Σε μία σκηνή μόνο η Ούμα Θέρμαν, πρωταγωνίστρια του «Kill Bill», ξεπαστρεύει
με σπαθί σαμουράι καμιά εκατοστή Γιαπωνέζους


«E όχι, δεν νιώθω την ανάγκη να αιτιολογήσω τη βία. Είναι ο λόγος που ο
Έντισον εφηύρε την κάμερα, είναι κινηματογραφική υπόθεση. H λογοτεχνία δεν
μπορεί να το κάνει, το θέατρο δεν μπορεί να το κάνει, η ζωγραφική δεν μπορεί
να το κάνει. Το σινεμά μπορεί. Και σίγουρα το "Kill Bill" είναι μια βίαιη
ταινία, αλλά, διάολε, ταινία του Ταραντίνο είναι. Δεν πηγαίνεις σε συναυλία
των Metallica για να τους ζητήσεις να χαμηλώσουν τη μουσική». Ο Κουέντιν
Ταραντίνο είναι χειμαρρώδης πάνω στο αγαπημένο του θέμα. Έχει πάρει θέση
απέναντι στις επιθέσεις για το επίπεδο της βίας στην καινούργια του ταινία,
είναι απόλυτα έτοιμος.


Είναι, εξάλλου, ο... κάθε άλλο παρά συνηθισμένος σκηνοθέτης μας και πολύ σε
φόρμα αυτές τις ημέρες. Όπως θα ήταν και ο όποιος άλλος συνηθισμένος
σκηνοθέτης που βλέπει το πρώτο κιόλας Σαββατοκύριακο την ταινία του να φέρνει
στο ταμείο 22,7 εκατομμύρια δολάρια. Τόσα έφερε το «Kill Bill, Vol.1», που
άρχισε να προβάλλεται στην Αμερική. To «αιματοβαμμένο» «Kill Bill», η
επιστροφή του Ταραντίνο - του «αμοραλιστή», «ρηχού», «υπερβολικού» και
ιδιοφυούς Κουέντιν Ταραντίνο -, έξι χρόνια μετά το «Jackie Brown» και πάνω από
μία δεκαετία από το θρυλικό «Pulp Fiction».


Είχε κανείς την εντύπωση πως η βία, δεν θα ήταν ένα θέμα; Σε μία σκηνή
μόνο η Ούμα Θέρμαν, η Σειρήνα του Κουέντιν, ξεπαστρεύει με σπαθί σαμουράι
καμιά εκατοστή Γιαπωνέζους, εμπλουτίζοντας το όλο σκηνικό με αέρινες κινήσεις
πολεμικών τεχνών, ακρωτηριασμούς, αποκεφαλισμούς και άλλα του σινεμά της
σκληρότητας στην καλτ εκδοχή του. Ο Ταραντίνο σκηνοθετεί, τιμώντας ταυτόχρονα
όλα αυτά με τα οποία έχει πάθος στο σινεμά, τα σπαγγέτι-γουέστερν, τις
πολεμικές τέχνες του ασιατικού κινηματογράφου, τις «μαύρες» - blaxploitation -
ταινίες της δεκαετίας του '70, τα πορνό και τα γιαπωνέζικα κινούμενα σχέδια.
Σινεμά που περιφρόνησε η κριτική και λάτρεψε το κοινό ώσπου κάπου και οι δύο
«τα βρήκαν» στη μέση.


«H βία η ίδια δεν είναι σε καμία περίπτωση αντίδραση σε κάποια παράδοση»,
γράφει ο Ντόμινικ Ντρόμγουλ, καλλιτεχνικός διευθυντής της Oxford Stage Company
στους «Times», «o Ταραντίνο ο ίδιος την περιγράφει σαν μια αισθητική επιλογή,
βίαιες ταινίες, δηλαδή, ένα διαφορετικό είδος, όπως λέμε θρίλερ, κωμωδίες,
κοινωνικές, γουέστερν». Και στο ότι καθυστέρησε να την ετοιμάσει, πολλοί είδαν
την αμηχανία του στο να ξεπεράσει το «Pulp Fiction» - το ενδιάμεσο «Jackie
Brown» πήρε «μοιρασμένες» κριτικές.


Μια μόνο σκηνή άγρια δράσης με τη Θέρμαν και τη Λούσι Λιου που κρατάει
20 λεπτά στην οθόνη, πήρε εβδομάδες για να γυριστεί. Ο Ταραντίνο όμως
εξασφάλισε την άνεσή του (το κόστος έφτασε στο τέλος τα 65 εκατομμύρια) με
γυρίσματα από το Πεκίνο και το Τόκιο μέχρι το Λος Άντζελες και το Μεξικό, αλλά
και την άδεια του αφεντικού της Miramax, Χάρβεϊ Γουάινστιν, για ένα «Kill Bill
No2», σε λίγους μήνες επί της οθόνης. H βία και τα... επίπεδα αίματος - λένε
οι πρώτες κριτικές για την ταινία - ξεπερνούν τα όρια, αλλά οι διάλογοι και το
μοντάζ του Ταραντίνο κόβουν την ανάσα. Οι φαν του μπορούν να αρχίσουν τα πανηγύρια.


Έπος εκδίκησης



Στα πρώτα λεπτά κιόλας της ταινίας, η κάμερα κάνει γκρο-πλαν στο ματωμένο
πρόσωπο της Ούμα Θέρμαν που κείται σε κώμα ντυμένη νύφη. Ο Μπιλ (Ντέιβιντ
Καραντάιν, ο τηλεοπτικός Κουνγκ Φου, της δεκαετίας του '70 - του οποίου το
πρόσωπο δεν θα δούμε καθόλου σε αυτό το «Kill Bill, Vol. 1») της σκουπίζει το
αίμα με ένα μαντήλι. Μοιάζουν όλα να έχουν τελειώσει. Μόνο που όλα μόλις
αρχίζουν. Το «Kill Bill» («Σκοτώστε τον Μπιλ») είναι ένα «έπος εκδίκησης»... H
Ούμα επιστρέφει και θα τους κάνει να μετανιώσουν.


INFO



Το «Kill Bill» του Κουέντιν Ταραντίνο θα βγει στις ελληνικές αίθουσες στις 21 Νοεμβρίου.

Ακολουθήστε στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, από