ANAΛΩΣIMA Kρίση ταυτότητας

Άραγε, το σκέφθηκαν καλά οι ταξιτζήδες; Απεργώντας μέχρι την Παρασκευή θα
αναγκάσουν ορισμένες πιστές πελάτισσες και πελάτες τους να φθάσουν στα άκρα.
Άνθρωποι που δεν άντεξαν ποτέ να αποκρυπτογραφήσουν τους χάρτες των λεωφορείων
ή να απευθύνουν ερωτήσεις όσον αφορά τους προορισμούς των τρόλεϊ, ίσως μπουν
στον κόπο να το κάνουν. Και τότε; Τι θα γίνει αν μερικές χιλιάδες από τις
βιαστικές και τους βιαστικούς οπαδούς τους ανακαλύψουν πόσο εύκολο, πιο
ευχάριστο και ανθρώπινο είναι να χρησιμοποιούν τα τρόλεϊ, τα λεωφορεία και τα
υπόλοιπα μέσα μαζικής μεταφοράς; Γιατί, τι είναι τελικά το χάσμα ανάμεσα στην
αυταπάτη της εξυπηρέτησης που προσφέρει η ιδέα του ταξί και στην απόφαση να
συγχρωτισθείς με τους συμπολίτες σου του λεωφορείου, να καταδεχθείς να σταθείς
για λίγο μαζί τους; Ένα τίποτα, μια στιγμή κρατάει. Μια στιγμή καθοριστική
στην κρίση ταυτότητας που ίσως περνούν πολλοί συμπολίτες μας αυτές τις ημέρες.
Μια απόφαση συμβιβασμού με την πραγματικότητα που αναβλήθηκε πολύ, αλλά δεν
πάει άλλο. Κι αν πετύχουν άδεια θέση και καινούργιο όχημα, αν δεν χρειαστεί να
περιμένουν ώρα, ίσως αλλαξοπιστήσουν οριστικά και την Παρασκευή που θα
ξαναβγούν τα ταξί να μην τους ξαναβρούν πλέον. Θα μετανιώσουν ίσως οι
ταξιτζήδες που κράτησαν τόσο πολύ την απεργία, θα αποφασίσουν ίσως να αλλάξουν
τακτική. Θα γίνουν ευγενικοί, εξυπηρετικοί, δεν θα καπνίζουν, θα παίρνουν μόνο
μία κούρσα τη φορά. Θα περάσουν και αυτοί κρίση ταυτότητας και θα αλλάξουν
προς όφελός μας. Τελικά, ποτέ μια απεργία δεν θα έχει πετύχει τόσο πολλά, όσο
αυτή. Γι’ αυτό, πρέπει όλοι να την υποστηρίξουμε με σθένος.