ΓNΩMH H παγίδα του Iράκ

Το περασμένο Σαββατοκύριακο, μετά την 4η Ιουλίου, ήταν βαρύ και ασήκωτο. Πώς
θα μπορούσε, εξάλλου, να είναι διαφορετικά τα πράγματα; H οικονομία μας
βρίσκεται σε άθλια κατάσταση και οι Αμερικανοί στρατιώτες παραμένουν στο Ιράκ,
άγνωστο πόσο ακόμα. Ο πρόεδρός μας λέει τώρα, δύο μήνες αφότου ανήγγειλε το
τέλος του πολέμου, πως «θα είναι μεγάλο και μακροχρόνιο εγχείρημα» η
ανοικοδόμηση του Ιράκ που εμείς καταλάβαμε και η εγκαθίδρυση «μιας δίκαιης και
αντιπροσωπευτικής κυβέρνησης».

Αναρωτιέμαι πόσοι Αμερικανοί που πίστευαν τον πρόεδρο και υποστήριξαν τον
πόλεμό του θα το έπρατταν αυτό, εάν μας έλεγαν πως μέρος του πακέτου ήταν μια
επ’ αόριστον κατοχή του Ιράκ; Μια κατοχή της οποίας το μέγεθος και το κόστος
δεν μπορούμε ακόμα να υπολογίσουμε. Ο Αμερικανός πολιτικός διοικητής του Ιράκ,
Πολ Μπρέμερ, ζητεί ακόμα περισσότερους Αμερικανούς στρατιώτες, για να
επιταχύνει τη διαδικασία τής μετάβασης από την τωρινή κατάσταση στην ιρακινή
αυτοδιοίκηση. Το θέμα είναι, ωστόσο, πως όσο τρελή και αν έχει αποδειχθεί πως
είναι αυτή η περιπέτεια στο Ιράκ, έχουμε ηθικό χρέος να την ολοκληρώσουμε. Γι’
αυτό το να στείλουμε περισσότερους στρατιώτες στον ανταρτοπόλεμο του Ιράκ έχει
μια λογική, γιατί γίνεται για να προστατευθεί το όλον. Είναι όμως και παγίδα.
Εάν δεν πετύχει, κλιμακώνουμε την ένταση και γινόμαστε πιο ευάλωτοι, όπως είχε
γίνει και στο Βιετνάμ, όπου σκοτώθηκαν 50.000 στρατιώτες μας.

Ο Φρεντ Λεμπρίν είναι πολιτικός αναλυτής. Το κείμενό του δημοσιεύθηκε
στην εφημερίδα της Νέας Υόρκης «Τάιμς Γιούνιον»