Viva, ώριμη Κούβα

Ακούραστοι και παθιασμένοι με τη μουσική τους οι Los Fakires. Ακόμη και στο… διάλειμμα χορεύουν

Ξενύχτι, όχι αστεία. Και δεν ήταν ο ντιτζέι που μας ξημέρωσε
χορεύοντας. Ήταν ο απίστευτος «Κασκαρίτα», Μάρτιν Τσάβεζ κατά κόσμον, που παρά
τα 74 κουβανέζικα χρόνια του έκανε τις σόλες να λειώσουν και τις μουσικές να
απογειωθούν. Γιατί τούτα εδώ τα παλικάρια, οι Los Fakires, είναι ικανοί να
τινάξουν τα ανάκτορα της μουσικής βιομηχανίας στον αέρα και να συνεχίζουν να
χορεύουν. Ανανεώνοντας δυνάμεις με ένα επιβεβλημένο εκ των περιστάσεων δροσερό
μοχίτο.

Κόσμος πάει και έρχεται στην πόλη, με τυμπανοκρουσίες, βροχές και
καταιγίδες από διαφημιστικές καμπάνιες για… κάποιο γεγονός της χρονιάς, που
δεν πρέπει κανείς να χάσει, για να είναι μέσα στα πράγματα και όχι αλλού.

Από κάπου αλλού, από την κερκόπορτα της διασκέδασης, γλίστρησαν και
μπήκαν μέσα οι Fakires, τέκνα της θρυλικής Σάντα Κλάρα, και πήραν θέση κάτω
από το πορτρέτο του Τσε. Στο «Palenque», ναό των λάτιν στην Αθήνα.

Η είσοδός τους υπήρξε… διαφορετική. Πώς μπήκε ο Σάκης Ρουβάς προχθές
στην επίδειξη του Χάρης Άγγελος; Σαν σέρφερ μπροστά στο κύμα των φωτογράφων
και των καναλιών; Καμία σχέση! Οι Fakires μας, με την κουβανέζικη αύρα τους
ένας ένας, μια παρέα μουσικών φορτωμένη με τα όργανά της, πέρασαν μπροστά από
τον κόσμο και έκαναν στάση στο τραπέζι για λίγο. Εκεί ήταν που ο
μικροσκοπικός, σκυφτός «Κασκαρίτα» με το ψάθινο καπελάκι του άναψε το πρώτο
Μάρλμπορο της βραδιάς. Και η νύχτα θα ήταν μεγάλη.

Μέχρι εκείνη τη στιγμή, ωστόσο, υποθέτω πως ο «Κασκαρίτα» – που όπως
δείχνει τα χρόνια έχουν καθήσει βαριά επάνω του -, θα παίζει κρουστά σε
δεύτερο πλάνο, συντροφικά απλώς στην ορχήστρα. Πόσο έξω μπορεί να πέσει κανείς
με αυτούς τους Κουβανούς! Παίρνει θέση στο μικρόφωνο και με φωνή που λες πως
θα τον ακούν και απέναντι στην Σάντα Κλάρα αρχίζει τα τραγούδια, τα σον και τα
μπολέρο, όλα φορεμένα με γιορτινό μουσικό κουστουμάκι από καρδιάς, που χορεύει
μέσα από τα πτι-καρό πουκάμισα της κομπανίας.

Τα «ζευγάρια που χορεύουν λάτιν» – μια κατηγορία από μόνα τους – δειλά
δειλά επιστρέφουν στην πίστα (μια πίστα όλο το «Palenque») και παίρνουν θάρρος
(τα «ζευγάρια που χορεύουν λάτιν» παίρνουν εύκολα θάρρος) από τα χαμόγελα των
Fakires, που περνούν ακάθεκτοι από το «Mata Siguarya» στο «Α Mi Manera» και
από το «El Reloj De Pastora» και στο «Guitarra, Tabaco & Ron»…

Διάλειμμα ολίγων λεπτών… (ντιτζέι επί τω έργω) και λίγο περισσότερος
καπνός για τον «Κασκαρίτα» μας. Ευκαιρία για τον μετρ της κιθάρας, ασπρομάλλη
Χοσέ Ρεμιέ, να χορέψει με δεσποινίδες που ξέρουν πώς χορεύονται αυτά. Και πάλι
οι Fakires στη δουλειά… Αυτά τα mid tempo τους είναι μαγεία.

Άλλη ιστορία, ο Ραφαέλ Βαλντές. Ο οποίος, λέει, δουλεύει ως μουσικός
από το 1954, οκτώ χρόνια προτού οι Fakires βρεθούν στην αφετηρία για να
διασκεδάσουν τους θαμώνες όλων των ξενοδοχείων της Κούβας. Κόντρα στον
«Κασκαρίτα», ο Βαλντές τραγουδάει με πιο βαριά φωνή, την οποία εκμεταλλεύεται
στο έπακρο, φιλοσοφημένα όπως κάθε Κουβανός απέναντι στις εξελίξεις.

Θέση, πάντως, στο όχημα των Buena Vista oι Fakires δεν κράτησαν,
προφανώς επειδή υπήρχαν ως συγκρότημα χρόνια πριν μπουν στο στούντιο και
ηχογραφήσουν και γιατί έτσι όπως τους απολαμβάνεις στη σκηνή να αστειεύονται,
να διασκεδάζουν και να αδιαφορούν, δεν έχουν καμία ανάγκη από δανεικά φώτα.

«Κουανταναμέρααααα» για φινάλε (είχε πάει και τρεις το ξημέρωμα). Οι
Fakires μαζεύουν τα όργανα, ενώ ο «Κασκαρίτα» δείχνει πως έχει και άλλες
αντοχές, συνοδεύοντας λικνιστικά τον ντιτζέι… με τον ρυθμό και την πίστη του
σε αυτόν, που έχουν οι Κουβανοί για να μεταφράζουν τον κόσμο, την πολιτική και
την πραγματικότητα, έτσι όπως όλοι, λίγο έως πολύ, κρατάμε κάποιες αντιστάσεις
για να περάσουμε καλά.

INFO

To CD «Los Fakires» κυκλοφορεί και στην Ελλάδα από τη Universal.