γιατί… λέμε «μάλλιασε η γλώσσα μου»;

Στη Βυζαντινή περίοδο υπήρχαν διάφορες τιμωρίες, ανάλογες βέβαια με το
παράπτωμα. Όταν π.χ. ένας έλεγε πολλά, δηλαδή έλεγε λόγια που δεν θα έπρεπε να
ειπωθούν, τότε τον τιμωρούσαν με έναν τρομερό τρόπο. Του έδιναν ένα ειδικό
χόρτο, που ήταν υποχρεωμένος, με το μάσημα, να το κάνει πολτό μέσα στο στόμα
του. Όμως, το χόρτο αυτό ήταν αγκαθωτό, στυφό και αρκετά σκληρό τόσο που κατά
το μάσημα το στόμα του πρηζόταν και η γλώσσα του μάτωνε και γινόταν ίνες –
ίνες, κλωστές – κλωστές δηλαδή, όπως είναι τα μαλλιά. Από την απάνθρωπη αυτή
τιμωρία, όπως γράφει χαρακτηριστικά ο συγγραφέας και δημοσιογράφος Τάκης
Νατσούλης στο βιβλίο του «Λέξεις και Φράσεις Παροιμιώδεις» (Εκδόσεις
Σμυρνιωτάκης) βγήκε η παροιμιώδης φράση «Μάλλιασε η γλώσσα μου», που τη λέμε
μέχρι σήμερα, όταν προσπαθούμε με τα λόγια να πείσουμε κάποιον.