Πέρα από τα όρια της αντοχής

Ο απομονωμένος για μήνες Γιασέρ Αραφάτ μίλησε στον Αλέξη Παπαχελά για τη δύναμη που τον κάνει να συνεχίζει τον αγώνα του

Ένας τόπος αγριεμένος κι ας συναντιούνται σ’ αυτόν οι ρίζες της παράδοσης
μεγάλων θρησκειών, δύο λαοί, οι Παλαιστίνιοι από τη μια, οι Ισραηλινοί από την
άλλη, το μίσος βαθύ, η ανάγκη της ειρήνης βαθύτερη, η απειλή της ζωής
καθημερινή, η φωτιά των συγκρούσεων άσβεστη, ένα πεδίο ναρκοθετημένο από τις
παγκόσμιες γεωπολιτικές ίντριγκες, ένας τόπος όπου έχει ρίζες και η
ελληνορθόδοξη παράδοση.

Τους τρεις πόλους αυτού του πολύπλοκου ζητήματος διερεύνησαν οι «Φάκελοι» του
Αλέξη Παπαχελά σε ένα οδοιπορικό στη Ραμάλα, τη Χεβρώνα και την Ιερουσαλήμ,
που παρουσίασε τη σκληρή καθημερινότητα των ανθρώπων, τον φανατισμό των
θρησκόληπτων, την αδιαλλαξία των πολιτικών.

Λένε πως οι μεγάλες συγκρούσεις του καινούργιου αιώνα θα είναι συγκρούσεις
θρησκειών. Λένε πως η πίστη των ανθρώπων θα γίνει το εύφλεκτο υλικό για να
φουντώσει η παγκόσμια φωτιά του πολέμου.

Η εικόνα ενός τόπου όπου μόνον το παράλογο επικρατεί, κρυμμένο από πίσω
από την πίστη σε θρησκεία και παράδοση, φανερό από τα όπλα των φαντάρων και τα
λόγια των πολιτικών, έμοιαζε έτσι όπως αποκαλυπτόταν, από το παζλ που
συνέθεσαν οι «Φάκελοι», με την εικόνα μιας παγκόσμιας απειλής

Γιατί ήταν εικόνα τουλάχιστον παράλογη εκείνη του Γιάσερ Αραφάτ, καθώς
σκύβει προς τον Αλέξη Παπαχελά και λέει «αν εσείς με βοηθήσετε να βγω από ‘δώ,
θα σας είμαι ευγνώμων». Αποκλεισμένος, αυτός ο εκλεγμένος αρχηγός του λαού
του, στο αρχηγείο του στη Ραμάλα επί μήνες, αδύνατον να μετακινηθεί,
αμφισβητείται από Αμερικανούς και Ισραηλινούς, που επιδιώκουν την
αντικατάστασή του. Ο ίδιος, με το χαμόγελο να σφραγίζει τα χείλη του,
αφηγείται τις προσπάθειες για την ειρήνη, για τις συμφωνίες που δεν
εφαρμόστηκαν από τους φανατικούς του Ισραήλ που τώρα βρίσκονται στην εξουσία
και καταφεύγει στον λυρισμό για να πείσει για την ιερότητα του αγώνα του: «Εδώ
οι άνθρωποι δεν ζουν για τον εαυτό τους, ζουν για να φυλάνε του Άγιους
Τόπους», τη γη της ευλογίας και του μαρτυρίου.

Έξω από τη Ραμάλα. Λάσπες, ένα κατεστραμμένο κτίριο, Ισραηλινοί
στρατιώτες και πιτσιρίκια που κάνουν το σήμα της νίκης, ενώ ακούγεται γάργαρο
το γέλιο τους. Η αθωότητα που αφοπλίζει. Αλλά μόνο την κάμερα. Οι στρατιώτες
ανακρίνουν με τα όπλα στα χέρια μια οικογένεια Παλαιστινίων που θέλει να
περάσει στη Ραμάλα, τόπος τους ως χθες. Έξαλλος ο Παλαιστίνιος πατέρας φωνάζει
στον φακό: «Πείτε στον κόσμο πώς ζούμε. Επιτέλους, είμαστε κι εμείς άνθρωποι,
θέλουμε να ζήσουμε όπως όλος ο κόσμος».

