ΓNΩMH Kάθε τέλος είναι μια αρχή

Άρχισε σαν όνειρο. H προσδοκία για το «κάτι παραπάνω» από το σερί… ισοπαλιών
και, επιτέλους, την πρώτη νίκη ήταν έντονη στη Νέα Φιλαδέλφεια. Και όχι άδικα.
H περυσινή πορεία αποτελούσε εχέγγυο για μια τουλάχιστον αξιοπρεπή εμφάνιση
και οι μεταγραφές του καλοκαιριού ανέβαζαν τον πήχυ πιο ψηλά. H νέα AEK
έδειχνε ικανή για κάτι καλό στο Τσάμπιονς Λιγκ και όταν πραγματοποιήθηκε η
κλήρωση των ομίλων το χαμόγελο έγινε πιο πλατύ. Ισχυρές ομάδες οι Λα Κορούνια,
Μονακό και Αϊντχόβεν αλλά σε καμία περίπτωση Ρεάλ Μαδρίτης και Ρόμα.

Σήμερα το όνειρο είναι ήδη εφιάλτης. H ομάδα του Μπάγιεβιτς, αν και ξεκίνησε
με ισοπαλία απέναντι στην «Ντεπόρ», στη συνέχεια απογοήτευσε. Συντριβή στο
Μονακό (παρηγοριά, ίσως, η προχθεσινή ισπανική υποχώρηση) και ακολούθως δύο
αποκαρδιωτικές εμφανίσεις και ισάριθμες ήττες από την Αϊντχόβεν. Συγκομιδή,
μόλις ένας βαθμός σε τέσσερις αγώνες. Αντίο Ευρώπη…

Αλλά μήπως στο πρωτάθλημα τα πράγματα είναι καλύτερα; Όσο κι αν προσπαθεί
κανείς δεν μπορεί να θυμηθεί μια καλή εμφάνιση των «κιτρινόμαυρων». Ένα ματς
στο οποίο να πρόσφεραν θέαμα αντάξιο της ποιότητας που έχουν ως παίκτες και ως
ομάδα συνολικά. Τίποτα…

H εικόνα που παρουσιάζει η AEK είναι τέτοια που απαγορεύει κάθε σκέψη για
τίτλο. Και αυτή είναι που πρέπει να αλλάξει πρώτα. H AEK πρέπει να ξαναγίνει
ομάδα, να αναπτύσσεται με ταχύτητα, να αποκτήσει αυτοματισμό και
αποφασιστικότητα. Αυτό είναι το μεγάλο στοίχημα για τον Μπάγιεβιτς και τους
παίκτες του.

Αλλιώς, τι να το κάνει το νέο γήπεδο ο κ. Γρανίτσας;