Mπαρόκ και δράκοι

Κοστούμια πάνω σε σχέδια της εποχής του έργου – Βιέννη, 1765 – που διασώθηκαν,
«πόζες», «ταμπλό βιβάν», χιτώνες και θώρακες, δάδες… Όλα επιζητούσαν – για
να συμπληρώσω όσα έγραψα προχτές – την αυθεντικότητα της πιστής αναβίωσης στον
«Τηλέμαχο» που παρουσίασε το Αγγλικό Φεστιβάλ Μπαχ στο Ηρώδειο. Και στο
δεύτερο μέρος η βασίλισσα – μάγισσα Κίρκη, που κωλυσιεργεί, κατά το λιμπρέτο,
εμποδίζοντάς τους να φύγουν για την Ιθάκη τους, τον Οδυσσέα, τον γιο του
Τηλέμαχο, τον Μερίωνα – τον γιο του Ιδομενέα, βασιλιά της Κρήτης – και την
«αγνώστου» προελεύσεως ακόλουθό της Αστερία, που αποδεικνύεται η χαμένη αδελφή
του Μερίωνα, η οποία προοριζόταν για σύζυγος του Τηλέμαχου, όταν τελικά θα τα
καταφέρουν να το σκάσουν όλοι μαζί, εκείνη, με μαύρα πέπλα, προάγγελος της
μοτσάρτειας Βασίλισσας της Νύχτας του «Μαγικού αυλού», φρενιασμένη, θα
μεταμορφώσει το νησί σε «καμένη γη» και θα φύγει ακολουθώντας έναν υπέροχο,
ασημοκεντημένο, φτερωτό δράκο. Και το κοινό – παραδόξως, μια και δεν πρόκειται
για ένα είδος λαοφιλές, μεγάλο, γύρω στα 2.500 – 3.000 άτομα – χειροκρότησε
στο φινάλε ζεστά τους τραγουδιστές και τους συντελεστές της παράστασης –
ανάμεσά τους ο σκηνοθέτης Αλέν Ζερμέν και ο μαέστρος Νίκολας Κλεόμπαρι –
δίνοντας τη μερίδα του λέοντος στη δικιά μας Μαρίτα Παπαρίζου – Κίρκη και στον
Άλαν Όουκ – Οδυσσέα. Στο τέλος σηκώθηκε από τη θέση της στον θώκο και
μοιράστηκε το χειροκρότημα η εμψυχώτρια του Αγγλικού Φεστιβάλ Μπαχ, επίσης
δικιά μας, Λίνα Λαλάντη.