Άραγε, γνωρίζει τον κόσμο εκείνος ο Παλαιστίνιος πιτσιρικάς που λέει στον
Αλέξη Παπαχελά πως ναι, έχει έναν φίλο Ισραηλινό, τον Τομ, αλλά τον μισεί
τώρα. Λίγο μετά όμως, θα ξαναπεί πως είναι φίλος του και τον αγαπάει. Χωρίς να
το αντιλαμβάνεται, ο μικρός περιγράφει τη σχέση των δύο λαών και το μεγάλο
πρόβλημα.

Μια νεαρή γυναίκα που μόλις βγήκε από το νοσοκομείο, όπου νοσηλεύτηκε
τραυματισμένη από επίθεση Παλαιστίνιου καμικάζι στο κλαμπ του Τελ Αβίβ, όπου
διασκέδαζε, δηλώνει αποφασισμένη να μην αφήσει τον τρόμο να της καταστρέψει τη
ζωή. «Δεν θα μου χαλάσουν τις συνήθειές μου», λέει στον φακό που την βρίσκει
έξω από το ίδιο εκείνο κλαμπ, να ξαναπηγαίνει για να διασκεδάσει.

Ένας φανατικός Εβραίος, έποικος στη Χεβρώνα, δηλώνει πως ακόμη κι αν
του ζητήσουν να φύγει δεν θα το κάνει.

Ισραηλινοί και Παλαιστίνιοι γονείς που ιδρύουν έναν σύλλογο για την ειρήνη,
καθώς ο πόνος για τον άδικο χαμό των παιδιών είναι ίδιος και για τις δυο
πλευρές, δεν πιστεύουν πως οι πολιτικοί θέλουν να δώσουν λύση.

Ένας τόπος που βράζει. Δυο λαοί που υποφέρουν, που περιμένουν τη λύση, αλλά
προς το παρόν αντιμετωπίζουν τον θάνατο από βόμβες, από σφαίρες, από το μίσος.

Βολικός (;) διασυρμός ενός θεσμού

Στο άγριο θρίλερ λαών και θρησκειών εμπλέκεται και το ελληνορθόδοξο
Πατριαρχείο του Ισραήλ, καθώς αποκαλύπτεται ότι η τεράστια περιουσία που
διαθέτει στη γη της Ιερουσαλήμ είναι αντικείμενο διεκδίκησης και από
Ισραηλινούς, που επιχειρούν να αγοράσουν και από Άραβες ορθόδοξους, που
προσπαθούν να αποδείξουν ότι το Πατριαρχείο ευνοεί τέτοιες αγορές, ενώ δεν
κρύβουν ότι διεκδικούν το ίδιο το Πατριαρχείο και Άραβα Πατριάρχη, οπότε η
περιουσία θα περάσει στα χέρια τους. Αυτά αποκάλυψε η έρευνα της Σοφίας
Παπαϊωάννου, που έγινε με αφορμή το σκάνδαλο που ξέσπασε παραμονές του Πάσχα,
ότι ο Μητροπολίτης Τιμόθεος είχε πληρώσει δολοφόνο για να εξοντώσει τον
Πατριάρχη, η οποία συμπλήρωσε το οδοιπορικό των «Φακέλων». Διασυρμός, που
μοιάζει διόλου τυχαίος τέτοιες ώρες. Σκοτεινοί «διάδρομοι», ίντριγκες, φήμες
και τεράστια εκκλησιαστική περιουσία, που παραμένει ανεξέλεγκτη από το
ελληνικό κράτος, που όμως πληρώνει για τη συντήρησή της.