Κορμάκια έξω

Τα κορίτσια είναι αθλήτριες, δουλειά τους δηλαδή η φροντίδα του σώματος. Των υπολοίπων που δεν είναι δουλειά τους γιατί το φροντίζουν τόσο σα να το μάχονται;

Τις είδαμε; Βγήκαν. Βγήκαν από θάλασσες, από πισίνες, βγήκαν γενικώς,
μπικινιφορούσες, να διαφημίσουν κορμιά παραδεισένια, χωρίς ίχνος ελαττώματος,
ή τουλάχιστον ό,τι θεωρεί ελάττωμα η σύγχρονη αισθητική του γυναικείου σώματος
που το θέλει λείο, άγουρο, χωρίς καμπύλες, με λίγα λόγια σώμα άγονο, εφηβικό,
πριν ζήσει, πριν χαραχτεί. Αλλά αν τύχει και χαραχτεί, έρχεται η επιστήμη, και
για την ακρίβεια η μεγάλη επιχείρηση αναστηλώσεων και λοιπών κατασκευών, να
εξαφανίσει τα σημάδια.

Πάμπολλες οι διαφημίσεις, βρίσκουν συνειδήσεις ευάλωτες από την πρώτη
θέα στον καθρέφτη, της χειμωνιάτικης ασπρίλας και της εγκατάλειψης στις ηδονές
και αρχίζουν την επίθεση. Κυτταρίτιδα; Α! Εμείς έχουμε τη λύση. Όχι! Εμείς
έχουμε τη λύση. «Φλούδα πορτοκαλιού»; – η μυρωδάτη φλούδα του ωραίου και
πολύτιμου φρούτου πώς και έγινε απειλητική μεταφορά για ελάττωμα του δέρματος;
– θα εξαφανίσουμε κάθε ίχνος της. Και βομβαρδιζόμαστε από φίρμες τάδε και
δείνα, που αναλαμβάνουν να μας μετατρέψουν σε ουρί. Δέρματα σαν να μην τα έχει
αγγίξει τίποτε, ούτε ο χρόνος, ούτε χέρι, ούτε καν το φως.

Η τεχνολογία επιτυγχάνει την απόλυτη κάθαρση, παρεμβαίνει στη φυσική εικόνα
του σώματος, που φυσικά και δεν μπορεί να είναι τέλεια και την «απολυμαίνει».
Κανένα μίασμα, όπως για παράδειγμα σβωλαράκι λίπους κάτω από το δέρμα των
μηρών, δεν απομένει μετά την παρέμβαση του κομπιούτερ. Και μόνον τότε τα
σώματα παραδίδονται στην κοινή θέα, μόνον τότε στέλνουν το ιδανικό μήνυμα:
Θέλετε να είστε έτσι; Ξοδέψτε, πεινάστε, βασανιστείτε για να είστε ποθητοί και
ποθητές, ειδάλλως είστε καταδικασμένοι στην απομόνωση.

Κάθε καλοκαίρι η ίδια τακτική, κάθε πρόσκληση για να αφαιρέσουμε ρούχα ο ίδιος
καημός, κάθε ανάγκη για άγγιγμα η ίδια απαγόρευση που βγαίνει από την
προσκόλληση στην κατασκευασμένη εικόνα: δεν είμαι έτσι, άρα δεν αξίζω το
άγγιγμα, την τρυφερότητα, τον έρωτα, τη συνάντηση.

Αποστειρώνουμε κορμιά από τις παρεμβάσεις του χρόνου και του
περιβάλλοντος, για να τα επιδείξουμε ως ιδανικά μοντέλα του ανθρώπινου σώματος
και τότε τα πραγματικά μπαίνουν σε φυσική αποστείρωση. Το σώμα γίνεται μη
σώμα, εικόνα, φωτογραφία, κοντινό πλάνο επεξεργασμένο από κομπιούτερ, και όλα
ίδια, πανομοιότυπα, σαν να καταργούν τον διάλογο της φύσης. Χωρίς απειλές,
χωρίς αντιπαλότητες, αυτή η τεχνολογική ομοιομορφία εξουσιάζει τη φαντασία.
Κανένα έλεος. Μία μορφή, ένα δέρμα, ένα μπόι, ίδιες διαστάσεις. Βλέποντας τις
διαφημίσεις χώρων που προσφέρουν υπηρεσίες στην «ομορφιά» και διαφόρων
πανάκριβων ματζουνιών που υπόσχονται το ίδιο, δεν ξεχωρίζουμε σώματα και
πρόσωπα, όλα είναι ένα, άυλες εικόνες τελειότητας.

Κατόπιν τούτου, μοιάζει η επιδημία, όπως αυτή που έχει ξεσπάσει με τον
SARS, παλαιότερα με το AIDS, με τον ιό Έμπολα και δεκάδες άλλες. Μοιάζει με
εκδίκηση, κάτι σαν ομοιοπαθητική αυτοκτονία του ανθρώπινου είδους, που με την
υποχρεωτική αποστείρωση, για να γλιτώσει από τους ιούς πληρώνει το εξωφρενικό
τίμημα μιας παγκόσμιας συναίνεσης στον αποκλεισμό, τον στιγματισμό, την
απομόνωση.

«Οι μόδες σβήνουν, όπως και οι επιδημίες», γράφει ο Μποντριγιάρ, «αφού
προηγουμένως έχουν λεηλατήσει τη φαντασία και στο μεταξύ έχουν καταπονηθεί και
οι ιοί».

Σύμβολα μιας λεηλατημένης φαντασίας και όλα αυτά τα σφιχτουλά γυμνά κρέατα που
επιδεικνύονται σαν τον απόλυτο ανθρώπινο πόθο, απάνθρωπες εικόνες που
τοποθετούν το σώμα στην κατηγορία του πλαστικού, άφθαρτο στους αιώνες, χωρίς
χρόνο, αισθήσεις, αισθήματα και όλες αυτές τις επιβαρυντικές τής «ομορφιάς»
φθορές.

Εκχωρούμε το σώμα στην εξουσία της εικόνας του, που μας κατακλύζει μέσα
από τις οθόνες, ασεβείς προς τη φύση, προς την ποικιλία της, δήθεν πανίσχυροι,
ώστε να αναστρέψουμε βαρύτητα και χρόνο, και τόσο ευάλωτοι ταυτοχρόνως, με
μοναδικό καταφύγιο τις μάσκες μπροστά στους ιούς, κανένα όμως μπροστά στις
εικόνες και την ιοβόλο δράση τους κατά της ανθρώπινης φαντασίας