Xίτσκοκ με… απιστίες

«Όσο πιο πετυχημένος είναι ο κακός σε μία ταινία τόσο πιο πετυχημένη είναι και
η ταινία»! Λόγια που «σκάβουν» τον καθωσπρεπισμό μας και τα είχε πει ο μετρ
Άλφρεντ Χίτσκοκ στη συζήτησή του με τον Φρανσουά Τριφό, που μας χάρισε ένα
μοναδικό βιβλίο για τον δαιμόνιο και εκ πρώτης όψεως αθώο παχουλό Άγγλο
σκηνοθέτη. Και αν στο γνωστό «άβυσσος η ψυχή του ανθρώπου» προσθέσεις και τη
μεγαλοφυΐα του Άλφρεντ Χίτσκοκ, μπορείς να υποψιαστείς γιατί η περιπτωσή του
ήταν και παραμένει μοναδική στην ιστορία του κινηματογράφου. Τόσο, που ύστερα
απ’ αυτόν, όλοι οι άλλοι «μετρ του τρόμου» είναι απλώς… οδοντόκρεμες.

«Με ενδιέφερε η ιδέα να γυρίσω μια ταινία πάνω στο θέατρο», είχε πει ο
Άλφρεντ Χίτσκοκ με αφορμή το φιλμ του «Ο δολοφόνος έρχεται κάθε βράδυ» (Stage
fright), παραγωγής 1950. Και με το γνωστό του χιούμορ – ζαχαρένιο, ειρωνικό,
μαύρο, αλλά και Μακιαβελικό – απλώνει κι εδώ τα δίχτυα του: Νεαρά σπουδάστρια
υποκριτικής κρύβει στο σπίτι της έναν παλιό της φίλο, ο οποίος καταζητείται
από την Αστυνομία που τον υποψιάζεται άδικα για τον φόνο του συζύγου της
ερωμένης του, μιας ντίβας του θεάτρου. Και άλλη μια φορά, ο Χίτσκοκ πατάει στο
γνωστό μοτίβο του ήρωα κατά λάθος και του κατά παρεξήγηση ενόχου…

Πέρασαν 53 χρόνια από τότε που γυρίστηκε το φιλμ του Άλφρεντ Χίτσκοκ «Ο δολοφόνος έρχεται κάθε βράδυ», αλλά το στυλ του παραμένει μοναδικό. Και να σκεφτείς ότι δεν είναι από τις καλύτερες ταινίες του

«Αλλά σ’ αυτό το φιλμ, δεν νομίζω ότι το “παιχνίδι” γίνεται πάνω στο
αντιφατικό μοτίβο “αθώος – ένοχος”, μα στην ιδέα που ξετρέλανε το μετρ: ένα
κορίτσι που θέλει να γίνει ηθοποιός μεταμφιέζεται και παίζει στη ζωή τον πρώτο
ρόλο της κάνοντας μια αστυνομική έρευνα. Άσχετα αν η Τζέιν Γουάιμαν, που
ερμήνευσε τον ρόλο, ήθελε να… λάμπει σαν τη Μάρλεν Ντίτριχ που έκανε την
ντίβα της ταινίας και πήγαινε στα πλατό υπερβολικά μακιγιαρισμένη, με
αποτέλεσμα να του σπάει τα νεύρα», παρητηρεί η Αντιγόνη και μαζί με τον
Δημήτρη τον φίλο μας σκάμε χαμόγελα, καθώς διαπιστώνουμε ότι πήγαμε και οι
τρεις… διαβασμένοι στην προβολή…

Μόνο που εδώ μας την… φέρνει, καθώς ο μετρ δεν σέβεται ούτε ο ίδιος
τους δικούς του «κανόνες». Βάζει τον αφηγητή της ιστορίας να λέει ψέματα και
να τα εμφανίζει, μάλιστα, ως αλήθεια μέσω των φλας μπακ… Αλλά αυτό δεν
διαφέρει και πολύ από τη λογική της Αγκάθα Κρίστι, που κάτι τέτοιο ήταν το
στυλ της – μα και μανιέρα της – στα βιβλία της. «Το σενάριο της ταινίας
βασιζόταν σε ένα μπεστ σέλερ της εποχής και οι κριτικοί είχαν πει ότι μόνο ο
Χίτσκοκ θα μπορούσε να το κάνει ταινία. Κι εγώ ο ανόητος τους άκουσα», είχε
παραδεχτεί ο ίδιος στον Τριφό! Και είναι αλήθεια, ότι το «Stage fright», που
γυρίστηκε μεταξύ των ταινιών «Στον αστερισμό του Αιγόκερω» και «Ο άγνωστος του
εξπρές», είναι ελάσσονος σημασίας…

