γιατί… λέμε «Mάζευε κι ας είν’ και ρώγες»;

Κάποιος μεγάλος αμπελοκτηματίας από τα Σπάτα της Αττικής, αναφέρει η ιστορία,
με πολλά στρέμματα δικά του, μάζευε κάθε χρόνο ένα σωρό διαλεχτά σταφύλια. Από
συνήθεια όμως άφηνε κάθε φορά που τρυγούσε επάνω στα κλήματα τα μικρά τσαμπιά
για τους φτωχούς του χωριού. Αυτή τη συνήθεια την κρατούσε κάθε φορά την
περίοδο του τρύγου. Όμως, κάποτε ήρθε μια δύσκολη χρονιά, που η σοδειά ήταν
λιγοστή και τα κέρδη ελάχιστα. Σύμφωνα με τα όσα γράφει ο συγγραφέας και
δημοσιογράφος Τάκης Νατσούλης στο βιβλίο του «Λέξεις και Φράσεις Παροιμιώδεις»
(Εκδόσεις Σμυρνιωτάκης), ο γιος του μεγαλοκτηματία ρώτησε τότε τον πατέρα του
εάν θα πρέπει να μαζέψουν όλα τα σταφύλια, ακόμη και τα μικρά τσαμπιά, κάτι
που δεν έκαναν τα προηγού-μενα χρόνια. Κι εκείνος του απάντησε: «Μάζευε κι ας
είν’ και ρώγες».