Για τον Γιώργο Mαυροΐδη

Πέθανε ο Γιώργος Μαυροΐδης, το διάβασα στη Μυτιλήνη, 22/07.

Πέθανε ο Μαυροΐδης, είπα μέσα μου, μα γιατί πέθανε, γιατί;

Γιατί δεν πρόλαβε να δει τα έργα του αναρτημένα στην έκθεση που ετοιμάζει το
Μουσείο Μπενάκη;

Γιατί δεν περίμενε τρεις μήνες για να δει και να νιώσει το πόσο και πόσοι τον
αγαπούσαν και τον εκτιμούσαν – για όλα του.

Ήταν ο κομψότερος των κομψών, ήταν ευγενής – όχι ευγενικός -, ήταν ερωτικός με
την ίδια λεπτότητα και διακριτικότητα που συνταίριαζε τα βίαια χρώματα –
μοιάζει αντιφατικό, αλλά για όποιον δεν γνωρίζει λέω πως δύσκολα μπορεί κανείς
να ταιριάξει το βίαιο σε αμοιβαία συνάφεια με τη λεπτότητα.

Ήταν κομψός γιατί είχε άψογο χιούμορ, είχε χιούμορ γιατί ήταν ευγενής, ήταν
ευγενής γιατί ήταν ποιητής, ήταν ποιητής γιατί ήταν είρων και ήταν είρων γιατί
γεννήθηκε με την απορία που χαρακτηρίζει εκείνους που ποιούν και αναρωτιούνται
συνεχώς, δίχως αισθηματολογίες, γιατί γίνονται όλα αυτά που γίνονται – γι’
αυτό και ήταν ένας φουρκισμένος έφηβος.

Δεν τον θυμάμαι να μιλά για τη ζωγραφική του, για τη ζωγραφική και τη ζωή ναι,
και μάλιστα με πάθος, ήταν ταυτόσημος με την έννοια της λέξης ζωγραφίζω,
δηλαδή, γράφω τη ζωή, όπως και ο παιδικός του φίλος Γ. Τσαρούχης.

Για τη ζωγραφική του δεν θα μιλήσω, υπάρχουν άλλοι και εκείνοι ας μιλήσουν,
εγώ θα πω μονάχα πως δεν ήταν τίποτα από όλα αυτά που γράφτηκαν και έγραψαν οι
ειδικοί, θα επαναλάβω τα λόγια του, «τα περιστατικά και οι περιπέτειες της
ζωής πρέπει να γίνουν ένα με τη ζωγραφική μου προσπάθεια… τα λίγα πρόσωπα
που τα θυμάμαι με αγάπη, σαν όνειρα απραγματοποίητα, γιατί έτσι είναι η ζωή».

Δεν ξέρετε πόση ποιητική ευωχία και γενναιότητα κρύβονται πίσω από αυτά τα
λόγια.

Θα πω και κάτι άλλο, ήταν παραπάνω λυρικός από όσο άφηνε ο ίδιος να φανεί,
ήταν ευάλωτος και κάθε ερωτικός άνθρωπος είναι ευάλωτος και ο λυρισμός δεν
ανήκει ούτε σε κινήματα ζωγραφικά ούτε σε -ισμούς.

Ο λυρισμός ανήκει μονάχα σε εκείνον που τον φέρει καθώς δεν γίνεσαι λυρικός,
γεννιέσαι λυρικός και επικοινωνείς με τον άλλον με συγκίνηση, με ειλικρίνεια,
με θυμό και ο Γ. Μαυροΐδης αντέγραφε τον θυμό του.

Δίδασκε, «το όλο πιο αργά, να ζωγραφίζετε όλο και πιο αργά» στους μαθητές του,
ιδιαίτερα σε εκείνους που τους διέκρινε μια ευκολία και η ευκολία πάντα
εξαπατά και ξεστρατίζει.

Μου άρεσε ο τρόπος που θωρούσε το φως και δεν ξέρετε πόσο θα ήθελα να έβλεπα
ξανά το σπινθηροβόλο βλέμμα του στο φως, το ειλικρινές γεμάτο απορία βλέμμα
του στο φως.

«Όλα είναι ζήτημα φωτός», πόσοι από τους σύγχρονους εικαστικούς – όχι
μοντέρνους – γνωρίζουν το φως;

Γ. Μαυροΐδη, θα έρθω στην έκθεσή σου τον Οκτώβριο στο Μουσείο Μπενάκη και θα
σταθώ απέναντι στα έργα σου γνωρίζοντας πως είσαι πίσω τους και τα κρατάς και
θα παραφράσω αυτό που είπε ο Θεόφιλος για τα ψωμιά, τα έργα σου δεν θα πέφτουν
γιατί είναι αληθινά.

Γ. Μαυροΐδη, σου εύχομαι κατευόδιο και όπου να ‘ναι θα έρθουμε και εμείς στην
κάτω παρέα σου γιατί το οφείλουμε στον θάνατο και στους φίλους.

Στον θάνατο οφείλουμε τα έργα μας και στους φίλους τη ζωή μας, έτσι δεν είναι;

Γεια σου.

Ο Σ. B. Σκοπελίτης δεν είναι φωτογράφος