Tο κενό…

Στέλιος Καζαντζίδης

Είναι δύσκολο να βρεθούν λόγια που να χαρακτηρίσουν το μεγάλο κενό στο λαϊκό
τραγούδι, που δημιούργησε η απώλεια – πριν από δύο χρόνια – του Στέλιου
Καζαντζίδη. Οι συνθήκες που επικρατούν σήμερα στο χώρο της δισκογραφίας, στα
«λαϊκά κέντρα διασκέδασης» και στη συμπεριφορά των ανθρώπων που πλασάρουν στο
κοινό το σύγχρονο τραγούδι προβληματίζουν και βάζουν σε σκέψεις όσους
πιστεύουν ακόμα σε ένα είδος λαϊκής μουσικής το οποίο αντιπροσώπευε και
αντιπροσωπεύει ως τώρα η «Σχολή Καζαντζίδη». Δηλαδή μια εποχή που το λαϊκό
τραγούδι σαν μορφή λαϊκής τέχνης και διασκέδασης λειτουργούσε ως «έκφραση στα
κοινωνικά στρώματα». Ο Στέλιος Καζαντζίδης και η σχολή που δημιούργησε
αντιπροσώπευσαν τραγούδια με ήθος, αξιοπρέπεια, προβληματισμό και νέα μουσικά
στοιχεία. Άνοιξε έναν καινούργιο δρόμο που κράτησε μισόν αιώνα. Έναν δρόμο όχι
μόνο στην ερμηνευτική τέχνη, αλλά και στην νοοτροπία και την αντίληψη, γι’
αυτό που λέμε και εννοούμε λαϊκό τραγούδι.

…και η μνήμη

Εδώ και δύο χρόνια, μετά τον θάνατο του Καζαντζίδη, έχουν μείνει τα τραγούδια
του, τα κοινωνικά λαϊκά, έχει μείνει το ρεπερτόριό του από το οποίο αντλούν
υλικό οι νεώτεροι καλλιτέχνες του τραγουδιού, αλλά απουσιάζει το στοιχείο
εκείνο που διέθετε και έδινε μια έκφραση και μία δυναμική στο ελληνικό
τραγούδι. Προχθές και χθες στον τάφο του αείμνηστου τραγουδιστή στην Ελευσίνα,
έγιναν τρισάγια στη μνήμη του. Στις 3 το μεσημέρι του Σαββάτου από την σύζυγό
του Βάσω και φίλους του, τρεις ώρες αργότερα από την οικογένεια του αδελφού
του Στάθη Καζαντζίδη και τ’ ανίψια του και χθες Κυριακή από ανώνυμους φίλους
του, που μετά το τρισάγιο τραγούδησαν γνωστά τραγούδια του, από τα οποία δεν
έλειψε το κλασικό «Τώρα που φεύγω από τη ζωή».