Όλα για την «τσέπη» του λαού

Όρθιος, καθιστός, σε διαρκή κίνηση ο Γιώργος Αυτιάς έγινε σταρ της πρωινής τηλε-ενημέρωσης κηρύσσοντας τη θρησκεία της «τσέπης»

Επιτέλους ο μισθοσυντήρητος, φτωχός πλην τίμιος του Λογοθετίδη των ασπρόμαυρων
κινηματογραφικών καημών της Ελλάδας του ’50 βρήκε τη συνέχειά του στην έγχρωμη
τηλεόρασή μας του 21ου αιώνα. Είναι ο Νεοέλληνας του Γιώργου Αυτιά, ο «ήρωας»
της εκπoμπής «Καλημέρα σας» του Alpha.

Ανασύρθηκε από την αφάνεια, αποσύρθηκε από τα ριάλιτι που τον εκθέτουν, έγινε
το αφανές πλην τιμώμενο πρόσωπο της εθνικής τηλε-ενημέρωσης και η «τσέπη» του
το τοτέμ της πρωινής τηλε-δημοσιογραφίας.

Οι αρχές της μικρομεσαίας ιδεολογίας προβάλλονται ως οι απόλυτες αξίες ακριβώς
αυτής της τηλεόρασης, που θέλει το κοινό της να βουλιάζει σε έναν
φουκαραδισμό-άλλοθι για την πνευματική του μιζέρια. Να χορτάσουμε την πείνα
μας, να νομιμοποιήσουμε το αυθαιρετούλι μας, να βολέψουμε το παιδάκι μας στο
δημόσιο με μισθούλι, να πάρουμε τα επιδόματα και να κάνουμε και τον σταυρό
μας, όσοι τα κουτσοκαταφέρνουμε.

Αυτά αποτελούν τον καμβά μιας εκπομπής που αποθεώνει τον συντηρητισμό και
μετατρέπει σε υπερπαραγωγή τον… ίδιο τον παρουσιαστή της.

Φυσικά υπάρχει και η απαραίτητη βοηθός, ρόλος μονίμως γυναικείος στις
εκπομπές του είδους. Ο παρουσιαστής όμως, είναι ο ιεροκήρυκας της θρησκείας
της «τσέπης» και των μικρών ονείρων που χωρούν στα μέτρα της.

Δεν είναι τυχαία η ανάδειξη του Γιώργου Αυτιά σε τηλε-σταρ της εποχής.
Ενσαρκώνει το μιντιακό γκρικ ντριμ, όπως αναπτύχθηκε στα χρόνια της ιδιωτικής
τηλεόρασης: το λαϊκό παιδί, από την ελληνική περιφέρεια, που ήρθε στην
πρωτεύουσα, σπούδασε και έγινε με τον κόπο του ένας τηλεοπτικός σταρ, χωρίς να
ξεχάσει τη διαδρομή του. Αντιθέτως αυτή αποτελεί τη βάση της καταναλωτικής του
εικόνας. Δεν ξεχνάει να υπενθυμίζει την πορεία του «κι εγώ ένας από σας και
πάντα στο πλευρά σας».

H ιδανική συνταγή της επιτυχίας στο λαϊκό θέαμα. Στον θεατή αρέσει να βλέπει
τον εαυτό του, πετυχημένο μεν αλλά όχι διαφορετικό.

Και αυτός ο «εαυτός» προβάλλεται ευφυώς από τον σκηνοθέτη της εκπομπής. H
κάμερα αεικίνητη γύρω από τη φιγούρα του, τον βιντεοσκοπεί σε όλες τις
στάσεις, όπως κάνουν στον κινηματογράφο για να δώσουν έμφαση σε έναν ρόλο,
συχνά χαμηλώνει και τότε εκείνος σκύβει από πάνω ενώ μιλάει, δίνοντας την
αίσθηση του δάσκαλου που μιλάει στα παιδιά του.

Το ίδιο το περιεχόμενο της εκπομπής είναι στην πραγματικότητα πληκτικό.
Παρέλαση πολιτικών που απαγγέλλουν την προθυμία τους να πάρουν μέτρα για τον
πολίτη, ειδικών που εξηγούν διάφορα για οικονομικά μέτρα, μισθούς, συντάξεις,
δάνεια.

Τι συμβαίνει και η εκπομπή έχει τόση επιτυχία, ώστε αντιγράφεται η συνταγή
της; Τι κοινό έχει κατά την τρίωρη διάρκειά της; Οι μισθοσυντήρητοι,
μεροκαματιάρηδες και λοιποί εργαζόμενοι με των οποίων τα ζητήματα ασχολείται,
εκείνες τις ώρες βρίσκονται στις δουλειές τους. Έχουν μήπως αφήσει
αντιπροσώπους τους ηλικιωμένους γονείς, τους συνταξιούχους γείτονες, τις
νοικοκυρές της πολυκατοικίας να ακούν και να τους δίνουν ραπόρτο όταν
επιστρέψουν;

Γιατί αυτό είναι κυρίως το κοινό του πρωινού. Το ίδιο, στο οποίο
συνήθισε να βασιλεύει χωρίς σοβαρό ανταγωνιστή ο γλυκοζαχαρένιος Γιώργος
Παπαδάκης, με το φιλικό χαμόγελο για τη νοικοκυρά και τον συνταξιούχο. Σε
αυτόν τον ίδιο χώρο τον ανταγωνίζεται ο Γιώργος Αυτιάς.

Αίφνης παθιάστηκε η νοικοκυρά για νέους νόμους και διατάξεις που θα αυξήσουν
τα περιεχόμενα του «καλαθιού» της; Το πιθανότερο είναι πως όχι. Αυτό που
κερδίζει τις εντυπώσεις είναι το σύνολο του θεάματος και οι συντηρητικές αξίες
που αποπνέει.

Το όνειρο της μαμάς

Σε μια εποχή που η μεγαλύτερη κατηγορία των εργαζομένων βιώνει την
διάψευση του ονείρου της προόδου, η επιστροφή στη σιγουριά των ρητών και
αποφθεγμάτων της γιαγιάς και του παππού ανακουφίζει. Και τέτοια έχει μπόλικα
πρόχειρα ο Γιώργος Αυτιάς. Αυτός ο κύριος με το «καρφωμένο» χαμόγελο, που
θυμίζει το όνειρο κάθε μαμάς για την επιτυχία του γιου της και ο οποίος δεν
παραλείπει να δηλώνει πόσο τιμά και σέβεται παραδόσεις, οικογένεια και
θρησκεία. Αυτά αρκούν, ώστε το θέαμα να προσφέρει τις ανακουφιστικές
απολαύσεις μιας φωσκολικής «Λάμψης». Με επί πλέον στοιχείο τις χρηστικές
πληροφορίες, των οποίων την αξία ουδόλως παραγνωρίζουμε.

Έτσι αναδείχθηκε χάρη στον Γιώργο Αυτιά, έναν αδιαμφισβήτητα ικανό ρεπόρτερ,
αλλά περισσότερο έναν σόουμαν με το ειδικό ταλέντο που χρειάζεται η τηλεόραση
της εποχής των μικροκαημών, αυτό το είδος ενημέρωσης που καθαγιάζει τα μικρά
όνειρα, μετατρέπει σε ηρωική πράξη την επιβίωση και ανοίγει τον δρόμο για
πολιτικούς-σωτήρες (μήπως μας θυμίζει άλλες εποχές;).