Aντ’ αυτού…

Όσο περνούν τα χρόνια, εμείς της Επιδαύρου, οι «απ’ έξω», οι εκτός σκηνής και
ορχήστρας, όλο και περισσότερους απόντες μετράμε. H «φυσική» εξέλιξη των
πραγμάτων. Όχι πάντοτε φυσική, αλλά τέλος πάντων… Την προπερασμένη
Παρασκευή, που ανηφόριζα το μονοπάτι προς το θέατρο κάτω από τα καμαρίνια,
σκεφτόμουν τον Τάσο τον Λιγνάδη, τον Τώνη τον Τσιρμπίνο, τον φίλο μου τον Βάιο
τον Παγκουρέλλη κι άλλους, κι άλλους… Και τον Γιώργο τον Τσιπλάκο που φέτος
είναι οριστικά απών από το Φεστιβάλ της Επιδαύρου που τόσο το στήριξε και το
βοήθησε από τη θέση του, του υπευθύνου του θεάτρου.

… αλλά με τσαγανό

Έκπληξη όμως! Ο Γιώργος απών αλλά το πνεύμα του παρόν. Την ευθύνη του θεάτρου
έχουν φέτος αναθέσει στη σύντροφό του και μάνα του γιου του, του πανύψηλου και
ευγενέστατου φοιτητή Κωνσταντίνου που δουλεύει από πέρσι στο Ηρώδειο, τη
Βαρβάρα Λαζαρίδου-Τσιπλάκου, ηθοποιό στο επάγγελμα και πολύ γλυκιά γυναίκα.
Όχι από λόγους συναισθηματικούς. Αλλά γιατί έχει τσαγανό και ικανότητες. Με τα
μούτρα έχει πέσει, μαθαίνω, στη δουλειά και κατάφερε να ενεργοποιήσει τον
βιολογικό καθαρισμό που είχε «φρενάρει» εδώ και χρόνια, να κάνει τις τουαλέτες
του «Ξενία» να αστράφτουν, να φροντίσει τα καμαρίνια, να συμμαζέψει και να
εξαφανίσει τα περιττά και άλλα και άλλα. Τι σημαίνει αυτό; Μα ένα κέρδος για
το Φεστιβάλ. Μακροπρόθεσμο.