EΓPAΨAN

Σταύρος Λυγερός

(ο αρθρογράφος για την τακτική των δύο μεγάλων κομμάτων)

«Κοινός παρονομαστής του «ιουλιανού πακέτου», πάντως, είναι η επιδίωξη του
Πρωθυπουργού να αναλάβει την πρωτοβουλία των κινήσεων και να επιβάλει τη δική
του ημερήσια διάταξη στην πολιτική σκηνή. Προσπαθεί να εκτοπίσει από την πρώτη
γραμμή της επικαιρότητας τα δισεπίλυτα οικονομικά και κοινωνικά προβλήματα που
τον φθείρουν πολιτικά. Τέτοιου είδους ελιγμοί ήταν πάντα οργανικό τμήμα της
πολιτικής αντιπαράθεσης και από αυτήν την άποψη δεν μπορεί κανείς να
κατηγορήσει το κυβερνών κόμμα ότι παραβιάζει τους κοινοβουλευτικούς κανόνες.
Από την άλλη πλευρά, όμως, δεν μπορεί κανείς να κατηγορήσει και την αξιωματική
αντιπολίτευση, επειδή αρνείται να παίξει το παιχνίδι του αντιπάλου της. H
Ρηγίλλης δεν έχει κανένα συμφέρον να εμπλακεί μερικούς μήνες πριν από τις
εκλογές σ’ έναν διάλογο για τη διαφάνεια και το εκλογικό σύστημα, ακόμη κι αν
οι κυβερνητικές προτάσεις ήταν οι καλύτερες δυνατές. H N.Δ. αρνείται επίμονα
να συμμετάσχει σ’ έναν τέτοιο διάλογο, γιατί δεν θέλει να απονευρωθεί η ίδια
και να ευνοήσει πολιτικά την κυβέρνηση».

«H Καθημερινή»