Νεάντερταλ εναντίον Αϊνστάιν

Οι δύο όψεις της Αμερικής. Πάνω ο Άρνολντ Σβαρτσενέγκερ και τα… πολυβόλα του, δεξιά ο «εναλλακτικός» Γκας Βαν Σαντ

Ο «Εξολοθρευτής 3» περιφέρεται από τους κατασκευαστές του σαν τεράστιος,
ετοιμοπόλεμος… φαλλός. Φορτωμένος με 200 εκατομμύρια δολάρια, με body
building Άρνολντ Σβαρτσενέγκερ και με γιγαντιαία ντεκόρ. Τόσο μεγάλα όσο είναι
το μπόι του Carlton, ενός από τα πιο χλιδάτα ξενοδοχεία της Γηραιάς Ηπείρου. Ο
Άρνολντ λοιπόν που όταν μιλάει… ακούς τον θόρυβο μηχανής που μασουλάει
χαλίκια, κυκλοφορεί με κοντομάνικα χαβανέζικα πουκάμισα, επιδεικνύει τα
ποντίκια του (άρτι αφιχθέντα από… λίφτινγκ) και αμολάει πολιτικές μπούρδες
επιπέδου «Sure κατεβαίνω για γερουσιαστής» και «Sure, George is the right man
for the right job» (τα ευκόλως εννοούμενα παραλείπονται).

Α, ξέχασα. Το εν λόγω product, που κατά ευφημισμό αποκαλείται motion picture
(ταινία), αποσύρθηκε από τις Κάννες για να μη γίνει κόντρα με το «Matrix».
Περίπου, guys προσοχή να μην μπερδέψουμε τα μπούτια μας. Άλλωστε ο
«Εξολοθρευτής» πρόκειται να κυκλοφορήσει τρεις μήνες μετά το «Matrix». Ο
καθείς στον καιρό του και ο κολιός τον Αύγουστο (εν Αθήναις, στις 20 Αυγούστου
ακριβώς).

Η άλλη Αμερική – τόση δα σε μπόι και τόση δα σε εισπράξεις – εκπροσωπήθηκε από
τον Γκας Βαν Σαντ («Ο ξεχωριστός Γουίλ Χάντινγκ» – «Το δικό μου Αϊντάχο»,
«Έτοιμη για όλα» και «Τζέρι», η προτελευταία του ταινία που εξαιτίας ενός
επαναλαμβανόμενου πλάνου με δύο νέους να κυκλοφορούν σε μια έρημο έσπρωχνε
τους θεατές προς την έξοδο με την επωδό «μωρέ τι είναι τούτο που βλέπουμε;
Κορόιδα είμαστε;»). Σε βάρος, ύψος και σε… ποντίκια ο Γκας (σαν να λέμε…
Κώστας) είναι το 1/3 του Άρνολντ. Μισή χαψιά. Έτσι όμως και συγκρίνουμε τον
δείκτη ευφυίας τους, ε τότε από εδώ ο Νεάντερταλ, από εκεί ο Αϊνστάιν. Ένας
Αϊνστάιν που έχει τα balls (που λένε και στο Αμέρικα) να ψάχνεται και να
πειραματίζεται. Τόσο όσο δεν τολμούν οι Γάλλοι.

Η τελευταία ταινία του με τον μονολεκτικό τίτλο «Ελέφαντας» είναι χρηματικού
επιπέδου φραγκοδίφραγκων. Χωρίς επαγγελματίες ηθοποιούς, χωρίς ίχνος οπτικών
εφέ και χωρίς στούντιο. Μόνο με τους μαθητές της Τρίτης Τάξης ενός Λυκείου του
Πόρτλαντ, που τους είχε στη διάθεσή του για τέσσερις όλες κι όλες ημέρες. Και
το πιο απίστευτο; Αντί να μιλάνε… αερολογούν και αντί να παίζουν βολτάρουν
σε αχανείς πολυδαίδαλους διαδρόμους. Τα λεπτά περνούν και οι θεατές ρίχνουν
ματιές στο ρολόι τους. Μα τι στο διάβολο συμβαίνει; Τίποτα; Ώσπου δύο
συμμαθητές τους – οι πιο καλλιεργημένοι, αυτοί που παίζουν Σοπέν –
παραγγέλνουν μέσω Δικτύου… «Ούζι», φοράνε στολές πεζοναυτών, τοποθετούν τα
όπλα σε αθλητικούς σάκους, εισβάλλουν στο σχολείο σαν να μη συμβαίνει τίποτα
και αρχίζουν να πυροβολούν εναντίον οποιουδήποτε ζωντανού στόχου πέφτει
μπροστά στο οπτικό τους πεδίο. Τότε, εκείνη την απίστευτη – για σένα τον
Ευρωπαίο – στιγμή, αρχίζει η μεγάλη ανατριχίλα. Και τα θύματα και οι δολοφόνοι
είναι άδεια κορμιά. Η μεγάλη αφασία. Ελέφαντας είναι το αμερικανικό σύστημα με
άδειο κεφάλι, άδεια συνείδηση και απίστευτη δύναμη. Ένας ελέφαντας που τρώει,
πίνει, χασκογελάει και ισοπεδώνει. Περίπου σαν να λέει (ο Γκας Βαν Σαντ):
Ποιος Μπιν Λάντεν και Σαντάμ Χουσεΐν. Εμείς τα κάνουμε όλα, εμείς οι
πρωταθλητές, εμείς οι Natural born killers!

