Διαστάσεις Σκουπιδιάρης στη Bαγδάτη

Πόσο αξίζουν τρία δολάρια για έναν Ιρακινό; Εξαρτάται από το ποιος είναι στα

πράγματα. Επί Σαντάμ Χουσεΐν, για παράδειγμα, ήταν ο μηνιαίος μισθός ενός

καθηγητή. Σήμερα, με τρία δολάρια μπορεί να αγοράσει κανείς δύο κοτόπουλα ή

αυτή τη βιντεοκασέτα που κάνει θραύση στη Βαγδάτη: βασανιστήρια, εκτελέσεις

και άλλες αγριότητες του παλιού καθεστώτος, γυρισμένες «ζωντανά» και

αντιγραμμένες από επιτήδειους πειρατές. Τρία δολάρια είναι επίσης η αμοιβή για

το πιο δημοφιλές μέτρο που έχουν λάβει οι Αμερικανοί στους πέντε μήνες που

βρίσκονται στο Ιράκ: το μάζεμα των σκουπιδιών.

«Σ’ αυτή τη χώρα, οι άνθρωποι δεν μπορούν να χωριστούν σε εργαζομένους και

ανέργους, όλοι είναι λίγο απ’ όλα», λέει στην απεσταλμένη της Λιμπερασιόν ένας

δημοτικός υπάλληλος στη συνοικία Σουχάντα της Βαγδάτης. Έτσι, δεν υπάρχουν

κριτήρια για την πρόσληψη κάποιου, όποιος φτάσει πρώτος προσλαμβάνεται, μέχρι

να καλυφθούν οι θέσεις. Κι αν μια μέρα κάποιος έχει κώλυμα, πάλι υπάρχουν

λύσεις. Να, ο Χουσεΐν μάζεψε χθες τα σκουπίδια και με τα τρία δολάρια που πήρε

αγόρασε ένα Λακόστ μαϊμού. Σήμερα όμως έπρεπε να πάει στο εργοτάξιο, κι έτσι

έστειλε τον γιο του τον Χακίμ, που είναι δώδεκα ετών αλλά μοιάζει οκτώ. Αυτός

έχει άλλα σχέδια: με τις εισπράξεις θα αγοράσει ένα ηλεκτρονικό παιχνίδι, κι

ας γκρινιάζει ο πατέρας του.

Στην υπηρεσία που διαχειρίζεται τη συλλογή των σκουπιδιών στο Αλ Μουχαλιμίν,

οι υπάλληλοι έχουν άλλα προβλήματα: πρέπει να κρατούν μακριά τους τρεις πρώην

διευθυντές. Είναι μπααθικοί, προσοχή όμως, όχι οποιοιδήποτε μπααθικοί, στο

Ιράκ υπάρχουν οι «σκληροί μπααθικοί» και οι «συνηθισμένοι μπααθικοί», κι αυτοί

ανήκουν στην πρώτη κατηγορία. Οι «σκληροί μπααθικοί» έχουν την κακή συνήθεια

να κρύβονται ανάμεσα στους «συνηθισμένους μπααθικούς», δηλαδή τους υπαλλήλους,

κι έτσι οι τελευταίοι πρέπει να προσέχουν. Άλλοτε, διηγείται ο Χασάν, ο

μηχανικός, ο δήμαρχος τηλεφωνούσε προσωπικά στα κέντρα για να τους πει πού να

πάνε να μαζέψουν τα σκουπίδια. Όλη η δουλειά ήταν συγκεντρωμένη στις γειτονιές

των πλουσίων, πράγμα που βόλευε όλο τον κόσμο, αφού όσο πιο πλούσιος είναι

κάποιος τόσο πιο γερό μπαξίσι δίνει. Τώρα τα πράγματα είναι πιο μπερδεμένα,

κανείς δεν καταλαβαίνει τι ακριβώς κάνει, ο Χασάν πάντως έχει πολλή δουλειά,

κάθε τόσο περνά απέναντι για να εξυπηρετήσει κάποιον που θέλει να αγοράσει

τσιγάρα από το περίπτερό του, έχει να προσέχει τους «σκληρούς μπααθικούς», και

σαν να μην του έφταναν όλα αυτά πρέπει να ηρεμήσει αυτόν τον πλανόδιο που

πουλάει σουτιέν και γκρινιάζει επειδή η μυρωδιά διώχνει τις πελάτισσες.

Τα πηγαίνει καλά όμως ο Χασάν, δεν έχει παράπονο. Το μόνο που τον ανησυχεί,

είναι μήπως αναλάβει το υπουργείο ένας τσοπάνης, όπως ήταν ο προηγούμενος.