Δρόμοι

Ερώτηση:…

… Πότε ο στρατός του κατακτητή δεν είναι κατοχικός αλλά απελευθερωτικός;
Απάντηση: Όταν εγκαταλείπει την κατακτημένη χώρα και αφήνει τον πληθυσμό της
να αποφασίσει μόνος του για τη μοίρα του. Εδώ και μερικούς μήνες, το Ιράκ έχει
μετατραπεί σε μια παγίδα για τους κατακτητές. Όσο περισσότερο προσπαθούν να
κερδίσουν τον πόλεμο εναντίον των τοπικών ανταρτών, τόσο περισσότερο
βουλιάζουν σε αυτήν την παγίδα.

Αιματηρές…

… επιθέσεις εναντίον των κατοχικών στρατευμάτων και των ξένων και ντόπιων
συμμάχων τους γίνονται περίπου 13 κάθε μέρα. Και τα μέσα με τα οποία οι
αμερικανικές δυνάμεις απαντούν στην ιρακινή αντίσταση είναι εκείνα ακριβώς που
εγγυώνται την ενδυνάμωσή της: μαζικές συλλήψεις, στρατόπεδα συγκέντρωσης,
βίαιες ανακρίσεις, αναβολές των πολιτικών μεταρρυθμίσεων. Τέτοια μέτρα είναι
βέβαιο πως θα εξοργίσουν έναν λαό που είναι ήδη εχθρικός απέναντι στην ξένη
κατοχή. Το μέλλον είναι προβλέψιμο: θα πυκνώσουν οι τάξεις των ανταρτών, θα
ενταθεί η καταστολή από τις δυνάμεις κατοχής, θα κλιμακωθεί η βία. Δεν έχει
καμιά σημασία αν μερικοί από τους αντάρτες είναι ισλαμιστές μαχητές από άλλες
αραβικές χώρες. Αυτό που τους προσελκύει εκεί είναι η ξένη κατοχή, όπως
ακριβώς απομακρύνει τους Ιρακινούς από αυτήν, ακόμη και εκείνους που υπέστησαν
από τον Σαντάμ τα πάνδεινα.

Οι σιίτες…

… που είναι η πλειονότητα στο Ιράκ, έχουν πει πως η αντίσταση στην κατοχή
είναι θρησκευτικό χρέος. Αν πραγματοποιήσουν την απειλή τους και ενταχθούν
στην ιρακινή αντίσταση, υποστηρίζει ο Αμερικανός συγγραφέας Ρίτσαρντ
Ρουμπινστάιν στην εφημερίδα «USA-Today», τότε το Ιράκ μπορεί να γίνει ένα νέο
Βιετνάμ. Είναι όμως σε θέση οι Αμερικανοί να το αποτρέψουν; Για να γίνει αυτό,
πριν είναι ακόμη πολύ αργά, θα έπρεπε να αποχωρήσουν συντεταγμένα, να
εγκαταλείψουν κάθε προσπάθεια να διοικήσουν τη χώρα σαν αποικία και να την
αφήσουν στους πολίτες της. Αυτό χρειάζονται οι σιίτες και οι σουνίτες και οι
Κούρδοι και οι Τουρκομάνοι, και όχι κατακτητές και διορισμένους «διαχειριστές»
της ζωής τους. Για τους Ιρακινούς είναι πια σαφές πως ούτε οι ΗΠΑ ούτε η
Βρετανία διαθέτουν την απαιτούμενη αξιοπιστία.

Ο τραγικός…

… βομβαρδισμός της έδρας του ΟΗΕ στη Βαγδάτη έδειξε πως ούτε αυτός ο ΟΗΕ
είναι πια αξιόπιστος, στον βαθμό που εξακολουθεί να λειτουργεί σαν προέκταση
των αρχών κατοχής. Αν κάτι χρειάζονται ο ιρακινός λαός και οι ηγέτες των
τοπικών κοινοτήτων από τη διεθνή κοινότητα είναι να τους ενθαρρύνει να πάρουν
τη χώρα τους και τους πλουτοπαραγωγικούς πόρους της στα χέρια τους. Και όχι
νέες δυνάμεις κατοχής, όπως επιχειρεί τώρα να στείλει η Αμερική, βαφτίζοντάς
τες «ειρηνευτικές» μέσω του ΟΗΕ. Αν είναι πραγματικά ειρηνευτικές, οι δυνάμεις
του ΟΗΕ δεν μπορούν να συνυπάρχουν σε μια χώρα με τις δυνάμεις κατοχής. H
διεθνής κοινότητα δεν μπορεί να μη γνωρίζει τη διαφορά ανάμεσα στην κατοχή και
την απελευθέρωση.