Ο Tζιν Aνούελ…

Με πολύ ενδιαφέρον άνοιξα τον χορταστικό τόμο «Αλέκος Αλεξανδράκης.
Ευχαριστώ…» των Εκδόσεων Άγκυρα. Ένα είδος βιογραφίας του σεβαστού μας
ηθοποιού, που υπογράφει ο κ. Νίκος Νικόλιζας. Πολύ χρήσιμα τα βιβλία αυτά,
ενίοτε συγκινητικά, αλλά απαιτούν και μεγάλη προσοχή. Ειδικά όταν
περιλαμβάνουν φιλμογραφίες και παραστασιογραφίες. Πρέπει, λοιπόν, στο
συγκεκριμένο βιβλίο οι εκδότες επειγόντως να προσθέσουν ένα ένθετο με τα
παροράματα και στην αμέσως επόμενη έκδοση να κάνουν οπωσδήποτε τις διορθώσεις
στα πολλά λάθη του – ό,τι γράφω το «αλίευσα» απλώς από ένα πρώτο κοίταγμα… –
και που φοβάμαι ότι δεν είναι μόνο τυπογραφικά… Το οφείλουν σε όσους δώσουν
τα τριάντα τρία ευρώ τους για να το αγοράσουν. Και στον βιογραφούμενο, ως
ένδειξη σεβασμού.

…και άλλες περιπέτειες

Να διορθώσουν, ας πούμε, το αναγραφόμενο ότι η Δανάη τραγουδούσε στα
«Χειροκροτήματα» του Τζαβέλα με τον Αττίκ (όπου δεν τραγουδούσε), ότι το
«Χρυσό μου» είναι της Κολέτ και όχι της Κόλετ, «Οι αντίζηλοι» του Σέρινταν και
όχι του Σεριντάν, τα «Ερωτικά τεχνάσματα» του Μαριβό και όχι της Μαρί Βω, τα
«Στρατηγήματα εραστών» του Φάρκουαρ και όχι του Φακουάρ, η «Έκτη εντολή» του
Ρομπέρ Οσέν και όχι του Ρόμπερ Χοσεΐν, το «Βαθιά γαλάζια θάλασσα» του Τέρενς
Ράτιγκαν και όχι του Τέρενς Ρατιγκάν, «H δίκη των φακέλων» του Ντάνιελ
Μπέριγκαν και όχι του Ντανιέλ Μπαριγιέ, «Ο άντρας της ζωής μου» των Μπαριγιέ
και Γκρεντί και όχι του Μπαριγιέ Γκρεντλί και άλλα. Και – κυρίως! – ότι η
«Λεοκάντια» είναι του Ζαν Ανούιγ και όχι – έλεος, έλεος! – του Τζιν Ανούελ.
Μα, καλά, έναν επιμελητή δεν μπορούσαν να βρουν…