ΓPAMMATA ΣTIΣ MATIEΣ H ανεργία

Ο λόγος στους αναγνώστες. Ο Νάσος Θεοδωρίδης, Καμελιών 26, Π. Ψυχικό, γράφει:

«Το πρόβλημα της ανεργίας διαρκώς μεγαλώνει στη χώρα μας. Ήδη η επίσημα
καταγεγραμμένη ανεργία έφτασε στο 11%, δηλαδή στο μεγαλύτερο μεταπολεμικό
ποσοστό, και μάλιστα δύο μονάδες περισσότερες από τον ευρωπαϊκό μέσο όρο. H
ύπαρξη εκατοντάδων χιλιάδων ανέργων, από τους οποίους το 56% είναι άνεργοι
μακράς διαρκείας (πάνω από 12 μήνες), η αύξηση των απολύσεων κατά 50% την
περασμένη χρονιά, σε σχέση με πρόπερσι, καθώς και το γεγονός ότι η ανεργία στη
νεολαία υπερβαίνει το 30%, αποδεικνύουν την αποτυχία των πολιτικών για την
απασχόληση, που εφαρμόστηκαν από τις κυβερνήσεις της N.Δ. και του ΠΑΣΟΚ μετά
το 1990. Είναι, εξάλλου, γνωστό ότι ο τρόπος με τον οποίο οικοδομείται η ΟΝΕ,
χωρίς κριτήρια πραγματικής σύγκλισης και κοινωνικής συνοχής, οδηγεί στην
όξυνση της ανεργίας.

Ωστόσο, ειδικά η αποτυχία της N.Δ. και του ΠΑΣΟΚ να αντιμετωπίσουν αυτό το
μεγάλο πρόβλημα, οφείλεται στις δεξιές πολιτικές του περιορισμού της ζήτησης
(μέσω της μείωσης της αγοραστικής δύναμης των μισθών και μέσω της συρρίκνωσης
των δημοσίων επενδύσεων), στη γενίκευση των κακοπληρωμένων “ευέλικτων” μορφών
μερικής απασχόλησης, στην ανεξέλεγκτη επιδότηση των εργοδοτών χωρίς αναγκαίες
διασφαλίσεις, καθώς και στις αθρόες ιδιωτικοποιήσεις που επιφέρουν την απώλεια
πολλών θέσεων εργασίας. Τα επιδόματα ανεργίας είναι τα χαμηλότερα στην Ευρώπη,
και παρέχονται για ελάχιστο χρονικό διάστημα.

Χρειάζεται μια εναλλακτική πολιτική πρόταση, που θα περιλαμβάνει την άμεση
νομοθετική κατοχύρωση του 35ώρου σε πενθήμερη και 7ωρη βάση, με μεσοπρόθεσμη
προοπτική τη θέσπιση του 35ώρου, τον άμεσο διπλασιασμό των δημοσίων δαπανών
για την απασχόληση, την πάταξη της ανασφάλιστης εργασίας, τη χρηματοδότηση
νέων θέσεων στον λεγόμενο κοινωνικό τομέα (υγεία, πρόνοια, περιβάλλον,
πολιτισμός) κατά το πρότυπο της Γαλλίας του Ζοσπέν, και τη διεύρυνση της
φορολογικής βάσης. Απαραίτητη προϋπόθεση για όλα αυτά είναι η αποφασιστική
μείωση των εξοπλισμών με ακύρωση ολόκληρων μελλοντικών “πακέτων”, και όχι
απλώς με αναβολή, όπως επιχειρεί η κυβέρνηση υποχωρώντας στο εθνικιστικό
λόμπι.

Επίσης, πρέπει κατεπειγόντως να ληφθούν μέτρα ενίσχυσης των νυν ανέργων, όπως
τα εξής: Επιδότηση των νέων ανέργων χωρίς να τους ζητείται προϋπηρεσία σε θέση
εργασίας, αλλά αμέσως έπειτα από μάταιη τρίμηνη αναζήτηση δουλειάς, γενναία
αύξηση του επιδόματος ανεργίας (για όλους τους ανέργους) στο 80% του μισθού
του ανειδίκευτου εργάτη με χρονική επιμήκυνσή του για 4 χρόνια σε πρώτη φάση,
και, αργότερα, επ’ άπειρον, όπως στα σκανδιναβικά κράτη, και, τέλος, δραστική
μείωση των ορίων ηλικίας για σύνταξη στα 60 έτη, όπως ισχύει στη Γαλλία, με
παράλληλη εφαρμογή της 35ετίας χωρίς όριο ηλικίας. Εάν όλα αυτά φαντάζουν
επαναστατικά, αυτό οφείλεται στο ότι έχουμε πλέον εθιστεί στο να σκεφτόμαστε
συντηρητικά και να μη διεκδικούμε αυτά που αξίζουμε».