «όση ζάχαρη θέλετε» (μα πόση πια να βάλω;) και χωρίς λεμόνι
ή γάλα -, πόσο λέτε; 2,50 – ναίαιαι, δυόμισι – ευρώ. Πρώην 850 – ναίαιαι,
οκτακόσιες πενήντα – δραχμές. Δηλαδή, EEE! (Και ΧΩΡΙΣ απόδειξη. Προσοχή, γιατί
οι… ΣΔΟΕ κυκλοφορούν ακόμα…).

Αλλά και στην «Σφενδόνη» της Άννας Κοκκίνου, που είναι και του
«ποιοτικού», στο Φεστιβάλ Μπέκετ, πόσο νομίζετε ότι πουλούσαν το μπουκαλάκι –
το μικρό – το νερό; Ένα ευρώ! Πρώην τριακόσιες σαράντα δραχμές. Γουλιά και
πενηντάρικο. Και να του ‘χει γίνει και διατίμηση στο μεταξύ…

Ο νεαρός Δημήτρης Αγαρτζίδης θα είναι, τελικά, ο Ιησούς στον «Τελευταίο
πειρασμό» του Νίκου Καζαντζάκη, που ανεβάζει απόψε (δε φαντάζομαι να
ξαμοληθούν πάλι οι «θεούσες»…), σε δική του διασκευή για το θέατρο, ο
Σωτήρης Χατζάκης στην «Νέα Σκηνή» του Εθνικού. Αντί του Νίκου Καμόντου, που
παίζει πάντως άλλους ρόλους στην παράσταση.

Παναγία, η Ράνια Οικονομίδου και Μαγδαληνή η Γωγώ Μπρέμπου.

Χωρίς «Grease», το «Βεάκη». Συντελεστές και παραγωγοί κάπου δεν «τα
βρήκαν», τελικά, και η προγραμματισμένη μεταφορά του νεανικού μιούζικαλ απ’ το
καλοκαιρινό «Λαμπέτη» στη χειμερινή σκηνή ματαιώθηκε.

«Δεμένη» με την Θεσσαλονίκη. Στην Θεσσαλονίκη γεννήθηκε, στην
Θεσσαλονίκη μεγάλωσε, στην Θεσσαλονίκη μένει, στην Θεσσαλονίκη δουλεύει – απ’
τα ξύπνια στελέχη και το παλαιότερο του τμήματος Δημοσίων Σχέσεων του ΚΘΒΕ -,
στην Θεσσαλονίκη γράφει θέατρο, στην Θεσσαλονίκη παίζεται.

H Καρίνα Ιωαννίδου (στη φωτογραφία). Με σπουδές συγγραφής θεατρικών έργων
στην Αγγλία, έχει δώσει απ’ το ’85 ώς τώρα θεατρικά έργα που βραβεύτηκαν, έργα
για παιδιά, διασκευές…

Απ’ το ’96 έχει «ταυτιστεί» με το Θέατρο «25ης Μαρτίου» του Γρηγόρη
Μήττα και τη μετεξέλιξή του, το Θέατρο «Φλέμινγκ».

Ήδη παίζονται εκεί (για δεύτερη σεζόν, μετά την επιτυχία που είχε) η
ελεύθερη διασκευή της στη σαιξπηρική κωμωδία «H στρίγγλα που έγινε αρνάκι» και
η νέα παραγωγή του έργου της για παιδιά «Πετάει, πετάει… ο γλάρος» που είχε
πρωτοπαρουσιαστεί το ’98 – ’99, ενώ στον προγραμματισμό του θιάσου για φέτος
είναι και το καινούργιο της «Ο καλύτερος μπαμπάς είναι η… μαμά μου».

Δε θα τα πούμε τις επόμενες δυο Πέμπτες. Το «Τέταρτο Κουδούνι» παίρνει
άδεια – τις δυο βδομάδες που του έχουν απομείνει φέτος.

Ραντεβού στις 4 Δεκεμβρίου!