Μυστικά και ψέματα

Για να είναι πολύ καλή ηθοποιός η Φράνσις ΜακΝτόρμαντ – Όσκαρ στο «Φάργκο» το
’97 – καταφέρνει να σε κάνει να βλέπεις με ενδιαφέρον το φιλμάκι της Λίζα
Τσολοντένκο «Μικρές απιστίες» (Laurel Canyon). Αν η τελευταία περιοριζόταν
μόνο στο να γράψει το σενάριο και να δώσει σε κάποιον άλλον τη σκηνοθεσία,
είναι πολύ πιθανόν να είχαμε ένα σπουδαίο φιλμ…

H Φράνσις ΜακΝτόρμαντ, λοιπόν, υποδύεται μία διάσημη παραγωγό δίσκων με ροκ
σταρ μουσικούς. Μια πρώην «επαναστάτρια», «χίπισσα» και διαρκώς μαστουρωμένη.
Το είδος, δηλαδή, των «φευγάτων» 50άρηδων που συνεχίζουν να φτύνουν το
σύστημα, αλλά ζουν χλιδάτα μέσα σ’ αυτό… Έτσι ζει κι αυτή σε βιλάρα που το
έχει και ως στούντιο στο Laurel Canyon. Τον δρόμο που οδηγεί από τους λόφους
του Χόλιγουντ στη καρδιά του Λος Άντζελες. Μαζί με τον πιτσιρικά μουσικό
εραστή της…

Όταν είσαι καλός ηθοποιός – σαν τη Φράνσις ΜακΝτόρμαντ – τις «Μικρές απιστίες» τις παίζεις στα… δάχτυλα

Μέχρι που στο ανάκτορό της καταφθάνει ο ψυχίατρος και γιάπης, από αντίδραση
στον δικό της τρόπο ζωής, γιος της. Μαζί με τη φοιτήτρια και καλής οικογενείας
κοπελιά του.

Έλα, όμως, που η μικρή θα γοητευτεί από τον πιτσιρικά και τον τρόπο ζωής της
μαμάς του εραστή της και θα παραδοθεί στην αγκαλιά και των δύο! Κι όταν ο
γιάπης τούς «τσακώσει», θα σκυλομετανιώσει που κρατήθηκε και δεν ενέδωσε με τη
σειρά του στη γοητευτική συνάδελφό του που τον πολιορκεί σε όλο το φιλμ…

«Μυστικά και ψέματα» α λα Χόλιγουντ… Που σημαίνει… στρογγυλοποίηση όλων
των αντιθέσεων της κοινωνίας, του γούστου των ανθρώπων και της ζωής. Έτσι, που
όλοι και όλα να είναι ίδια και να θριαμβεύουν τα κατά συνθήκην ψεύδη, για να
ζουν όλοι τακτοποιημένοι. «Και απόλυτα μόνοι» παρατηρεί η Αντιγόνη…

Άκρως… συνηθισμένο

Γκανγκστερική ταινία που να μην είναι «μία από τα ίδια», αλλά να συνδυάζει τα
«είδη» του φιλμ νουάρ, του θρίλερ και του αστυνομικού δράματος με τυχοδιώκτες,
ερωτικά δολώματα, ντετέκτιβς και… παρακμιακούς μαφιόζους τύπους, δεν είναι
καθόλου εύκολη υπόθεση… Αλλιώς το Χόλιγουντ θα ήταν γεμάτο αριστουργήματα…
Και παρά το γεγονός ότι ο Τζέιμς Φόλεϊ μας είχε δώσε το καλό «Οικόπεδα με
θέα», το «Άκρως εμπιστευτικό» (Confidance) είναι πολύ φλατ… Και ας έχει στο
καστ τούς Ντάστιν Χόφμαν – είναι απορίας άξιον τι γυρεύει σ’ αυτό το φιλμ! –
Άντι Γκαρσία και τον «ωραίο σκληρό» Έντουαρντ Μπερνς…

