Kαρικατούρες α λα Aστερίξ

O Χάρης Ρώμας με τη Ρένια Λουιζίδου στην κωμωδία «Το καφέ της Χαράς»

Το χειρότερο δεν είναι η αντιγραφή ξένων επιτυχημένων τηλεοπτικών και
κινηματρογραφικών «συνταγών» που γίνεται κατά κόρον από την ελληνική
τηλεόραση, αλλά το γεγονός ότι οι περισσότερες μοιάζουν με ξεπατικωτούρα
βιαστικού μαθητή, που ουδόλως έχει κατανοήσει ούτε τι αντιγράφει ούτε πού
απευθύνεται και περιμένει μόνο να ξεγελάσει. Μεταξύ αυτών, που δεν είναι λίγες
στο φετινό τηλεοπτικό πρόγραμμα, περιλαμβάνεται και η σειρά «Το καφέ της
Χαράς». Μια συρραφή κακόγουστων προτύπων του παλιού ελληνικού σινεμά και ξένων
σεναριακών ιδεών με ολίγον από Αστερίξ και ζωή στο γαλατικό χωριό, που απλώς
αποκαλύπτουν την καθυστέρηση μιας τηλεόρασης από την οποία λείπει η έμπνευση.

Κακέκτυπη ξεπατικωτούρα της ατμοσφαιρικής ταινίας «Σοκολάτα», με την
όμορφη Ζιλιέτ Μπινός στον ρόλο μάγισσας των σοκολατένιων γεύσεων που ταράζει
τα σκονισμένα ήθη μιας γαλλικής επαρχιακής πόλης των αρχών του περασμένου
αιώνα με το ζαχαροπλαστείο που ανοίγει. Γίνεται η πέτρα του σκανδάλου, η
εισαγωγέας των «δαιμονίων» της απόλαυσης, γευστικής αρχικώς, που όμως ξυπνά
την επιθυμία και για πλήθος άλλων. Οι αποπλανητικές συνταγές της είναι απλώς η
αφορμή για τις κοινωνικές ανατροπές, που προκαλούνται από την ελεύθερη
διεκδίκηση της ηδονής.

H ελληνική ξεπατικωτούρα χρησιμοποιεί με τον συνήθη χοντροκομμένο
τηλεοπτικό τρόπο τα βασικά στοιχεία, την κλειστοφοβική ατμόσφαιρα της τοπικής
κοινωνίας, τον εκπρόσωπο της συντήρησης και κάτοχο της ανώτατης τοπικής
εξουσίας που είναι ο δήμαρχος, ακόμη και τον εκπρόσωπο εκείνου του
αναχρονιστικού φαλλοκρατισμού των μικρών κοινωνιών, τον άντρα-αφέντη που
αντιμετωπίζει τις γυναίκες σαν δούλες.

Πρόκειται για τυπικά χαρακτηριστικά μικρών κοινωνιών, που επιβιώνουν με
σχετική αυτάρκεια μακριά από μητροπόλεις, τα οποία ωστόσο η εποχή της
τηλεόρασης, του Ίντερνετ, των σπουδών και ταξιδιών έχει προ πολλού, αν όχι
απαλείψει, τουλάχιστον μετατρέψει σε μάλλον περιθωριακά απομεινάρια του
παρελθόντος, που συντηρούνται μόνο σε ιδιαιτέρως φτωχικές τοπικές κοινωνίες.

Χάριν μιας ανόητης τηλεόρασης που αντιμετωπίζει, εν τέλει, αφ’ υψηλού τα ήθη
και τις σχέσεις των ανθρώπων μιας μικρής κοινωνίας, τα στοιχεία αυτά ανάγονται
σε καθοριστικά. Το Κολοκοτρωνίτσι, λες και βγήκε από τη μηχανή του χρόνου,
μόνο και μόνο για να κάνει τις πληκτικές, ξεπερασμένες κωμικές φιγούρες του ο
Χάρης Ρώμας, που υπογράφει και το σενάριο – ξεπατικωτούρα, πλαισιωμένος από
χαρακτήρες – καρικατούρες, από μια κοινωνία παιδιών-ενηλίκων ή κλινικά
ηλιθίων, που παίζουν σαν σε σχολική παράσταση.

Και σαν να μην έφθανε η μία αντιγραφή, ο σεναριογράφος σκέφθηκε να κάνει και
μερικές ακόμη. H ατμόσφαιρα του χωριού θυμίζει τη γαλατική πατρίδα του
Αστερίξ. Όλοι τσακώνονται μέχρι χειροδικίας, αλλά με «τρυφερότητα». Δεν λείπει
ούτε ο Κακοφωνίξ, που είναι ο φούρναρης του χωριού, πεπεισμένος πως διαθέτει
το θείο χάρισμα της καλλιφωνίας.

Όσο για τον Δήμαρχο – Χάρη Ρώμα, με εκείνη την κουραστική τηλεοπτική μανιέρα
της δήθεν κωμικής υπερβολής, δεν είναι παρά ανύπαρκτος χαρακτήρας στην εποχή
μας που οι δήμαρχοι, αν το θυμάται ο σεναριογράφος, ψηφίζονται και δεν είναι
διόλου εύκολο να έχουν συμπεριφορά φεουδάρχη προς τους συγχωριανούς τους.

Τέλος, η «πέτρα του σκανδάλου», η νέα και ωραία μητέρα (Ρένια
Λουιζίδου), που έχει κληρονομήσει ένα μαγαζάκι στο χωριό και αποφασίζει να το
αξιοποιήσει, μια και έχει χάσει την εργασία της στην πόλη, αντιμετωπίζεται
άνευ λόγου και αιτίας ως η εκπρόσωπος του σατανά επί της γης από τον Δήμαρχο.
Στη «Σοκολάτα» ήταν η πρόκληση των αισθήσεων, ο αισθησιασμός της γεύσης που
έκρυβε την απειλή της ανατροπής του σκονισμένου συντηρητισμού, στο
«Κολοκοτρωνίτσι» δεν είναι τίποτε απολύτως απειλητικό, εκτός από την ανοησία
του ανερμάτιστου σεναρίου, τη θλιβερή επανάληψη των ακκισμών του Χάρη Ρώμα και
την έλλειψη έμπνευσης.