MATIEΣ Kυκλώματα

Τελειώνω, σήμερα, αυτόν τον «μαραθώνιο χρονογραφημάτων» για τον Αντώνη
Σαμαράκη. Θυμίζοντας, από προχθές, ότι ο μεγάλος αυτός συγγραφέας
αντιμετωπίσθηκε συχνά, από διάφορα κυκλώματα, με ψυχρότητα και χλευαστικά
σχόλια (που σπάνια έφταναν στη δημοσιότητα), επειδή, ακριβώς, δεν μπήκε σε
«παρέες», δεν συνδέθηκε με εκδοτικούς οίκους και λογοτεχνικά «κατεστημένα» και
τραβούσε ολομόναχος τον δρόμο του. Άλλωστε, τα ίδια – και χειρότερα – δεν είχε
υποστεί και ο Νίκος Καρούζος, του ενός, 3X3, δωματίου, τον οποίο πολλοί και
σπουδαίοι… ανακάλυψαν μετά θάνατον και τον «στεφάνωσαν» με σειρά εκδόσεων,
ενώ, όσο ζούσε, τον απέφευγαν και τον έκριναν άξιο μόνο για σύνταξη…
δεύτερης κατηγορίας;

Ο Σαμαράκης σ’ ένα μόνο «κύκλο» εντάχθηκε, στη νεότητά του. Στον κύκλο της
Εκκλησίας, όπου ανήκαν ή βρέθηκαν αργότερα, ο Χρ. Γιανναράς, ο Θ.
Αγγελόπουλος, ο Θ. Γκόνος, ο Αναστάσιος της Αλβανίας, ο E. Χατζηγιάννης και
πολλοί άλλοι. Τότε, άρχισε να δημοσιεύει, ποιήματα κυρίως, στις «Ακτίνες».
Γρήγορα, όμως, αντιλήφθηκε διάφορα πράγματα. Και ετράπη εις φυγήν! Και στο
διήγημά του «H σαρξ», δίνει μια εικόνα, του πώς βλέπει πια το παπαδαριό. Για
να φτάσουμε στο τέλος στην καίρια ρήξη: Ο νεκρός, παραδόθηκε στο Πανεπιστήμιο.
Ούτε εκκλησίες, ούτε νεκρώσιμες ακολουθίες ούτε λαϊκά προσκυνήματα ούτε ευχές
ούτε ταφές ούτε μνημόσυνα.

Ένας άνθρωπος, που το σπίτι του, κάθε χρόνο, του Αγίου Αντωνίου, πλημμύριζε
από κόσμο – πρωθυπουργός, υπουργοί, προσωπικότητες από την τέχνη και την
επιστήμη – στο τελευταίο ταξίδι του θέλησε να είναι μόνος. Αρνήθηκε μια
καινούργια «αποθέωση» ύστερα από τόσα βραβεία, τόσους τίτλους, τόσες
τηβέννους. Για να είναι ήσυχος με την ψυχούλα του. Και για να μην ταλαιπωρήσει
– φαντασθείτε, τις χιλιάδες του κόσμου, που θα πήγαιναν στο νεκροταφείο – την
Ελένη του. Την αγαπημένη του γυναίκα.

H Ελένη Κουρεμπανά, όταν γνώρισε τον Αντώνη και τον ερωτεύθηκε, ήταν πολύ
μικρότερή του. Και εξαιρετικά όμορφη! Είχε γράψει και ένα βιβλίο, που είχε
συζητηθεί. Τα παράτησε, όμως, όλα, για να αφοσιωθεί στον άντρα της. Νύχτα μέρα
μαζί του! Σε ταξίδια, σε αποστολές, σε τελετές, σε χειρουργεία. Τον αγαπούσε,
τον άκουγε, τον συμβούλευε, τον μάλωνε τρυφερά, του χάριζε τα πλούσια χαμόγελά
της, σχεδίαζε, συνεχώς, καινούργια πράγματα, για να τον κρατάει, πάντα, σε
φόρμα. Μαζί της, ο Σαμαράκης, πέρασε μια ονειρεμένη, γεμάτη ζωή. Του άξιζε.
Όπως άξιζε και στην Ελένη, να ζήσει μαζί του, υπέροχες, μοναδικές μέρες,
χρόνια και χρόνια.