Ώριμοι έρωτες στα κανάλια

Αντιμέτωπος με τα φλας. Ο Άντονι Χόπκινς βρίσκεται στη Βενετία για την ταινία του «The human stain», στην οποία περιλαμβάνεται και ειδύλλιο με την Νικόλ Κίντμαν

Πρώτος «ώριμος» έρωτας της Βενετίας: Άντονι Χόπκινς με Νικόλ Κίντμαν.
Εβδομηντάρης και χήρος καθηγητής με 34χρονη διαζευγμένη. H οποία παίρνει
πρωτοβουλία και του την… πέφτει. «H καλύτερή μου» του λέει «να τα έφτιαχνα
με εκατοντάχρονο πάνω σε καροτσάκι». Κάτι ήξερε ο μακαρίτης Στάνλεϊ Κιούμπρικ.
H αλαβάστρινη Νικόλ αφήνει την εξώπορτα ανοιχτή και τον περιμένει επί κλίνης
γυμνή. Το κολακευτικό για τους υπερωρίμους γεγονός λαμβάνει χώρα στο «Human
stain» του Ρόμπερτ Μπέντον. Ταινία πλήρης προσόντων για τα επερχόμενα Όσκαρ!

Θα προετοιμαστήκατε σκληρά για τον ρόλο σας.

«Μπα, όλα ήταν πανεύκολα».

Ο σερ Άντονι Χόκπινς είναι το τελειότερο και το πιο υπάκουο «εργαλείο». H χαρά
των σκηνοθετών. Όπως άλλωστε και η συντριπτική πλειοψηφία των Άγγλων ηθοποιών.
H Σάρλοτ Ράμπλινγκ, σε μια συνέντευξη που μου είχε παραχωρήσει τον περασμένο
Ιανουάριο στο Παρίσι έλεγε ότι «οι Γάλλοι είναι απρόβλεπτοι και τρελοί. Οι
Αμερικανοί είναι οπλισμένοι σαν να πηγαίνουν σε πολεμική εκστρατεία και οι
συμπατριώτες μου από την Αγγλία πάσχουν από επαγγελματική τελειομανία». Και ο
Χόπκινς, την ρώτησα: «Σαν άνθρωποι μπορεί να είναι ρηχοί, αλλά σαν ηθοποιοί
είναι συνεπείς. Το είδος που θέλει να κάνει σωστά την δουλειά του. Let’s do
it». Αποτέλεσμα; H χθεσινή συνάντησή μου με τον σερ, την επιβεβαίωσε απόλυτα.
Ειλικρινής μέχρι ωμότητας, κοφτός σαν τηλεγράφημα και παραδομένος στο σύστημα
αμαχητί!

Τόσο εύκολο ήταν;

«Αν το σενάριο είναι καλό όλα τ’ άλλα είναι σχετικά εύκολα. Τόσο απλό».

Σερ Χόπκινς, τι κερδίσατε και τι χάσατε από το show business;

«Μου έδωσε τα πάντα και δεν μου πήρε απολύτως τίποτα. Είμαι ευγνώμων!».

Κάποτε είχατε δηλώσει πως η πολιτική ορθότητα (political correctness) είναι
σαν καρκίνος (Άγγλος δημοσιογράφος της «Daily mail»).

«Ποτέ δεν είπα κάτι τέτοιο. Απλώς εσείς και η εφημερίδα σας με είχατε
παρερμηνεύσει».

Και η Κίντμαν;

«Προετοιμασμένη, απλή, ακριβής».

Και η ταινία;

«Δεν την έχω δει»!

Ο δεύτερος… γεροντοέρωτας (αυτή τη φορά εντελώς πλατωνικός), συμβαίνει σ’
ένα λουστραρισμένο ξενοδοχείο του Τόκιο, στην χαριτωμένη και χαμηλόφωνη
κομεντί «Lost in translation» (μπερδεμένοι στην μετάφραση). Τη δεύτερη ταινία
της Σοφίας Κόπολα, ηλικίας μόλις 32 ετών! Όπου ένας μισάνθρωπος και βετεράνος
Αμερικανός ηθοποιός (Μπιλ Μάρεϊ), που έχει καταφθάσει στην Ιαπωνία για το
προμόσιον του «Johnny Walker» (ας πούμε), ξενυχτάει κάθε βράδυ παρέα με μια
παντρεμένη Αμερικανίδα εικοσάρα (Σκάρλετ Γιόχανσον). Μία λαχταριστή ύπαρξη που
δεν κλείνει μάτι γιατί ο άντρας της είναι τόσο… παρών όσο το μαχαίρι για το
πιρούνι!