… και οι Γάλλοι τα «δικά τους»

Η Σαρλότ Ράμπλινγκ και η χυμώδης Λουντιβίν Σανιέ, πρωταγωνίστριες της «Πισίνας» του Φρανσουά Οζόν

Δεν λέω. Το πιο γαργαλιστικό ξυπνητήρι του κόσμου ακούει στο όνομα Λουντιβίν
Σανιέ. Να σηκώνεσαι δηλαδή άγρια χαράματα και με την τσίμπλα στο μάτι, εκεί
γύρω στις 8.30, να πέφτεις πάνω σε ένα ζευγάρι ατίθασων και θεόγυμνων χυμών.
Αν μάλιστα υπολογίσεις και αυτούς της Εμανουέλ Μπεάρ, ε τότε σκέφτεσαι πως δεν
πρόκειται περί συμπτώσεως αλλά περί ενός καλά οργανωμένου σχεδίου…

Η πιο σοβαρή, πολιτική σκέψη που κατέθεσαν οι Γάλλοι μνηστήρες του Χρυσού
Φοίνικα – μέχρι στιγμής – αρχίζει και τελειώνει με τον πόλεμο του… σαράντα.
Τόσο πίσω; Ακριβώς. Τόσο πίσω και τόσο αδιάφορα. Διότι η ταινία του σοβαρού
Αντρέ Τεσινέ με τον τίτλο «Οι περιπλανώμενοι» (στην οποία εμφανίζεται η Μπεάρ)
έχει να κάνει με το δράμα μιας νεαρής χήρας και μάνας δύο μικρών παιδιών που
πέφτει πάνω σ’ ένα 18χρονο αγρίμι. Κάποια στιγμή πέφτει κυριολεκτικώς πάνω του
και σχεδόν τον βιάζει. Το πιο χαριτωμένο είναι πως ο εν λόγω πιτσιρικάς ανάβει
τον αναπτήρα του για να φωτίσει τα γυμνά της μέρη. «Μα τι κάνεις εκεί;»,
ρωτάει η τσίτσιδη Μπεάρ. «Είναι πρώτη φορά που πάω με γυναίκα», απαντάει
εκείνος. Σκέψου δηλαδή να σου συμβεί με την Μπεάρ…

Αντιθέτως με τον Τεσινέ, ο 33χρονος Φρανσουά Οζόν (το πουλέν των Γάλλων και ο
σκηνοθέτης των «8 γυναικών» που έκανε χρυσές δουλειές παντού) ρίχτηκε στη μάχη
των Καννών για τις εντυπώσεις και ουχί για τον Φοίνικα. Και ομολογώ πως τις
κέρδισε. Πονηρός ο τύπος. Πρώτον, η «Πισίνα» του (Swimming pool) είναι και
Αγγλία και Γαλλία. Δεύτερον, έχει μόνο δύο γυναίκες. Αγγλίδα η Σαρλότ
Ράμπλινγκ που υποδύεται συγγραφέα αστυνομικών ιστοριών (κάτι μεταξύ Χάισμιθ
και Άγκαθα Κρίστι), Γαλλίδα η Λουντιβίν Σανιέ με τα μπαλκόνια έξω. Τρίτον,
δημιουργεί κάποια ατμόσφαιρα και ολίγον σασπένς. Και τέταρτον χλευάζει το
σύμπαν. Περίπου οι Αγγλίδες είναι ανοργασμικές, οι Γαλλίδες putain και οι
Άνδρες το απαραίτητο εργαλείο.

Η Ράμπλιγκ όχι μόνο δεν ενοχλήθηκε από τον ρόλο της, αλλά συμφώνησε με τον
Οζόν:

«Μέσα μου έχω κάτι από αυτή τη γυναίκα. Μεγάλωσα σ’ ένα καταπιεστικό,
αυταρχικό περιβάλλον και αυτό που διδάχθηκα ήταν να υπηρετώ το… πρωτόκολλο
όσο καλύτερα μπορώ».

Είναι σύμπτωση που τα τελευταία χρόνια σάς βλέπαμε να παίζετε κυρίως σε
μικρούς ρόλους;

«Όλοι έχουμε τα πάνω μας και τα κάτω μας. Ο ρόλος μου σ’ αυτή την ταινία
συμπίπτει με ένα καινούργιο ξεκίνημα. Αισθάνομαι πάνω στο κύμα. Μακάρι να
κρατήσει».

Τι πιστεύετε για τη φοβία των Αμερικανών; Να «σκοτώνουν» δηλαδή κάθε
γυναίκα σταρ μετά τα 26;

«Είκοσι έξι; Πολλά λέτε. Όσο για μένα, τις επιλογές μου τις έχω κάνει. Μένω
και δουλεύω στη Γαλλία».

Η νέα πρόκληση του Μάικλ Μουρ

Μη σας σοκάρουν τα λεγόμενα του Βαν Σαντ, τα πιο σοκαριστικά είναι μπροστά
μας. Ο ευτραφής Μάικλ Μουρ, που κέρδισε φέτος το μοναδικό τίμιο Όσκαρ για το
ντοκιμαντέρ «Ακήρυκτος πόλεμος», προετοιμάζεται να εφορμήσει εναντίον Τζορτζ
Μπους και Πενταγώνου. Προτίθεται να αποκαλύψει τις σκοτεινές, σατανικές,
οικονομικές σχέσεις της οικογένειας Μπους με τη δυναστεία Μπιν Λάντεν,
καταλήγοντας πλαγίως πως το χτύπημα των Δίδυμων Πύργων ήταν τόσο ευεργετικό
ώστε αποκλείεται να ήταν εντελώς συμπτωματικό. «Για να δούμε», λένε οι
Αμερικανοί, «θα… προλάβει να το τελειώσει;».