ZΩH ΛAΣKAPH «Tο θέατρο είναι παρτούζα»!

«Είμαι χορτασμένη. Χάρηκα την κάθε φάση της ζωής μου και την κάθε ηλικία μου όταν έπρεπε, στη σωστή στιγμή», λέει στα «NEA» η Ζωή Λάσκαρη

H Ζωή Λάσκαρη επιστρέφει, και συμπληρώνει την καριέρα της με μια δική της
θεατρική δουλειά. Στο θέατρο «Αθηναΐς» θα στεγάσει τον ερχόμενο χειμώνα την
προσπάθεια μιας φρέσκιας θεατρικής έκφρασης. Είναι η «Ευαίσθητη ισορροπία» του
Έντουαρντ Άλμπι, σε απόδοση Θανάση Νιάρχου και Νίκου Καραγέωργου, σκηνοθεσία
Νίκου Καραγέωργου, σκηνικά – κοστούμια Χριστίνας Κωστέα. H διανομή θα
ολοκληρωθεί τις επόμενες ημέρες. Το αξιοπαρατήρητο στα σχέδιά της είναι η
διάθεσή της να συγκεντρωθεί στο θέατρο.

«Πάντα ήθελα να έχω έναν χώρο σαν αυτό της “Αθηναΐδας”, ζεστό, μοντέρνο. Πριν
από δύο δεκαετίες έκανα δική μου επιχείρηση και διαπίστωσα πόσο λάθος
διαχειρίστηκα τις δουλειές που έκανα τότε. Τώρα, έχοντας μάλιστα βρει και τον
κατάλληλο άνθρωπο να το διευθύνει, τον Άκη Χαραλαμπίδη, πιστεύω πως είναι μια
σωστή και καλή στιγμή. Όχι για το θιασαρχιλίκι που μου φαίνεται και
παρωχημένο, αλλά για τη δυνατότητα να κάνεις καλές παραστάσεις και σωστές
παραγωγές. Το θέατρο είναι η δουλειά που αγαπάω. Είμαι θεατρίνα. Θέλω να παίξω
κάποιους ρόλους. Σκεφτόμαστε με τον Θανάση Νιάρχο ένα ρεπερτόριο και έχουμε
βάλει κάποιο πρόγραμμα: τις “Δούλες”, τη “Θαυμαστή μπαλωματού”, τη θεατρική
διασκευή της ταινίας “Τα παιδιά του παραδείσου”. H αρχή θα γίνει με την
“Ευαίσθητη ισορροπία”. Μια επιλογή που έγινε σχεδόν μεταφυσικά. Είναι το
τέταρτο έργο του Άλμπι που παίζω μετά τα “Ποιος φοβάται τη Βιρτζίνια Γουλφ”,
τις “Τρεις ψηλές γυναίκες” και τη “Συνάντηση”. Σπουδαίο έργο».

Αρχίζει να μιλάει γι’ αυτό, για τον κρυμμένο πανικό, την επιθετικότητα των
συμπεριφορών, τη δύναμη της ομολογίας, τις ανθρώπινες αδυναμίες. Αλλά
σταματάει. «Καλύτερα να μην αναλύσω εγώ το έργο, αφού υπάρχει το καίριο
κείμενο του Έλιοτ Νόρτον». Μου το διαβάζει:

«Το έργο θέτει μια ισορροπία ανάμεσα στη σοφία και την τρέλα, το γεγονός και
τη φαντασία, την αλήθεια και τις συνέπειές της. Τόσο απλό, όσο ένα παιδικό
παραμύθι. Τόσο πολύπλοκο, όσο και η ίδια η ζωή. Και παρ’ ότι η ισορροπία που
αφηγείται είναι απολύτως σοβαρή, ευτυχώς είναι θυελλωδώς αστεία».

Τα πρόσωπα: ένα ζευγάρι αστών, η κόρη τους, η αδελφή της γυναίκας, κι ένα
ακόμα ζευγάρι, της διπλανής πόρτας, που εισβάλλει στον χώρο και στη ζωή τους
μαζί με τον φόβο τους. Όπως και να το κάνεις, δεν είναι η απόλυτη
πρωταγωνίστρια, που θα μπορούσε να διαλέξει να είναι.

«Δεν ψάχνω έργα που θα καλύπτουν τον ναρκισσισμό του ψώνιου. Ο στόχος είναι
μια καλή παράσταση ενός σημαντικού έργου. Τόσο απλά. Μου αρέσει η διαδικασία
της πρόβας, οι σχέσεις με τους συνεργάτες, η ουσιαστική επικοινωνία. Και μετά
οι παραστάσεις, κάθε μέρα τόσο διαφορετικά ίδιες και οι ηθοποιοί κάθε βράδυ
“καινούργιοι”. H πιο μεγάλη φιλοδοξία μου είναι να δεθούμε σαν ομάδα με κοινή
αγάπη γι’ αυτό που κάνουμε και να λειτουργούμε σαν συγκοινωνούντα δοχεία. Το
θέατρο, αγάπη μου, είναι παρτούζα».

«Μισώ την γκρίνια, τη μιζέρια, τη διχόνοια»

Το δυνατό γέλιο της έχει την άνεση της ελευθερίας. H πορεία της έχει την
ευρυχωρία της ελευθερίας. Ίσως από την πολυτέλεια που δίνει μια πλούσια από
εμπειρίες ζωή.

«Ανέκαθεν ήμουν το ανεξάρτητο πλάσμα με την ανήσυχη ψυχή. Κι όμως, ποτέ
ονειροπόλα. Προσγειωμένη, με μια γνώση των ορίων μου. Δύο δρόμοι υπάρχουν: ή
ονειρεύεσαι και απογοητεύεσαι, ή ονειρεύεσαι για να ονειρεύεσαι. Βλέπω καθαρά
τα πράγματα και μπορώ να διατηρώ το κέφι για ζωή. Είμαι ερωτευμένη με τη ζωή».

Σαν να παραφράζει το σύνθημα που γράφτηκε πριν από μία πενταετία σε τοίχο στου
Στρέφη «H Ζωή είναι ωραία, αλλά τα ‘χει με άλλον». Ενθουσιάζεται που το
ακούει.

«H Ζωή τα ‘χει καλά με τον εαυτό της, θα ‘λεγα εγώ. Μισώ την γκρίνια, τη
μιζέρια, τη διχόνοια, τη ζήλια. Έχω φάει τα μούτρα μου κι έχω κάνει αυτές τις
εμπειρίες όπλο μου και άμυνά μου. H ζωή είναι μικρή. H ζωή συνεχίζεται. Ας την
δούμε όπως της αξίζει. Αισιόδοξα».