ΓPAMMATA ΣTIΣ MATIEΣ Mια συναυλία

Ο λόγος στους αναγνώστες:

Ο K. Τοσουνίδης, Διβόλη 23, Θεσσαλονίκη, γράφει:

«Βρέθηκα προ καιρού (11 Μαΐου) στο κλεινόν άστυ για να παρακολουθήσω τη
συναυλία της Ορχήστρας Νέων Βόλου, υπό την διεύθυνση του καταπληκτικού
μαέστρου κ. Συμεών Κόγκαν. Μέσα σε μια κατάμεστη αίθουσα από παιδιά και
γονείς, με απόλυτη ησυχία, η ορχήστρα των νέων παρουσίασε το πλούσιο πρόγραμμά
της: Mozart, J.S. Bach, Liszt, Χατζιδάκι κ.ά. ΄Ηταν μία δίωρη συναυλία, δώρο
Θεού. H παιδική χορωδία της Σχολής Μωραΐτη ομόρφυνε, με την παρουσία της, την
όλη παράσταση.

Δυστυχώς, δεν είδα τα μέσα ενημέρωσης να ασχολούνται με την όμορφη αυτή
εκδήλωση. Ενδιαφέρονται μόνο για το φόρεμα της τάδε ή δείνα “κοιλιακής”
τραγουδίστριας.

Είναι καιρός όλοι ν’ αντιληφθούμε ότι η Ελλάδα δεν είναι η εικόνα που θέλουν
να μας παρουσιάσουν τα MME, αλλά να πιστέψουμε ότι υπάρχουν δημιουργικές
δυνάμεις, κυρίως στην περιφέρεια, που αγωνίζονται και καλλιεργούν τον
πολιτισμό. Και, επιτέλους, έχουμε χρέος όλοι μας να βοηθήσουμε τις προσπάθειες
αυτές για ένα καλύτερο και ελπιδοφόρο μέλλον.

Θαύμασα το Μέγαρο Μουσικής για την αρχιτεκτονική του, την ακουστική πληρότητα,
την καθαριότητα του χώρου, την ευγενική συμπεριφορά των υπαλλήλων. Επειδή
είμαστε εύκολοι στη μίζερη κριτική αλλά δύσκολοι στον έπαινο, ας
ευχαριστήσουμε τους Φίλους Μουσικής. Για το έργο τους θα τους ευγνωμονούν οι
επόμενες γενιές».

Ο Βασ. Ταγκούλης, Τριπόλεως 27α, Χαλάνδρι, γράφει:

«Ψάχνοντας χθες βράδυ παλιά χαρτιά και εφημερίδες από χρόνια, βρήκα το γράμμα
μιας αναγνώστριας του περιοδικού “Επίκαιρα” του 1973. Ήταν το γράμμα σε ένα
παιδί του Βιετνάμ. Τότε, το 1973, ο πόλεμος στο Βιετνάμ είχε σημαδέψει όλο τον
κόσμο με τις αγριότητές του. Προ μηνών, στον πόλεμο του Ιράκ, είδαμε παιδιά
τραυματισμένα, ακρωτηριασμένα, σκοτωμένα.

Διαβάζοντας απόψε ακόμα μια φορά το γράμμα, είδα ότι τίποτα δεν άλλαξε εδώ και
τριάντα χρόνια. Οι πόλεμοι το ίδιο καταστροφικοί και θανατηφόροι. Τα παιδιά,
τα αθώα θύματά τους. Οι δυνατοί δεν έγιναν “ούτε ένα σπυρί” περισσότεροι άνθρωποι».