Yπάρχουμε… Συνυπάρχουμε;

H Μιγκέν Σελμάνη κατάγεται από την Αλβανία. Στην Ελλάδα μετανάστευσε μαζί με
τους γονείς της, το 1991. Ήταν μόνο 16 χρόνων. Σπούδασε στο Ωδείο Αθηνών, από
όπου αποφοίτησε το 1998: πήρε δίπλωμα βιολιού με άριστα παμψηφεί και διάκριση.
Είναι μέλος της Ορχήστρας των Χρωμάτων και της Συμφωνικής Ορχήστρας της EPT.
Είναι καθηγήτρια A’ στη Φιλαρμονική του Δήμου Μάνδρας. Είναι επίσης μέλος του
κουαρτέτου «L’ anima» που έπαιξε στη Στοά του Αττάλου, στη διάρκεια της
Συνόδου Κορυφής της E.E., φέτος τον Απρίλιο.

***

Εν ολίγοις, η Μιγκέν διαθέτει ένα αξιοζήλευτο βιογραφικό. Ειδικά για
έναν «εμιγκρέ», που ήρθε στην Ελλάδα κουβαλώντας μόνο το αβάσταχτο φορτίο τού
τίποτα. Το αβάσταχτο φορτίο του ξένου και της «ορφάνιας»: αυτή την «κατάρα»
που σέρνουν πίσω τους οι ξεριζωμένοι. Αυτή την «κατάρα», που μπορεί να σε
συντρίβει ή να εγείρει μέσα σου ένα απίστευτο πείσμα να σταθείς κόντρα στην
μοίρα σου: μια απίστευτη θέληση για να πετύχεις. Να καταφέρεις να γίνεις ένα
αξιόλογο μέλος στη νέα χώρα όπου σε οδήγησε η τύχη ή η ατυχία.

H Μιγκέν ανήκει στη δεύτερη κατηγορία. Στους πεισματάρηδες. Στους
πετυχημένους. Παρ’ όλα αυτά, δεν φτάνει. Διότι η Μιγκέν αντιμετωπίζει σήμερα
το ενδεχόμενο της απέλασης! Είχε καταθέσει τα χαρτιά της για ανανέωση της
άδειας παραμονής ως «αλλοδαπός πνευματικός δημιουργός». Επί 15 μήνες (!!!)
περίμενε ματαίως την απάντηση από το Γραφείο Μετανάστευσης. Όταν πήγε τις
προάλλες να ρωτήσει τι στο καλό γίνεται με την άδειά της, την ενημέρωσαν ότι ο
νόμος άλλαξε και ότι έπρεπε να είχε καταθέσει και άλλα δικαιολογητικά και πως
η προθεσμία για την κατάθεση των άλλων δικαιολογητικών έχει λήξει και
τώρα…θεωρείται πλέον παράνομη και πρέπει να επιστρέψει από εκεί που ήρθε.
«Μα, γιατί δεν με ειδοποιήσατε ότι άλλαξε ο νόμος, για να φέρω τα άλλα χαρτιά
που χρειάζονται;», ρώτησε η Μιγκέν. Απάντηση δεν πήρε…

***

Ως συνήθως, το παράλογο απεχθάνεται τις εξηγήσεις. Μόνο διατάζει. Και
σβήνει με απέραντη άνεση και ευκολία του κόπους, τα όνειρα, τις ελπίδες. Εν
γένει το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον των ανθρώπων.

«Τα δεσμά της ανθρωπότητας έχουν φτιαχτεί με χαρτιά γραφείου», έγραφε ο Κάφκα.
Και τα «δεσμά» των εμιγκρέδων με τι έχουν φτιαχτεί, άραγε; Πώς νιώθει ένας
άνθρωπος που έχει δώσει ό,τι καλύτερο διαθέτει, που έχει πιστέψει ότι βρήκε
μια νέα πατρίδα, μια νέα ζωή, ένα καινούργιο όνειρο, όπου μπορεί να γαντζωθεί
και να δημιουργήσει, όταν ακούει την παγερή φωνή ενός γραφειοκράτη να μιλάει
βαριεστημένα: «Είστε παράνομος, πρέπει να του δίνετε από εδώ!». Δηλαδή, σαν να
σου λένε: «Εσύ νομίζεις ότι αξίζεις μια θέση σε αυτή την κοινωνία, αλλά εμείς
για εσένα διαθέτουμε μια θέση μόνο στην κλούβα της απέλασης!». Δεν συνεχίζω
άλλο. Φοβάμαι μην παρασυρθώ και γίνω υπερβολικά μελοδραματικός.

***

Απλώς, μια διαπίστωση: η περίπτωση της Μιγκέν αποκαλύπτει μια παράλογη
αντίφαση που βιώνει σήμερα η Ελλάδα. Οι μετανάστες είναι συχνά κοινωνικά
αποδεκτοί, αλλά θεσμικά αποκλεισμένοι. Κοινωνικά ενταγμένοι και θεσμικά
απορριπτέοι.

Εξ ου και η ερώτηση: Όταν φτάνουμε στο σημείο να απονομιμοποιούνται μετανάστες
όπως η Μιγκέν, μήπως είναι καιρός να ξανασκεφτούμε όλη τη μεταναστευτική
πολιτική; Μήπως είναι καιρός να επανεξετάσουμε τον μεταναστευτικό νόμο και τον
τρόπο εφαρμογής του; Γιατί, μια χώρα που δεν έχει θέση για δημιουργικούς και
ενταγμένους μετανάστες, δεν ευνουχίζει μόνο το μέλλον των «άλλων» αλλά,
προπαντός, το δικό της μέλλον.