Στημένες από νωρίς οι μαμάδες στον διάδρομο, να δουν καθηγητές, πρώτη μέρα που
δέχονταν. Ζακετάκια στην αρχή για την ψύχρα, βεντάλιες ύστερα αυτοσχέδιες, για
τη ζέστη. Από τη μία πόρτα στην άλλη, από τη μία ουρά στην άλλη, να τρέχει ο
ιδρώτας. Όλο μαμάδες, σαν παρθεναγωγείο με μεγάλα κορίτσια είμαστε. Μαμάδες με
τις δουλειές παρατημένες, με γονικές άδειες, με το ρολόι στο χέρι, με το άγχος
και με τις απορίες τις ατέλειωτες. Να προσπαθούμε να ψαρέψουμε η μία την άλλη.
Τι τους έχει βάλει Ιστορία, ξέρετε; Μήπως ακούσατε πότε θα γράψουν τεστ; Την
ύλη του τεστ την έδωσε; Δεν μου λέει εμένα, να σας πάρω τηλέφωνο; Με κείνη τη
Βιολογία πολύ παιδεύτηκα, δεν μπορούσα να την καταλάβω. Δίνουμε ωριαίο
μεθαύριο, άκου τώρα να μας βάλει ωριαίο πριν από το τριήμερο, άδικο δεν είναι;
Πάρτε, λέει, μαζί τα βιβλία στο ταξίδι, αν είναι δυνατόν! Κουνάμε τα κεφάλια.
Άδικο βέβαια. Ούτε η Αλίκη Βουγιουκλάκη στα «Χτυποκάρδια στο θρανίο» δεν
αναγκαζόταν να μελετά σε τόσο δύσκολες συνθήκες. Και σίγουρα δεν είχε τέτοια
δίψα για μάθηση, όπως εμείς εδώ, σ' αυτή την ουρά της αγωνίας. Γιατί δεν μας
βάζουν στην τάξη μαζί με τα παιδιά, να τελειώνουμε; Τα βλέπουμε στο διάλειμμα
να περνούν σίφουνες, ξεμαλλιασμένα, γελαστά, ανασούμπαλα, χοροπηδηχτά, να μας
λοξοκοιτάζουν. Αχ, χάλια τις έκαναν τις μπλούζες. Αχ, γιατί να πρέπει να
γράφουν τις εργασίες μόνα τους; Βάλτε μας εμάς να τις γράψουμε, τέλειες θα
γίνουν. Στείλτε μας στα θρανία ξανά. Αποφοιτήσαμε γρήγορα, πριν λάμψει το
ταλέντο μας, πριν αναγνωριστούν οι ικανότητές μας. Άδικο δεν είναι;

Ακολουθήστε στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, από