Ο Tζόνι και η CΙΑ!

«Το μόνο πράγμα που η 11η Σεπτεμβρίου άλλαξε στη ζωή μου είναι τα μέσα μεταφοράς. Πάντα μου άρεσαν τα παραδοσιακά», λέει ο Τζόνι Ντεπ… εκτός του ρόλου του πράκτορα στη CIA

Ξεροσταλιάζοντας εν αναμονή των τριών Καμπαλέρος του «Μια φορά στο Μεξικό»,
του πιο καλοκουρδισμένου Cartoon Γουέστερν με άρωμα παέλια (Ρομπέρτο
Ροντρίγκεζ – Τζόνι Ντεπ – Σάλμα Χάγιεκ), σκοτώνεις την ώρα σου ανασύροντας
διάφορα παρασκηνιακά «σκουπίδια» από το πλήθος του αγγλοσαξωνικού Τύπου. «Μη
μου πεις πως δεν ξέρεις ότι ο Νόρτον “σκότωσε” την Σάλμα!», μου είπε τάχα μου
ψιθυριστά μια Μάξγουελ της Αυστραλίας. Δηλαδή; «Ο Νόρτον την βρίσκει με
μεταξένιες υπάρξεις». Δηλαδή; «Στις Χρυσές Σφαίρες είχε καρφωθεί απέναντι από
τη Νικόλ (την Κίντμαν) και παραλίγο να κατεβάσει το παντελόνι του». Και η
Σάλμα; «Τα ‘φτιαξε με τον Τζος Λούκας, τον “κακό” του “Hulk”». Όχι θα κάτσει
να σκάσει!

Ό,τι και να ισχυρίζονται οι δημοσιογραφικές… φαντασιοπληξίες, το γεγονός
είναι ένα και ατράνταχτο. Ο Τζόνι Ντεπ – μόνιμος κάτοικος Παρισιού και πιστός
σύντροφος της Βανέσας Παραντί, μητέρας του παιδιού του – έχει σκαρφαλώσει στο
ρετιρέ των αμερικανικών ταμείων. H περιπέτεια «Πειρατές της Καραϊβικής» (από
12/9 και στην Αθήνα) τον εκτόξευσαν τόσο ψηλά, ώστε να βλέπει σαν ψείρες όλους
τους stars του Χόλιγουντ.

Άνετος;

«Τι να πω; Πως δεν είμαι;»

Μπορώ να έχω το τρίτο… χέρι σου; (Στο «Once upon a time in Mexico, το
κοσμοπολίτικο γεγονός της χθεσινής ημέρας, ο Τζόνι παριστάνει τον πράκτορα της
CIA που καθορίζει την μοίρα μιας Λατινοαμερικανικής μπανανίας, σκοτώνοντας και
τηλεφωνώντας με το κινητό και με τα τρία… χέρια!).

«Μπορείς».

Τι εννοείς;

«Το τρίτο δεν ζήτησες;».

Δικής σου εμπνεύσεως;

«Όχι του Ρομπέρτο (του σκηνοθέτη). Με τάισε με άφθονα ευρήματα».

Πανευτυχής;

«Μου φαίνεται; Ναι ήμουν. Σκέψου όταν τελείωσαν τα γυρίσματα, γύρισα και του
είπα “Ρόμπερτ δεν υπάρχει άλλο; Κρίμα”».

Πολλή βία όμως

Προλαβαίνει ο Ροντρίγκεζ, που φορούσε πλατύτερο καουμπόικο καπέλο από τον
Τζόνι. Ο οποίος παρεμπιπτόντως εισέβαλε ως μείγμα αγελαδάρη με διανοούμενο…
αλήτη. Καπέλο, γάντια στην κωλότσεπη του μπλου τζιν, λευκή πουκαμίσα
Λουδοβίκου, χαίτη Ντ’ Αρντανιάν και γυαλιά μυωπίας.

«Ποτέ δεν είχα προβλήματα λογοκρισίας. Καμία ταινία “σπλάτερ” δεν έχει
προβλήματα. Οι λογοκριτές εκλαμβάνουν το αίμα και τους αποκεφαλισμούς ως
πλάκα. Άλλωστε ήμουν καρτουνίστας».

Που σημαίνει;

«Μου είναι αδύνατον να σκηνοθετήσω ρεαλιστική ταινία, με αληθινούς ήρωες και
αληθινές καταστάσεις».

Μα είναι αλήθεια πως η CIA ρυθμίζει τις τύχες της Νότιας Αμερικής;

«Γι’ αυτό ο Τζόνι έχει τρία χέρια και γι’ αυτό του βγάζουν τα μάτια».

Σαν να λέμε από Τειρεσίας… TειρεCΙΑς! Πετάγεται η Σάλμα Χάγιεκ. Σεμνή στα
όρια της άβαφης και προσποιητά ατημέλητης.

«Το Μεξικό δεν χρειάζεται El Mariachi αλλά καλύτερους πολιτικούς».

Και η μουσική; Την γράψατε όλοι μαζί;

Τζόνι: «Και ο Ρόμπερτ και ο Αντόνιο (Μπαντέρας που υποδύεται το El Mariachi)
κι εγώ παίζουμε μουσική. Το δικό μου “θέμα” προέκυψε από έμπνευση του Ένιο
Μορικόνε. Το έγραψα στον υπολογιστή μου σαν να παίζει ολόκληρη ορχήστρα και το
ταχυδρόμησα στον Ροντρίγκεζ με e. mail».

Κάτι ακόμα, αισθάνεσαι ασφαλής;

«Το μόνο πράγμα που η 11η Σεπτεμβρίου άλλαξε στη ζωή μου είναι τα μέσα
μεταφοράς. Έχω και παιδιά βλέπεις. Δεν πειράζει. Πάντα γουστάριζα την
παλιομοδίτικη συγκοινωνία. Τρένα, λεωφορεία, ακόμα και μοτοσυκλέτες. Να μη σου
πω ότι θα θελα να ταξιδεύω με… skating».

«Μια φορά στο Μεξικό»

Είδος: Καρτούν Γουέστερν.

Πλοκή: Πράκτωρ της CIA προσλαμβάνει Μεξικανό κιθαρωδό για να
δολοφονήσει αιμοβόρο στρατηγό που με τη σειρά του σχεδιάζει να καθαρίσει τον
πρόεδρο και να αναλάβει πραξικοπηματικά τα ηνία της χώρας.

Αντόνιο Μπαντέρας: El Mariachi.

Σάλμα Χάγιεκ: Το ιπτάμενο κορίτσι του… καράτε.

Τζόνι Ντεπ: Θηλυπρεπής, μοχθηρός, αδίστακτος Secret agent.

Γουίλεμ Νταφό: Αιμοβόρος στρατηγός.

Καλύτερος όλων: H… μουσική!