MATIEΣ Οι συμμορίες

Στους Αγίους Ασωμάτους, εκεί ακριβώς που βρίσκεται το φανάρι, κάθε που
σουρουπώνει, 5-6 ετοιμόρροπα άτομα, νεαρής κυρίως ηλικίας, απλώνουν το χέρι
στους οδηγούς των αυτοκινήτων και με τρεμουλιαστή φωνή ζητάνε «μια βοήθεια»
για να πάρουν «ψωμί». Και οι οδηγοί πιάνουν δυο κέρματα και τα δίνουν. Βέβαιοι
ότι ο οβολός τους δεν θα ξοδευτεί για ψωμί. Αλλά για «δόση». Έστω και
«ολίγην».

Δεν την στήνουν, όμως, μόνο στους Αγίους Ασωμάτους τα νεαρά πρεζόνια. Την
στήνουν και πιο πέρα. Στου Ψυρή ψηλά, και στην Κουμουνδούρου. Και στις δυτικές
συνοικίες, φυσικά, όπου γίνεται το «έλα να δεις». Τα πρωτεία, όμως, τα έχει το
κέντρο της Αθήνας. H Ομόνοια. Που, κατά τις δικαστικές αρχές, «σε ποσοστό
84,1%, λειτουργεί ως τόπος προμήθειας, κατοχής και χρήσης ναρκωτικών».

Αλλά δεν είναι μόνο τα ναρκωτικά. Είναι και οι κλοπές και οι διαρρήξεις από
ανήλικους κακοποιούς. Είναι και οι επιθέσεις μικροσυμμοριών σε γυναίκες, για
το άρπαγμα τσαντών, ή σε άλλους νεαρούς, για την αφαίρεση κινητών τηλεφώνων
και, φυσικά, χρημάτων. Στον Πειραιά, όπως σημειώνει ο Δ. Βυθούλκας στο «Βήμα»
(10/7), δρουν 25 συμμορίες νεαρών, ηλικίας 14-17 χρόνων. Τα παιδιά αυτά,
συνολικά, είναι γύρω στα 500. Μαζεύονται σε διάφορες καφετέριες και άλλα
«στέκια», στο Πασαλιμάνι, την Καστέλλα, τη Νίκαια, τον Κορυδαλλό, τα
Μανιάτικα, το Πέραμα και το Φάληρο, καταστρώνουν σχέδια δράσης, εφοδιάζονται
με μαχαίρια, λοστούς και σιδερογροθιές και, μόλις νυχτώσει, βγαίνουν στη γύρα
«για μεροκάματο»…

«Και η Αστυνομία τι κάνει;», θα αναρωτηθούν μερικοί. H Αστυνομία κάνει ό,τι
μπορεί. Όπως γράφει ο Χρ. Ζέρβας («Ελευθεροτυπία» 11/7), «στο Μονομελές
Δικαστήριο Ανηλίκων προσήχθησαν πέρυσι 113 παιδιά ηλικίας 7-12 ετών, ενώ την
πόρτα της δικαστικής καταστολής πέρασαν ακόμη 2.378 ανήλικοι 13-17 ετών, καθώς
και άλλοι 1.854 νεαροί, ηλικίας 18-21 ετών. Τα παιδιά αυτά στην πλειονότητά
τους είναι αγόρια (96,8%) και όχι… Αλβανοί (39%), αλλά Έλληνες (54%)».

Κατά τη γνώμη μου, το πρόβλημα με την κακοποιό δράση των νεαρών, που συνεχώς
γίνεται οξύτερο, δεν έχει να κάνει μόνο με την επαρκή ή μη αστυνόμευση. Έχει
να κάνει, πρωτίστως, με την ελληνική κοινωνία. Που γεννά, συνεχώς, τέτοια
φαινόμενα. Γι’ αυτό και υποστήριξα πολλές φορές, και εξακολουθώ να υποστηρίζω,
ότι οι νεαροί που δημιουργούν τα έκτροπα στα γήπεδα και ύστερα «τα σπάνε»
(βιτρίνες, αυτοκίνητα κ.λπ.), δεν είναι φανατισμένοι οπαδοί που «η ομάδα τους
αδικήθηκε». Είναι παιδιά που παρατήσανε το σχολείο, δεν έχουν δουλειά, δεν
έχουν προστασία, δεν έχουν όνειρα και όλο και περισσότερο οδηγούνται στο
περιθώριο, βλέποντας όλους μας με μισό μάτι.

Και κάτι άσχετο, αλλά ίσως επείγον: με τον Γρ. Μιχαλόπουλο δεν είχα ούτε έχω
την παραμικρή σχέση. Ήμουν και είμαι αντίθετος, σε όλα, μαζί του. Ωστόσο,
φίλοι του, μεταξύ των οποίων και γνωστός εκδότης, με πληροφόρησαν ότι είναι
σοβαρά άρρωστος από την καρδιά του και η συνεχιζόμενη προφυλάκισή του
επιβαρύνει επικίνδυνα την υγεία του. Με παρακάλεσαν «να γράψω κάτι». Το
έπραξα, ήδη. Γιατί, για μένα, η ζωή ενός ανθρώπου είναι «πάνω από νόμους και προφήτες».