MATIEΣ Pηχή μνήμη

Είχε δίκιο ο Μητσοτάκης, μέσα στον κυνισμό του: «Σε δέκα χρόνια – έλεγε –
κανείς δεν θα μιλάει για τη Μακεδονία και τα Σκόπια. Όλοι θα έχουμε ξεχάσει
αυτή την ιστορία…». Ήταν η εποχή που η Αθήνα και η Θεσσαλονίκη
ταρακουνιόντουσαν από τα πυρακτωμένα, οργισμένα πλήθη. Ήταν η εποχή που
ανέμιζαν σημαίες και λάβαρα και ορισμένοι ρασοφόροι κουβαλούσαν στους ώμους
τους Εσταυρωμένους και κραύγαζαν «Ελλάδα – Μακεδονία – Ορθοδοξία». Ήταν η
εποχή που το σύνθημα «η Μακεδονία είναι ελληνική» γέμιζε όλα τα αεροδρόμια,
όλους τους τοίχους των σπιτιών, όλα τα σηματάκια που καρφιτσώναμε στα πέτα των
σακακιών μας. H εποχή του Ελύτη και της Μελίνας, που αποφάσιζαν από κοινού πως
«το όνομα είναι η ψυχή μας…».
Τη δεκαετία έβαλε όριο ο Μητσοτάκης. Αλλά, πριν περάσουν δύο χρόνια, όλη αυτή
η «πατριωτική αψιθυμία» είχε ξεθυμάνει. Και τα λάβαρα έπαιρναν ξανά τη θέση
τους, στις υγρές αποθήκες των δήμων και των πάσης φύσεως συλλόγων. Γιατί,
βέβαια, η ελληνική μνήμη είναι κοντή και ρηχή. Κανείς σ’ αυτόν τον τόπο δεν
θυμάται – δεν θέλει να θυμάται. Τη μια ημέρα βρίσκεται στην κορυφή του πάθους
και της αδιαλλαξίας και την επομένη αρχίζει να κατρακυλάει, κάνοντας, συνεχώς,
εκπτώσεις. Ώσπου να φτάσει στην πλήρη αδιαφορία.
Τι φταίει, αλήθεια, για τη ρηχή μας μνήμη; Φταίει πρωτίστως η ιδιοσυγκρασία
μας. Αλλά και η βιασύνη μας – απόρροια, τα τελευταία χρόνια, του τηλεοπτικού
μας βίου. Τρέχουμε, όλο τρέχουμε, με τη γλώσσα έξω, να προφτάσουμε τα
καινούργια γεγονότα, με τα οποία μας πολυβολεί κάθε βράδυ η TV και μας ρίχνει,
συνεχώς, στη ρότα μας η ίδια η ζωή. Οι περισσότεροι έχουμε γίνει νευρόσπαστα.
Και τα παιδιά μας, αντί να μιλάνε μεταξύ τους τρυφερά και ανθρώπινα,
ανταλλάσσουν με τα κινητά τους «μηνύματα»…
Τι μ’ έπιασε τώρα και τα είπα όλα αυτά; Είναι καθαρό: πριν από τρεις μήνες
χαλάγαμε τον κόσμο – και πολύ σωστά – για την εγκληματική εισβολή των Μπους
και Μπλερ στο Ιράκ. Και σήμερα, ύστερα από τόσο αίμα και τόσες καταστροφές, το
Ιράκ έχει εξαφανιστεί ολοσχερώς από τις τηλεοπτικές οθόνες μας! Όπως συνέβη,
παλαιότερα, με το Αφγανιστάν και τη Γιουγκοσλαβία…
Δυστυχώς, έτσι έχουν τα πράγματα…













