Οι «γύφτικες παράγκες» του Άλσους…

Τώρα που… βγήκε η άνοιξη και δεν ανθίζουν τα λουλούδια πια, αλλά στο Πεδίον
του Άρεως ανθίζουν άλλα «λουλούδια», της «ανανέωσης» και της «αναμόρφωσης» –
λέξεις που πολύ, μα πάρα πολύ με ανησυχούν διότι αμέσως μου κάνουν συνειρμούς
με την πλατεία (μπρρρ) Ομονοιοιοίας… – σκέφτηκα εκείνο το έρμο, το παλιό το
θέατρο του Άλσους. Το θέατρο του Μάνου του Κατράκη και της Αλίκης της
Βουγιουκλάκη. Που ο μακαρίτης ο Αντώνης ο Τρίτσης είχε την κακή ιδέα να το
«καταργήσει», όπως και το άλλο του Πεδίου του Άρεως, επί της Μαυρομματαίων.
Για «να αποδοθούν οι χώροι του πράσινου στον λαό»… Ποιον λαό: Στη σύριγγα
και στα πρεζόνια παραδόθηκαν – ειδικά το χωρίς περίφραξη «Αλίκη». Το βλέπω
καμιά φορά που περνάω, ερημωμένο, μαραζωμένο, θλιβερό, βρωμερό και τρισάθλιο
και, πλάι, το Πεδίο του Άρεως «του λαού» πλημμυρισμένο στη «γύφτικη» την
παράγκα των αλλεπάλληλων «εκθέσεων» στις οποίες έχει παραδοθεί χάριν του
Μαμμωνά… Και βλέπω παραπάνω το γιγαντοθέατρο «Άλσος» που δημιουργήθηκε λίγα
χρόνια μετά τις «φιλολαϊκές» αυτές δηλώσεις και αποφάσεις…

…και το υπό εξαφάνισιν είδος

Εν πάσει περιπτώσει, τώρα που τα θερινά θέατρα τείνουν να εκλείψουν – είδος
υπό εξαφάνισιν… – και οι θεατρικοί παραγωγοί με τα δόντια πια τα κρατούν,
έχω τη γνώμη ότι η καθ’ ύλην αρμόδια, όπως διάβαζα, για το Πεδίον του Άρεως,
υπερνομάρχης κ. Φώφη Γεννηματά και οι «αναμορφωτές» του πάρκου θα έπρεπε να
αντιμετωπίσουν και το θέμα «θέατρο». Αν θέλουν να επιζήσει το «θερινό θέατρο»,
όπως έγινε με τα θερινά τα σινεμά, και επειδή μόνο στους χώρους αυτούς, τους
ανοιχτούς, όπου δεν το πνίγουν οι πολυκατοικίες, μπορεί πια να επιζήσει, μήπως
θα έπρεπε, πριν είναι αργά, να δώσουν κάποια κίνητρα για την επαναλειτουργία
του;