Aυτο-ξεφλουδιζόμενη δημοκρατία

Οι αδελφοί Μπους πρωταγωνιστές ενός σκοτεινού σεναρίου που έδωσε την εξουσία στον Τζορτζ και όπως δείχνει το στιγμιότυπο, απολαμβάνουν την επιτυχία παρέα

Αξίωμα της δημοκρατίας η ψήφος, κατάκτηση αιώνων πολιτισμού, που συνδέεται με
αναμφισβήτητα δικαιώματα του ανθρώπου, την ελευθερία της έκφρασης, της
αυτοδιάθεσης, όλα αυτά που χαρακτηρίζουν την έννοια του πολίτη στα σύγχρονα
κράτη και που φαίνεται πως σε ορισμένες περιπτώσεις επανατίθεται προς
συζήτηση.

Ανατριχιαστικό και αδιανόητο για την εποχή που θεωρεί τη δημοκρατία ως την
απόλυτη ιδέα, την πιο δυναμική του αιώνα που πέρασε, τόσο ώστε να μην υπάρχουν
κράτη που να παραδεχτούν ότι δεν είναι δημοκρατικά, τόσο, που στο όνομά της να
γίνονται ακόμη και πόλεμοι που εντέλει την προσβάλλουν. Φαίνεται όμως, ότι
ακριβώς αυτό έχει θέσει σε αμφισβήτηση ήδη την ουσία της και σαν να γυρνάει
πίσω το ρολόι, ιδέες αποκλεισμού αναπτύσσονται σε χώρες που έχουν αποχυμώσει
τις δημοκρατικές αξίες, σε σύστημα-άλλοθι για να επεκτείνουν την κυριαρχία
τους.

H εκπομπή «Ρεπορτάζ χωρίς σύνορα» (NET) αποκάλυψε πως στις ΗΠΑ, ιδέες που
επικράτησαν στα πρώτα άγουρα χρόνια του εκδημοκρατισμού της Δύσης και που
αποδείχτηκαν επικίνδυνες στη συνέχεια – όπως εκείνες του Τζον Στιούαρτ Μιλ,
ένθερμου υποστηρικτή της αμερικανικής δημοκρατίας, που όμως υποστήριζε πως οι
σοφότεροι και οι πιο ταλαντούχοι πρέπει να έχουν περισσότερες ψήφους από τους
υπόλοιπους, για να έχουν μεγαλύτερη επιρροή από τους λιγότερο ικανούς και τους
«αγνώμονες» – επανέρχονται ως όπλα στα χέρια μιας εξουσίας που επιβάλλει
μοναδικό κριτήριο για το δικαίωμα ψήφου, να συμφωνεί ο πολίτης με τα σχέδιά
της, ιδίως τα πολεμικά.

Με τίτλο «Πώς να κλέψετε τον Λευκό Οίκο» η εκπομπή ξεδίπλωσε βήμα βήμα
τις ενέργειες της ομάδας Μπους να αποκλειστούν ψηφοφόροι και ιδίως των μαύρων
της Φλόριντα, που στην πλειονότητά τους είναι δημοκρατικοί, από την εκλογική
διαδικασία. Αναβίωσαν τη μισαλλοδοξία και το ρατσιστικό κλίμα των σκληρών
εποχών της αμερικανικής πρόσφατης Ιστορίας.

H Νάνσι Νόρθαπ, διευθύντρια του Προγράμματος για τη Δημοκρατία στο
Πανεπιστήμιο της Νέας Υόρκης, εξηγεί πως εφαρμόστηκαν κριτήρια μόρφωσης
αποκλειστικώς όμως για τους μαύρους του Νότου, με αποτέλεσμα να αποκλειστούν
670.000 άνθρωποι από την εκλογική διαδικασία.

Ένας ακόμη παλιός νόμος ενεργοποιήθηκε, που λέει ότι όποιος έχει
καταδικαστεί, χάνει τα εκλογικά του δικαιώματα. Οι περισσότεροι καταδικασμένοι
είναι μαύροι και δεν έφτανε μόνο αυτό, πολλών καταδικασμένων τα ονόματα
χρησιμοποιήθηκαν για να αποκλειστούν συνονόματοί τους, επίσης έγχρωμοι, από
την ψηφοφορία.

Αυτό που μας αφήνει άφωνους, είναι ο κυνισμός με τον οποίο αφυδατώθηκαν
δημοκρατικές ιδέες, για να μετατραπούν σε πολεμικά όπλα από την ομάδα Μπους,
κάτι που το είδαμε στη θεωρητική κάλυψη του πολέμου κατά του Ιράκ, όταν ο
Γούλφοβιτς υποστήριζε ότι δεν κάνουν τίποτε άλλο οι Αμερικανοί από το να
εφαρμόζουν τις ιδέες της αρχαίας ελληνικής δημοκρατίας.

Λένε πως σε έναν κόσμο που βασίζεται στη δυναμική επικοινωνία, οι
αυταρχικές εξουσίες χάνουν τον δυναμισμό τους, δεν έχουν ελπίδες να επιβληθούν
ή να συντηρηθούν. Ωστόσο, στην περίπτωση Μπους ακόμη και τα μίντια χόρεψαν
στον σκοπό της εκλογής του. Πρώτο το FOX, που ανήκει στον Μέρντοχ, φίλο του
Μπους και με πρόεδρο τον εξάδελφό του, ανήγγειλε την εκλογική του νίκη, όταν
ακόμη το αποτέλεσμα ήταν αμφίρροπο. Με τον ανταγωνισμό των μέσων και την
υστερία που τα καταλαμβάνει έσπευσαν να ακολουθήσουν και όλα τα υπόλοιπα
κανάλια, διαμορφώνοντας κλίμα θριάμβου, που σκέπασε τις ψύχραιμες φωνές
εκείνων που ζητούσαν καταμέτρηση ψήφων. Το τελικό αποτέλεσμα κρίθηκε για λίγο
περισσότερες από 500 ψήφους, αλλά εκείνες τις ώρες της εκλογής κανείς δεν
ήθελε να ασχοληθεί. Αργότερα στο Κογκρέσο κλήθηκαν τα κανάλια να απολογηθούν
για τη συμπεριφορά τους, αλλά αυτό γίνεται σε κάθε κρίση, λέει ένας
δημοσιογράφος. Είναι σαν τον αλκοολικό, που ξυπνά την άλλη ημέρα και λέει «τι
έκανα;».

Να που οι εκτυφλωτικές μέθοδοι της δημοκρατίας μπορούν να αποτελούν απλώς
φωτογενή περιστατικά για ένα μιντιακό σύστημα, που εμπεριέχει την αμφισβήτησή
του, με κίνδυνο να εκτονώνει το αίσθημα της δυσφορίας που γεννά ο εκφυλισμός
της δημοκρατίας, σε όσους πιστεύουν ακόμη σ’ αυτήν. Μοιάζει με αδιέξοδο, πολύ
περισσότερο όταν ο βομβαρδισμός με εικόνες και απόψεις αδυνατίζει τη μνήμη
περιορίζοντας την σκέψη σε ένα ζοφερό παρόν, που κάνει οποιονδήποτε αγώνα
εκδημοκρατισμού των συστημάτων να μοιάζει παρωχημένη και ανώφελη επιλογή. Αυτή
όμως, θα ήταν και η μεγαλύτερη νίκη του μπουσισμού. H νίκη της απογοήτευσης.