Tα κουρέλια που δεν «τραγουδούν» ακόμα…

Επειγόντως. Πρέπει να αλλάξουν. Τα μαξιλαράκια του Ηρωδείου. Ή έστω να
αντικατασταθούν τα φθαρμένα. Πότε; Χτες! Με αρκετά χρόνια στην πλάτη τους,
έχουν αρχίσει να δείχνουν τη φθορά τους. Σ’ αυτό τουλάχιστον που κάθομαι
περίπου μόνιμα, στο 17 της Γ6, έχει «σκάσει» το εξωτερικό πλαστικό του
περίβλημα και κρέμονται νάιλον κουρελάκια. Που, αν αυτό που βλέπω ή ακούω –
όπως π.χ. η Ελένη Τσαλιγοπούλου να τραγουδάει εκτός τόνου, αλλού ‘ντ’ αλλού,
τον «Επιτάφιο» του Μίκη Θεοδωράκη – με φέρνει σε αμηχανία ή σε απόγνωση,
ομολογώ ότι νιώθω τον πειρασμό να τα τραβάω για να διασκεδάσω τον εκνευρισμό
μου. Αλλά και στα «πέριξ» ανάλογες καταστάσεις ως προς τα μαξιλαράκια
υποπίπτουν στην αντίληψή μου. Ένα φεστιβάλ που καμαρώνει για τις προόδους του,
τα «μικρά» και τα «ταπεινά» πρέπει – επιμένω – να τα προσέχει. Αυτά φτιάχνουν
την «εικόνα» του στον θεατή – ακροατή. Τα μαξιλαράκια έπρεπε να έχουν ήδη
αντικατασταθεί ή ανανεωθεί.

… και το «χωριό Πατιόμκιν»

Εκτός κι αν περιμένουν την… από μηχανής Ολυμπιάδα για να τα αντικαταστήσουν
το επόμενο καλοκαίρι. Αλλά με τούτα και μ’ εκείνα, που όλα θα διορθωθούν και
θα «καλλωπιστούν» εν όψει Ολυμπιάδας – αυτά ας πούμε τα κίνητρα που δίνονται
για να «ευπρεπιστούν» οι προσόψεις των πολυκατοικιών αλλά ΜΟΝΟΝ στους δρόμους
των «Ολυμπιακών διαδρομών»! -, έχω πια την αίσθηση ότι ένα γιγάντιο «χωριό
Πατιόμκιν» στήνεται στην Αθήνα για χάρη της Ολυμπιάδας. Όσο για τα πριν και τα
μετά, γαία πυρί μειχθήτω…