«Άκρως εμπιστευτικό», αλλά τι γυρεύει ο Ντάστιν Χόφμαν σε μια συνηθισμένη γκανγκστερική ταινία;

Ο τελευταίος, λοιπόν, είναι εγκέφαλος μιας «μικρής» συμμορίας, που κάνει το
λάθος να σκοτώσει έναν συνεργάτη του σούπερ αφεντικού – Ντάστιν Χόφμαν – του
οργανωμένου εγκλήματος της περιοχής τους… Πρέπει, λοιπόν, να ξεπληρώσει το
λάθος του και αναγκάζεται να συνεργαστεί μαζί του…

«Αν εξαιρέσεις το πρώτο πεντάλεπτο της ταινίας με το έξυπνο και
ντοκιμαντερίστικο φιλμάρισμα, που δείχνει ότι ο σκηνοθέτης δεν είναι τυχαίος,
μετά επικρατεί η μετριότητα», παρατηρεί ο Δημήτρης και συμφωνούμε μαζί του.

Τα κάνει όλα… αόρατα

Τέτοια πλήξη, ούτε σε γαμήλια δεξίωση σε ξενοδοχείο πολυτελείας να ήσουν!
Είναι να απορείς για το Όσκαρ που πήρε η Γκουίνεθ Πάλτροου στον «Ερωτευμένο
Σάιξπηρ» καθώς εδώ, η Μπίμπι Μπο θα ήταν πιο… εκφραστική!

Είναι η νεαρή κοπέλα η οποία ονειρεύεται να μπει στον λαμπερό, στυλάτο κόσμο
του διεθνούς τζετ-σετ ως αεροσυνοδός της πρώτης θέσης των διεθνών πτήσεων…
Σκίζεται στο διάβασμα για τις εξετάσεις, αλλά μια υποψήφια συνάδελφός της την
εξαπατά, βάζει στο γραπτό της τον δικό της αριθμό πρωτοκόλλου και της παίρνει
τη θέση…

«Θέα από ψηλά» με τα μάτια της ωραίας και… κρύας Γκουίνεθ Πάλτροου

Θα βρει, τελικά, το δίκιο της, θα πετάξει, αλλά θα θυσιάσει την αγάπη της προς
χάριν της καριέρας. Μέχρι να καταλάβει ότι τίποτα άλλο δεν έχει σημασία, παρά
μόνο η αγάπη… «Ροζ, γλυκερό και αδιάφορο. Σαν παλιά χολιγουντιανή ταινία.
Γιατί όχι, θα πείτε; Ναι, αλλά από τότε έχουν περάσει κοντά 60 χρόνια! Και ο
σκηνοθέτης της, ο Μπρούνο Μπαρέτο, μοιάζει να μην το έχει… αντιληφθεί»,
επισημαίνει η Αντιγόνη και πάμε στην επόμενη, τέταρτη, νέα ταινία, για να
διαπιστώσουμε πως υπάρχουν και χειρότερα!

Αδιάφορα extreme sports

Ένας σκηνοθέτης διαφημιστικών και μανιακός των extreme sports, μαζί με μια
ομάδα σκιερ και στάντμεν, φιλοδοξεί να γυρίσει το καινούργιο διαφημιστικό του
με φόντο μία από τις μεγαλύτερες χιονοστιβάδες όλων των εποχών στα βουνά της
Γιουγκοσλαβίας. Οι ημέρες του ξέφρενου snowboarding και οι νύχτες των
μεθυσμένων πάρτι όμως τελειώνουν άσχημα, όταν μπλέκονται στα σχέδια ενός
παράφρονα στρατηγού του πρώην γιουγκοσλαβικού στρατού… Και η αδιαφορία που
λέγεται «Ακραίος κίνδυνος» (Extreme ops), του Κριστιάν Νταγκί, μόλις έχει
αρχίσει…

«Κι εμείς ας φεύγουμε, αφού δεν είμαστε επαγγελματίες θεατές. Να σε αφήσουμε
να την… χαρείς μόνος σου», μου λένε οι φίλοι μου και φεύγουν – με το δίκιο
τους – από τη μέση της δημοσιογραφικής προβολής!