Παιχνίδια αυτοσαρκασμού

«Με φοβίζει η πολύπλοκη γραφειοκρατία του νέου ευρωπαϊκού τοπίου. Δεν κάνεις σινεμά με επιτροπές. Χρειάζονται τα χρήματα, αλλά… πού είναι η πόρτα; Πού τα δίνουν», δηλώνει στους Ευρωπαίους γραφειοκράτες ο Αντρέι Ζουλάφσκι. Ενώ η επίσης Πολωνή Ανιέσκα Χόλαντ (δεξιά) επιμένει πως η «η κρίση έχει να κάνει με την ιδεολογική μας ταυτότητα. Είμαστε στην Ευρώπη γιατί φοβόμαστε πως αν δεν είμαστε ενωμένοι θα μας συμβεί κάτι κακό…»

«Το ευρωπαϊκό σινεμά διηγείται ιστορίες νικημένων και το κοινό προτιμά τους
νικητές…», δήλωνε από τη 10λεπτη βιντεοταινία ο Αντρέι Βάιντα στο κοινό του
«Ολύμπιον», «πρέπει να εγκατασταθούμε συνειδητά και ασυνείδητα στο καινούργιο
μας σπίτι – την Ευρώπη», παρότρυνε ο Γερμανός, πρόεδρος σήμερα της Ευρωπαϊκής
Ακαδημίας Κινηματογράφου, Βιμ Βέντερς, «χωρίς το ευρωπαϊκό σινεμά η Ευρώπη δεν
έχει μέλλον, αλλά το ευρωπαϊκό σινεμά είναι μια υπόθεση πολύ σημαντική για να
την παίρνουμε στα σοβαρά», συμπλήρωνε ο Σεμπρίκ Κλαπίς.

Και φαίνεται ότι οι παριστάμενοι σκηνοθέτες κράτησαν μόνο την τελευταία
παραίνεση από το βίντεο των «παλαιών» Ευρωπαίων συναδέλφων τους.

Ως «ρεβιζιονιστής ανέκαθεν ή έστω από τη σοσιαλιστική εποχή της χώρας
του», αυτοχαρακτηρίστηκε ο Κριστόφ Ζανούσι (Πολωνία) χαρακτηρίζοντας ως
«αυταξία» την πολυμορφία η οποία οδηγεί στην… αριστεία. Παρόλα αυτά,
αναγνώρισε ως κοινά πανευρωπαϊκά στοιχεία – δίκην ταυτότητος – την «ειδική
σχέση με τον χρόνο» και τον χώρο, την ειρωνεία, τον σαρκασμό και την
αυτοκριτική… αλλά και σάρκασε τις… νουβέλες που «κόβουν τη ζωή σε
κομμάτια», τις «μολυσμένες ιδέες στην τέχνη των… αντιπάλων» (Αμερικανών) και
αυτοσαρκαζόμενος δήλωσε πως «ίσως οι νέοι βάρβαροι» – όπως οι ομοεθνείς του
Πολωνοί – «δώσουν ενέργεια για την επίτευξη του ανταγωνισμού…».

Οι Πολωνοί (Ζανούσι, Ανιέκσα Χόλαντ, αλλά και ο… εξευρωπαϊσθείς Αντρέι
Ζουλάφσκι) «έκλεψαν» ως νέοι (νέα κράτη-μέλη) την παράσταση με την
ανατρεπτικότητα, το ιδιότυπο χιούμορ αλλά και την ιδεολογικοποίηση των
προβλημάτων («Στην Ευρώπη δεν έχουμε περιέργεια, δεν ενδιαφερόμαστε για το τι
συμβαίνει στην ψυχή των χωρών-μελών της», δήλωνε η Ανιέσκα Χόλαντ).

Το «περίεργο κουτί» και ο Τεό

Ο Ντούσαν Μακαβέγιεφ από την πρώην Γιουγκοσλαβία μίλησε για το «περίεργο
κουτί» (Διαδίκτυο) απ’ όπου αντλεί τις πληροφορίες για τα συνέδρια περί
διαπολιτισμικής κατανόησης, μίλησε για το παράλογο της χώρας του, για το
παράλογο της… «μετάβασης» και του εκδημοκρατισμού της, σάρκασε και
αυτοσαρκάστηκε χαρακτηρίζοντας την Ευρώπη ως χώρο «ελπίδας αλλά και
απελπισίας» και δήλωσε πως «αν η ευρωπαϊκή παραγωγή θέλει να βρει χώρο στην
ευρωπαϊκή αγορά, πρέπει να βρει χώρο για χιούμορ…».

Ο «δικός μας» Θόδωρος Αγγελόπουλος ό,τι είχε να πει το είπε ξεναγώντας μέρος
της ευρωπαϊκής υπουργικής αντιπροσωπείας στο σκηνικό του, στο λιμάνι της
Θεσσαλονίκης νωρίς το μεσημέρι. Το βράδυ, στη διάσκεψη για το μέλλον του
ευρωπαϊκού σινεμά, θυμήθηκε τον Αντονιόνι, τον Μπερτολούτσι κ.ά., καθώς και
μια συζήτηση με το ίδιο θέμα πριν από 20 χρόνια, και δήλωσε πως… δεν έχει να
προτείνει τίποτα παρά μόνο «να μη μείνουμε στην έκφραση ευχών και επιθυμιών,
αλλά να προχωρήσουμε στη λήψη μέτρων που θα εξασφαλίσουν την οραματική σχέση
μ’ αυτό λέγεται ευρωπαϊκή κινηματογραφία».