Tο επιτυχημένο Φεστιβάλ…

Το καλοκαίρι τελείωσε (;), με τις πρώτες σταγόνες της βροχής σκοτώθηκε…
κ.λπ., κ.λπ. – κάτι, βέβαια, διαβάζω ότι φέτος θα κρατήσει ώς τον Γενάρη, αλλά
τέλος πάντων… -, πολλά είδα και άκουσα στη διάρκειά του, ελάχιστα όμως
κράτησα ως κάτι το πολύτιμο. Ανάμεσά τους, το Διεθνές Φεστιβάλ Χορού
Καλαμάτας. Τώρα που οι εντυπώσεις καταστάλαξαν να επανέλθω. Δεν ήταν η πρώτη
φορά που το παρακολούθησα. Και κατασταλαγμένες είναι οι εντυπώσεις μου εδώ και
χρόνια. Απλώς, φέτος, για άλλη μια φορά, με την ένατη διοργάνωσή του,
επιβεβαίωσα ότι η πορεία του διατηρείται στη σωστή «ρότα». Όχι απλώς σταθερή,
αλλά ανοδική. H Βίκυ Μαραγκοπούλου, η ψυχή του Φεστιβάλ, έχει κάνει θαύματα.
Και ο θεσμός αυτός, στηριγμένος ευτυχώς και από τον καινούργιο δήμαρχο που
είχε την εξυπνάδα να μην «κλωτσήσει την καρδάρα με το γάλα», αλλά και από τους
Καλαματιανούς της ΔΕΠΑΚ που «σκίζονται» για το καλύτερο και καθόλου
«επαρχιώτικα» δεν αντιμετωπίζουν το όλο πράγμα – τι λόγια, ας πούμε, να βρει
να πει κανείς για την πολύτιμη πια κ. Αγγελική Μήτρου; – έχει στεριώσει για τα
καλά.

…και η συνέχεια

Τι μπορεί να γίνει από ‘δώ και πέρα; Επιμένω ότι το Φεστιβάλ θα πρέπει πια να
μη φοβηθεί και να «ονοματίσει» την κατεύθυνσή του προς τον σύγχρονο χορό, η
οποία έτσι κι αλλιώς δεδομένη είναι. Και ότι θα πρέπει να βρει έναν τρόπο –
εγώ πέρσι είχα προτείνει ένα «περίπτερο» στην παραλία ή σε κάποιο άλλο σημείο
κεντρικό, που θα λειτουργεί «non stop» που λένε, στην περίοδο του Φεστιβάλ –
να «τρυπώσει» στη νεολαία της πόλης, να την «ερεθίσει», να την «ιντριγκάρει»,
να την ευαισθητοποιήσει, ώστε να κάνει το Φεστιβάλ «προσωπική υπόθεσή» της.