Ποιος πάει περίπατο;

Το Σάββατο το απόγευμα κατέβηκα στην Αθήνα. Ήθελα πολύ να δω την «Πεντάμορφη
και το Τέρας», από τον ιταλικό θίασο Kismet που παρουσίασε η Ξένια
Καλογεροπούλου με τη βοήθεια του υπουργείου Πολιτισμού στο θέατρο «Ήβη». Μια
εξαίρετη διασκευή του ίδιου έργου είχα δει στη «Μικρή Πόρτα», πριν από λίγα
χρόνια κι είχα ενθουσιαστεί με τη δουλειά και τη συγκίνηση της Ξένιας και του
Θωμά Μοσχόπουλου. Είδα τον Θωμά έξω από το θέατρο, μου λέει «Δες το είναι
καταπληκτικό, εγώ το βλέπω δεύτερη φορά». Πιο μέσα η Ξένια ενθουσιασμένη.
«Σταμάτη μου, είναι από τις παραστάσεις που άλλες φορές κάνουμε ολόκληρα
ταξίδια για να τις δούμε». Σκέφτομαι ποιος άλλος καλλιτέχνης που έχει κάνει το
ίδιο έργο μιλάει έτσι για μια άλλη παράσταση; Όχι. Στη δουλειά μας αυτό δεν το
ακούς εύκολα. Μπήκα στην παράσταση. Είχαν δίκιο. Άδεια σχεδόν η σκηνή, μια
σκοινένια σκάλα, τρεις αιώρες και τρία σκαμπό όλο κι όλο το σκηνικό κι ήτανε
λες ο κόσμος όλος. Ένα παραμύθι που ξέρεις και την πιο μικρή του λεπτομέρεια
να ξεδιπλώνεται μπροστά σου και… σαν να το βλέπεις πρώτη φορά. Οι ηθοποιοί,
τα φώτα, οι μουσικές, τα μικρά αντικείμενα, ένα μήλο, δυο τακούνια, μια ζώνη,
μικρά κόκκινα χαρτάκια που πλημμυρίζουν τη σκηνή, δυο φωτισμένα παράθυρα…
πόσο λίγα πράγματα θέλει η ποίηση. Βγήκα απ’ το θέατρο σαν να περπάταγα μια
πιθαμή πάνω απ’ τη γη. Πήρα την Αποστόλου Παύλου απ’ το Θησείο, αυτόν τον
δρόμο-περίπατο που αγκαλιάζει την Ακρόπολη. Είναι περίεργο αλλά είναι ο μόνος
δρόμος στην Αθήνα που μπορείς να δεις το θαύμα ακούγοντας τα πουλιά. Ο
Παρθενώνας διάφανος λες, γλύκαινε τις ψυχές. Έγερνε ο ήλιος. Έκοψα απ’ την
Πλάκα. Στα μικρά άλλοτε ταβερνάκια που έτρωγα φοιτητής (μία κι είκοσι η
μακαρονάδα σκέτη, δύο και σαράντα με τη σάλτσα της) τώρα κάτι Γερμανοί σε
πλαστικές καρέκλες πίνουνε μπίρες και ρεύονται το ηλιοβασίλεμα.

«Με τα μαχαιροπήρουνα της νιότης μου τρώνε κατεψυγμένα οι τουρίστες».

Ποιος το ‘λεγε αυτό; Κατέβηκα Μοναστηράκι. Απότομη η κάθοδος. Στην
μισοτελειωμένη πλατεία με το αναστημένο μετρό και τη βουλιαγμένη εκκλησία
παίζουνε μπάλα τα παιδιά. Απλωμένα τραπεζάκια, μπάζα, σουβλάκια, βλέμματα και
σκοτεινά αισθήματα. Η οδός Αθηνάς μόλις κατέβασε τα ρολά στα μαγαζιά της μέρας
και λίγο πριν ανοίξει την αμαρτία στη νύχτα, άδεια. Σαν χάσμα. Μόνο του σ’ όλο
τον δρόμο πάμφωτο ένα γωνιαίο με ξηρούς καρπούς λάμπει στο σκοτάδι. Αγοράζω
φρέσκα καρύδια ψίχα. Κατεβαίνω Ομόνοια. Η κάθοδος πια είναι μοιραία. Μια
πλατεία ούτε τετράγωνη ούτε στρογγυλή, σε σχήμα ασχημάτιστο, ένα γλυπτό που
ίσως αλλού να το ‘βλεπες εδώ σαν προέκταση αμηχανίας αλλοδαπής ψυχής. Στη μέση
μια παραλληλόγραμμη λακκούβα στο μάρμαρο γεμάτη βρωμόνερα, λάσπη σχεδόν, που
μέσα της βλέπεις μισοβουλιαγμένα πλαστικά μπουκάλια, άδειες σακούλες τσιπς και
χίλια βρεμένα αποτσίγαρα. Σε κάτι κερκίδες κάθονται βλέμματα στο πουθενά. Αυτό
λένε να συνηθίσουμε; Ωραία. Να γίνει κι αυτό. Ψάχνω ταξί περπατώντας. Έχω
φτάσει Αλεξάνδρας, με παίρνει ένας διπλομίσθωση.

Σκέφτομαι… αυτή η πόλις είναι και η Πεντάμορφη και το Τέρας μαζί… και
μετά…

… Ωραία ήτανε. Περίπατος στην Αθήνα.

Μόνο που πια δεν ξέρω ποιος απ’ τους δυο μας πάει περίπατο. Εγώ ή η Αθήνα;