Tο Tέταρτο κουδούνι

Το σίριαλ Βαρθολομαίος Vs Χριστόδουλος συνεχίζεται. Βγήκε και στα
κανάλια η Αυτού Θειοτάτη Παναγιότης, με «φαρέτρες», με «φαρέτρες», και με
«πριόνια» (άδεται κατά το «με σημαίες, με σημαίες, και με ταμπούρλα…» σε
μουσική Μίκη Θεοδωράκη), να «καταγγείλει» – μα μες στην αγάπη τη
χριστιανικότατη, μα μες στην αδελφικότητα… – την Αυτού Μακαριότητα – κάτι σε
1204 με σύγχρονη τεχνολογία μού «κάνει» όλο το «σκηνικό».

Άντε και στην Τατιάνα Στεφανίδου. Και ο κ. Χριστόδουλος σε
«παράθυρο»…

Και γέεελιο οι Τούρκοι…

Όλος ο κόσμος είναι μια σκηνή…

Να θυμίσω ότι δεν είναι άγνωστος στην ελληνική σκηνή o εξηνταπεντάχρονος
σήμερα Πολωνός – απ’ την εποχή του Γιαρουζέλσκι στην Νέα Υόρκη – Γιάνους
Γκλοβάτσκι, που την «Τέταρτη αδελφή», όγδοο θεατρικό του, ετοιμάζει στο
«Κάππα» για το Εθνικό ο Σλόμπονταν Ουνκόφσκι (φωτογραφία).

Το καλοκαίρι του 2000, πρώτος ο νέος Θεσσαλονικιός ηθοποιός Φάνης
Μουρατίδης, που «κατέβηκε» στην Αθήνα, ανεβάζει με την ομάδα «Μπάρκο» το έργο
του (1992) «Αντιγόνη στην Νέα Υόρκη» στην «Τεχνόπολι» του Δήμου Αθηναίων.

Και τον αμέσως επόμενο χειμώνα 2000 – 2001, στην Θεσσαλονίκη, στο
Δημοτικό Θέατρο της Νεάπολης, ο Γιώργος Κιουρτσίδης με το θίασο «Θέσπις», σε
συμπαραγωγή με το ΚΘΒΕ, κάνει το παλαιότερο (1985) του Γκλοβάτσκι «Κυνηγώντας
τις κατσαρίδες».

Αλλά και το μυθιστόρημά του «Γενική απεργία» κυκλοφορεί εδώ και χρόνια
απ’ την «Εστία».

Στον… αστερισμό του αμερικάνικου μιούζικαλ το χειμώνα το «Βεάκη».

«Καμπαρέ» στην Κεντρική Σκηνή με Εβελίνα Παπούλια – Άκη Σακελλαρίου
σκηνοθετημένους από Κωνσταντίνο Αρβανιτάκη, «Grease» στην Δεύτερη Σκηνή – η
«ευέλικτη», νεανική παράσταση της Θέμιδος Μαρσέλλου και της Βασιλικής
Ανδρίτσου, που η φρεσκάδα της άρεσε το καλοκαίρι, γι’ αυτό και μεταφέρεται με
κάποιες αλλαγές απ’ την ταράτσα του «Λαμπέτη» στη σκηνή του «Βεάκη».

«Του δίνει μια μπούκλα» – λέει η τυπωμένη στο βιβλίο σκηνική οδηγία. H
Ζιλί, σύζυγος του Δαντόν, στο Ένα αγόρι. Να την παραδώσει στο φυλακισμένο και
καταδικασμένο σε θάνατο απ’ το Επαναστατικό Δικαστήριο – Γαλλική Επανάσταση,
Τρομοκρατία, 1794… – σύντροφό της. Στον «Θάνατο του Δαντόν» – 1835 – του
καημένου του μακαρίτη Γκέοργκ Μπίχνερ.