Ο τρίτος (στην κομεντί «Le divorce» του Τζέιμς Άιβορι) είναι αμερικανογαλλικός
και συμφεροντολογικός. H Κέιτ Χάντσον καταφθάνει στο Παρίσι, βρίσκει την
αδερφή της (Ναόμι Γουότς) εγκαταλειμμένη από τον Παριζιάνο λεγάμενο και στην
συνέχεια πέφτει στο κρεβάτι του θείου του λεγάμενου (Τιερί Λερμίτ). Ένας θείος
με προσόντα μέχρι εκεί πάνω. Και πενηντάρης και παντρεμένος και συντηρητικός
πολιτικός. Έλα στο θείο που λένε. «Με την προϋπόθεση – δηλώνει – να είσαι μόνο
η επίσημη ερωμένη μου». Σαν συμβόλαιο… κρεβατιού. Μπαλζάκ ζεις και πάντα μας οδηγείς!

Και ολίγον από πολιτικό σκάνδαλο

Χρειάστηκαν να περάσουν 56 ολόκληρα χρόνια για ν’ ανοίξει ο πραγματικός
φάκελος του Τζουλιάνο (του αρχιληστή), της Μαφίας, του FBI και της σφαγής που
παραλίγο να οδηγήσει την Ιταλία στον δρόμο του ελληνικού εμφυλίου!

Ένας από τους δικηγόρους στη δίκη του Τζουλιάνο και της μαφιόζικης συμμορίας
του που έγινε το 1951 στο Βιτέρμπο, παρέδωσε πριν από το τέλος της ζωής του,
στον Ιταλό σκηνοθέτη Πάολο Μπενβενούτι, τους αληθινούς φακέλους της σφαγής των
κομμουνιστών που έγινε δύο χρόνια μετά το τέλος του πολέμου στην Σικελία. Το
περιεχόμενο των φακέλων έγινε ταινία με τον τίτλο «Segreti di stato» και η
ταινία έγινε πρωτοσέλιδο στον ιταλικό Τύπο. Όχι φυσικά για την καλλιτεχνική
της αξία, αλλά για το πολιτικό σκάνδαλο που αποκαλύπτει. Εν ολίγοις οι
μυστικές ιταλικές υπηρεσίες σε συνεργασία με τις αμερικανικές και με την
«πρακτική» συνδρομή της Μαφίας, εκτέλεσαν κάμποσους αθώους διαδηλωτές και
επιχείρησαν να δολοφονήσουν τον Τολιάτι, τον γραμματέα του Ιταλικού
Κομμουνιστικού Κόμματος. Το σχέδιο ήταν σατανικό. Να οδηγήσουν – με
προβοκάτσιες – τους Ιταλούς αντιστασιακούς σε αναμέτρηση ώστε να θέσουν το
ιταλικό κόμμα σε παρανομία. Στην Ελλάδα το σχέδιο στέφθηκε με επιτυχία. Στην
Ιταλία – χάριν ωριμότερης σκέψης – απέτυχε.

Δολοφονικό το ιταλικό κράτος;

«Εντελώς», απάντησε ο 57χρονος Μπενβενούτι.

Στη θέση σας θα κοιμόμουν παρέα με bodyguards.

«Μπα, είναι θρασύδειλοι. Τώρα θα το “καταπιούν”. Ίσως αργότερα οι σημερινοί
επίγονοι των δολοφόνων μου την στήσουν».

Ο Μπερλουσκόνι;

«Τα σχόλια είναι περιττά».

ΠΕΝΤΕ ΗΜΕΡΕΣ

H ταυτότητα

Καλύτερες ταινίες: «Lost in translation» της Σοφίας Κόπολα – «Bu San»
του Τσάι Μινγκ Λιάνγκ.

Καλύτερες (ανδρικές) ερμηνείες: Μπιλ Μάρεϊ (Translation) – Άντονι
Χόπκινς («Human stain»).

Καλύτερη γυναικεία: Σκάρλετ Γιόχανσον (Translation).

Μεγάλες απογοητεύσεις: «The human stain» του Ρόμπερτ Μπέντον – «Le
divorce» του Τζέιμς Άιβορι.

Υποψήφιοι για Όσκαρ (να το θυμάστε): «The Human stain», «Lost in
Translation», Ρόμπερτ Μπέντον, Νικόλ Κίντμαν, Μπιλ Μάρεϊ, Σκάρλετ Γιόχανσον,
Ναόμι Γουότς, «Επαγγελματίες απατεώνες», «21 gram.» (οι δύο τελευταίες θα
προβληθούν προσεχώς), Νίκολας Κέιτζ, Άλισον Λόμαν.

Απόντες: Νικόλ Κίντμαν, Όλιβερ Στόουν, Ειρήνη Παπά.

Βενιαμίν της σκηνοθεσίας: Χάνα Μαχμαλμπάφ… 15 ετών με ταινία μεγάλου
μήκους!

Αιωνόβιος και ακμαίος: Μάνοελ ντε Ολιβέιρα… 95 ετών («Α
talking movie» με Ντενέβ, Παπά, Σαντρέλι, Τζον Μάλκοβιτς).

Ταινίες… προσεχώς (στην Μόστρα): Κιτάνο, Μπερτολούτσι,
Γουίντερμπότομ, Ρίντλεϊ Σκοτ, Μπελόκιο, Κόεν, Τζάρμους, Γκιτάι.