Συνηθίσαμε πια στην ασχήμια και στην κακογουστιά

Ξέρετε πόση θερμότητα θα αντανακλά τους καλοκαιρινούς μήνες αυτή η φαλακρή
Πλατεία της Ομόνοιας;

Και αναρωτιέμαι σε πόσο χρονικό διάστημα τα σαΐνια της Ενοποίησης
Αρχαιολογικών Χώρων Αθήνας υπολογίζουν ότι ο μέσος εθισμένος κάτοικος σε κάθε
αυθαιρεσία της κακογουστιάς, θα συνηθίσει τον ανύπαρκτο σχεδιασμό αυτής της
πολύπαθης πλατείας; Κρίμα το γλυπτό του μεγάλου μας γλύπτη Ζογγολόπουλου που,
για πολλούς από εμάς, πιστεύουν πως του ταίριαζε άλλη τύχη.

Θα ήθελα να μπορούσα να έπαιρνα όλους τους συντελεστές μαζί, σε μια μέρα του
Ιουλίου με 40 βαθμούς και να περιδιαβάζαμε για λίγο την πλατεία για να ένιωθαν
τα κύματα ζέστης που θα έπεφταν στα πρόσωπά τους, και μάλιστα με λίγο
νοτιαδάκι.

Χθες που πέρασα από την Ομόνοια είδα μέσα στη λιμνούλα αποτσίγαρα, παπούτσια,
χαρτιά, μπουκάλια, τσίγκινα κουτιά από μπίρες, προφυλακτικά, σύριγγες…

… και ούτε μια σπιθαμή χώμα… μα δεν το ξέρουν το χώμα οι κύριοι του
Οργανισμού ΕΑΧ Αθήνας;

Δεν το έχουν πατήσει οι αρχιτέκτονες; Τι εγωισμός είναι αυτός και τι αδιαφορία
που φτάνει μέχρι το θράσος, και φτάνει το θράσος γιατί σαν να τους ακούω να
λένε: «Άσ’ τους να φωνάζουν, θα τη συνηθίσουν», ή και χειρότερα: «Συνηθίστε,
αυτό σχεδιάσαμε, αυτό θα υποστείτε».

Και εν ονόματι ενός άτυπου συνδικαλισμού ή μιας υποκριτικής συναδελφικότητας,
εμείς είμαστε υποχρεωμένοι να υποστούμε την ασχήμια.

Όσο για τα παραδείγματα, περί Κέντρου Πομπιντού και Κόκκινης Πλατείας, είναι
για αστεία καθώς δεν έχουν καμιά σχέση με τη δική μας περίπτωση, αλλά και αν
ακόμα είχαν, θα έπρεπε εμείς να υποστούμε τα ίδια λάθη; Ίσα ίσα που τα λάθη
δεν πρέπει επαναλαμβάνονται. Ένα είναι σίγουρο – συνηθίσαμε το κιτς σε όλα και
σε όλες τις εκφάνσεις της ζωής μας.

Κε Γ. Καλαντίδη, μπορεί οι δύο κυρίες, Β. Παπανδρέου και Ντόρα Μπακογιάννη, να
μην αρχιτεκτονούν, αλλά μπορεί να έχουν περισσότερο γούστο και μεγαλύτερη
ευαισθησία για το πράσινο από πολλούς, μα πάρα πολλούς αρχιτέκτονες και
«εξαίρετους επιστήμονες» που ενίοτε γνωμοδοτούν και συμφωνούν για την
κατασκευή παρόμοιων έργων όπως αυτής της φαλακρής πλατείας.

Και με την ευκαιρία ρωτώ την κ. Μπακογιάννη τι θα κάνει με το καφενεδάκι και
τη μικρή πλατεία της Δεξαμενής;

Από τη μια μεριά δεν επεμβαίνουμε, γιατί θεωρούμε παρέμβαση στην «πνευματική
προσωπική ιδιοκτησία», και ας είναι το πόνημά της εις βάρος του συνόλου, και
από την άλλη κατεδαφίζουμε μικρά καφενεδάκια που κάποτε ξαπόστασαν για λίγη
ανάσα και καφεδάκι τόσοι και τόσοι πνευματικοί άνθρωποι. Ναι, τα έχουμε χάσει.

Ο Σ. Β. Σκοπελίτης είναι φωτογράφος