Σιγά που θα την ακολουθούσε την οδηγία ο σκηνοθέτης της παράστασης του
έργου στο «Αμόρε» κ. Άλμπρεχτ Χίρχε, που μετακαλείται για δεύτερη φορά απ’ το
«Θέατρο του Νότου» – οι Γερμανοί ξανάρχονται -, μετά το «Bad Actors» και την
επί σκηνής αλήστου μνήμης πεολειξία που μας είχε προσφέρει.

΄Ησυχα, εσείς! Αμέσως το μυαλό σας στο κακό… Απλώς η οδηγία
«μετασχηματίστηκε». (Όπως, άλλωστε, και όλο το έργο του καημένου του Μπίχνερ –
δηλαδή τον αδόξαστο τού άλλαξε). Γυρίζει, λοιπόν, η Ζιλί, ανασηκώνει τη φούστα
της διακριτικά, κάτι «τραβάει», «αχ!» – ένα πονάκι, ανεπαισθήτως – και τι λέτε
ότι παραδίδει προσεκτικά, αντί μπούκλας, στο Ένα αγόρι; Μια τρίχα απ’ το
εφηβαίο της. Κι εκείνο, ενθουσιασμένο, κάνει έναν πήδο και γίνεται μπουχός με
την τρίχα στη χούφτα.

Τώρα, πέστε μου, εγώ πώς να αποφύγω να χαρακτηρίσω την παράσταση,
κυριολεκτώντας μάλιστα, «να μαδάς τις …. τριχές σου»; Πώς;

Τι κακό κι αυτό στο «Αμόρε»… Να «πληρώνω» όσες καλές παραστάσεις
βλέπω – κι είναι και πολλές και με καλούς ηθοποιούς – με την κακοποίηση,
τακτικά κάθε χρόνο, ενός κλασικού κειμένου…

Πάντως, στην παράσταση του «Δαντόν» που είδα, τρεις εντόπισα στο κοινό
να έχουν αποκαμωμένοι παραδοθεί – δυο ώρες και πενήντα κρατάει, βάστα
κατακαημένη Ρούμελη… – στις αγκάλες ούτε του καημένου του Μπίχνερ ούτε του
κ. Χίρχε, αλλά του Μορφέως.

Τον αγαπήσαμε τα τελευταία χρόνια. Τον Μπράιαν Φρίελ. Μέσω, κυρίως, του
Αντώνη Αντύπα. Που μας έφερε και τον ίδιο το συγγραφέα πέρσι: «Μόλι Σουίνι»,
«Ο θαυματοποιός» και, τώρα, «Ο ξεριζωμός» – δυο σεζόν το καθένα στο «Απλό».

Φέτος, μπαίνει στο «τριπ» Φρίελ και το ΚΘΒΕ. H Γλυκερία Καλαϊτζή (στη
φωτογραφία), απ’ τις ικανές «νέες δυνάμεις» της Θεσσαλονίκης, ανεβάζει στις 14
Νοεμβρίου, στο Μικρό Θέατρο της Μονής Λαζαριστών και σε μετάφραση Ερρίκου
Μπελιέ, το παλαιότερο (1977) έργο του «Ο οίκος του Μπάτλερ» – όπως
μεταφράστηκε ο τίτλος.

Στη διανομή, Δημήτρης Βάγιας, Μάνος Σταλάκης, Βασίλης Σπυρόπουλος,
Μαρία Χατζηιωαννίδου, Σύρμω Κεκέ, Κατερίνα Λούρα, Ρεβέκα Τσιλιγκαρίδου,
Γιώργος Κρήτος, Δημήτρης Διακοσάββας.

Τα σκηνικά και τα κοστούμια, της Ευαγγελίας Κιρκινέ – ταλαντούχα νέα
του χώρου, που ‘χει δώσει πολύ καλά πρώτα δείγματα στην Θεσσαλονίκη – είδα
δουλειά της στην καφκική «Μεταμόρφωση» της ομάδας «Ακτίς Αελίου» – και η
μουσική του Γιώργου Βασικαρίδη.