MATIEΣ Mε την Eιρήνη

Πέντε μήνες είχα να δω την Ειρήνη Παπά. Από κοντά, εννοώ. Να μπλεχτούνε οι
ματιές μας, τα χαμόγελά μας, να την αγγίξω, να της σφίξω το χέρι, να τη
μυρίσω, να τη φιλήσω, να κατηφορίσει η παλάμη μου στα μαύρα, στιλπνά μαλλιά
της. Πέντε μήνες. Εκείνη με τους θριάμβους της, στο εξωτερικό, εγώ με τις
μαγικές διακοπές μου στον Μόλυβο.

Ανταμώσαμε προ ημερών. Μεσημέρι. Στο «Μαρίτσας», στο Κολωνάκι. Ήταν μαζί της
και ο Κώστας Λαλιώτης. Κι ύστερα από λίγο γίναμε μια μεγάλη συντροφιά. Με
γνωστούς και φίλους. H σπουδαία θεατρίνα μάς μιλούσε συνεπαρμένη για τις
καταπληκτικές παραστάσεις που έδωσε στην ιταλική πρωτεύουσα με τις «Τρωάδες»
και την «Εκάβη» του Ευριπίδη. Παραστάσεις που έγιναν σε μια τεράστια αλάνα του
Πανεπιστημίου της Ρώμης, από τις 11 έως τις 18 Σεπτεμβρίου.

Όλα, σ’ αυτές τις παραστάσεις, συγκλονιστικά. Για τις «Τρωάδες», μετάφραση από
τον Ραμόν Ιριγκογέν, στα ισπανικά. Για την «Εκάβη», μετάφραση από τον
νομπελίστα Σαλβατόρε Κουαζίμοντο, στα ιταλικά. Σκηνικά από τον Σαντιάγο
Καλατράβα. Κοστούμια από τη Μαρίνα Καρέλλα. Και μουσική, από τον Βαγγέλη
Παπαθανασίου.

Παρακολούθησα τις «Τρωάδες» στη Βαλένθια, σ’ ένα εγκαταλειμμένο εργοστάσιο.
Πολύς κόσμος, πολλοί επίσημοι, και η Ειρήνη να παίζει επί δύο ώρες μιλώντας
ισπανικά! Τετράωρο το πρόγραμμα στη Ρώμη. Οι δίωρες «Τρωάδες» στα ισπανικά και
η «Εκάβη», δίωρης διάρκειας επίσης, στα ιταλικά. Πρόκειται για άθλο! Που άφησε
άφωνους τους Ιταλούς θεατές – όσους κατάφεραν να χωρέσουν σ’ αυτή την τεράστια
αλάνα.

«Θα παιχτούν και τα δύο έργα στην Αθήνα», μου λέει η Ειρήνη. Και προσθέτει:
«Αλλά δεν υπάρχει πουθενά μια τόσο μεγάλη αλάνα. Θα προσπαθήσω να πείσω τον
Ευάγγελο Βενιζέλο να ‘ερθει στη Ρώμη, για να δει από κοντά και να καταλάβει τι
εννοώ. Είμαι βεβαία ότι θα τον πείσω. Πρέπει να βρούμε, απαραιτήτως, χώρο, γι’
αυτές τις παραστάσεις…».

Ο καημός της: το σχολείο της, στην οδό Πειραιώς, ανήκει στην ΚΕΔ. Με την
είσοδο της ΚΕΔ στο Χρηματιστήριο, υπάρχει ενδεχόμενο να πουληθεί ένα κομμάτι
της Κτηματικής Περιουσίας του Δημοσίου, κι αυτό το κομμάτι να είναι το
σχολείο! Για το οποίο έχει δαπανήσει η ίδια δεκάδες εκατομμυρίων. Και αποτελεί
«επένδυση ψυχής». «Πρέπει να διασφαλισθώ», λέει η Ειρήνη. «Άλλωστε, αυτή η
Σχολή είναι μία από τις τρεις (Αθήνα, Ρώμη, Βαλένθια), που με δικούς μου
αγώνες οργανώθηκαν. Κι αυτό το τρίγωνο δεν μπορεί να σπάσει».