Aποθέωση για τον Mίκη

Ο Μίκης τραγουδάει από σκηνής Ηρωδείου

Τυχαίο ήταν. Αλλά η εβδομάδα που πέρασε – από την περασμένη Πέμπτη
μέχρι προχθές Τετάρτη – του φετινού Φεστιβάλ Αθηνών ήταν αφιερωμένη στους δύο
κορυφαίους του ελληνικού τραγουδιού: τον Μάνο Χατζιδάκι και τον Μίκη
Θεοδωράκη. Για τη συναυλία του Μίκη επελέγησαν η «Ρωμιοσύνη», ο «Επιτάφιος»
και τα «Δεκαοχτώ λιανοτράγουδα της πικρής πατρίδας», όλα σε στίχους Γιάννη
Ρίτσου, ώστε να αποτελέσουν ένα αφιέρωμα στον αξέχαστο, σπουδαίο ποιητή.

Τρεις μακρόστενες λευκές οθόνες, τεντωμένες επικλινώς από τη σκηνή ώς
τις καμάρες του Ηρωδείου, κάλυπταν κατά ένα μεγάλο μέρος τον τοίχο του ενώ στο
βάθος της είχαν τοποθετηθεί εξέδρες ανισόπεδες, που πάνω τους, κατά τη
σκηνοθεσία που υπέγραφε ο Γιάννης Λαπατάς, κινήθηκαν οι τρεις αφηγητές – ο
έξοχος Γιάννης Φέρτης, η Κάκια Ιγερινού και ο νεαρός Θοδωρής Αντωνιάδης.

H Λαϊκή Ορχήστρα «Μίκης Θεοδωράκης» στη σκηνή και η συναυλία άνοιξε με
τον Δημήτρη Μπάση – μια μεστή, εξελισσόμενη λαϊκή φωνή -, τον Γιάννη Μπέζο που
έχει… ζηλώσει δόξαν τραγουδιστή του Μίκη και τη «Ρωμιοσύνη». «Θα σημάνουν οι
καμπάνες» και το – και πάλι – κατάμεστο Ηρώδειο άρχισε να σιγοτραγουδάει και
να κρατάει τον ρυθμό με παλαμάκια. Χωρίς διακοπή, η συναυλία πέρασε στον
ανεπανάληπτο «Επιτάφιο», αλλά η Ελένη Τσαλιγοπούλου που εκλήθη να τα
τραγουδήσει ούτε η καταλληλότερη φωνή έμοιαζε να είναι ούτε σε φόρμα να
βρίσκεται. Με «προσωπική» ερμηνεία που παρέπεμπε σε ινδικές «μνήμες», εκτός
τόνου διαρκώς, με μόνιμο πρόβλημα συμπόρευσης με την ορχήστρα – δυο πορείες
παράλληλες που ουδέποτε συναντήθηκαν… Βέβαια και χειροκρότημα βγήκε – τα
τραγούδια αυτά αντέχουν σε οποιαδήποτε μεταχείριση… -, και ένα «μπράβο»
ακούστηκε, και το κοινό συμμετείχε, αλλά το χειροκρότημα στο φινάλε ήταν
ιδιαίτερα σύντομο, ενώ στο διάλειμμα το τι ελέχθη…

Δεύτερο μέρος, και οι τρεις τραγουδιστές έδωσαν τα «Λιανοτράγουδα»,
όπου, όμως, ο νεαρός αφηγητής είχε – ή μάλλον του το έδωσαν… – το θάρρος
αλλά όχι και την αυτογνωσία να «επέμβει» και να τραγουδήσει, προς γενική
έκπληξη, ένα, εκτός τόνου από την πρώτη έως και την τελευταία νότα – τόσης
διάρκειας φάλτσο δεν έχω ξανακούσει στη ζωή μου! Όσο για τις διαφάνειες που
προβάλλονταν στις οθόνες και επί του τοίχου μέσα στο φλουτάρισμα κανείς δεν
κατάλαβε αν κάτι πρόσθεταν…

Το τελευταίο – «Τη Ρωμιοσύνη μην την κλαις» – άνοιξε η ηχογραφημένη σε
παλιά συναυλία φωνή του Μίκη, πριν αρχίσουν να το τραγουδούν ως φινάλε όλοι
μαζί, τραγουδιστές και ηθοποιοί. Στο τέλος, όταν ο Μίκης σηκώθηκε και ανέβηκε
στη σκηνή για να τραγουδήσει, «ζωντανά» πια, το ίδιο τραγούδι, αποθεώθηκε από
το όρθιο Ηρώδειο, ενώ κάποιοι φώναζαν «αθάνατος».