Αυγά, πίτες και φραπέδες

Όλο το έθνος των Ελλήνων τήρησε το έθιμο. Γιατί έπρεπε να πληροφορηθεί με το ζόρι ότι το ίδιο έθιμο αιφνιδίως φέτος αποφάσισε να το τηρήσει και η οικογένεια του τέως;

Ήταν επόμενο, αυτές τις ημέρες του ήλιου και του οβελία για το έθνος των
Ελλήνων, να αξιοποιηθεί το «κενό» της επικαιρότητας από εκείνους που έχουν
εμφανώς καταστρώσει σχέδιο «εισβολής» στο μιντιακό θέαμα, όπως είναι η
οικογένεια Ντεγκρέτσια. Με το ζόρι μάς πληροφόρησαν πώς πέρασαν τις άγιες
αυτές ημέρες, αν έφαγαν παραδοσιακούς μεζέδες και τι είδους ακριβώς, λες και
θα κοβόταν η δική μας όρεξη αν δεν μαθαίναμε. Πίτες, πολλές πίτες, μάς
πληροφόρησε συμμαθητής του Ντεγκρέτσια που τους τραπέζωσε. Ελπίζουμε να
πληροφόρησαν την κυρία Ντεγκρέτσια ότι παχαίνουν και να μην το παράκανε, γιατί
τά ‘χει πάρει τα κιλάκια της και η τηλεόραση παχαίνει επιπλέον.

Τα κανάλια του κουτσομπολιού έπεσαν στο κιούπι με το μέλι, ζουζούνισαν
σαν μύγες γύρω από την οικογένεια, που επισκεπτόταν «διακριτικώς» τις εξοχές
της Ηπείρου, με τα κεράκια στα χέρια, χωρίς τα εγγόνια, μόνο η στενή
οικογένεια. Ουδείς εκ των Ελλήνων φυσικά θα σκεφτόταν να αφήσει τα μωρά παιδιά
του για να τρέχει να κάνει Πάσχα σε μέρη μακρινά, όπως έκανε ο Παύλος, αλλά
είναι προφανές ότι έχει βλέψεις ο υιός.

Έτσι, πληροφορηθήκαμε για πολλοστή φορά πόσο απλοί και φιλικοί άνθρωποι είναι,
όπως άλλωστε και εκατομμύρια Έλληνες που δεν τους δείχνουν τα δελτία ειδήσεων.
Επίσης πληροφορηθήκαμε από συμμαθητή του Ντεγκρέτσια ότι ήταν σκανδαλιάρης στο
σχολείο – τι μας λέτε; και χιλιάδες Ελληνόπουλα είναι επίσης, αλλά δεν
γίνονται θέμα και θέαμα. Τι άλλο συγκλονιστικό πληροφορηθήκαμε από το Alter,
που είχε πάρει στο κατόπι την οικογένεια; Ότι η ρεπόρτερ τούς έσπασε στο
τσούγκρισμα τα αυγά και κυρίως εκείνο του Νικολάου. Προτείνουμε στη ρεπόρτερ
και στο κανάλι να κορνιζώσει το γερό αυγό για νά ‘χει να το δείχνει σαν
κειμήλιο.

Είδαμε και τους υιούς Ντεγκρέτσια να τρέχουν με κάτι φραπέδες στα χέρια από τη
μια καφετέρια στην άλλη. Προφανώς, τους είπαν ότι πρόκειται για αυθεντική
ελληνική συνήθεια η φραπεδιά και είπαν να επιδείξουν ότι την κατέχουν. Τα
ελληνικά δεν τα κατέχουν ακριβώς, αλλά, αν ζοριστούν λίγο, ποιος ξέρει.

Ας όψεται η ανάγκη μιας κουτσομπολίστικης, γαστριμαργικής ενημέρωσης
για ψευτοστάρ, που είναι επόμενο να μην αφήνει ανεκμετάλλευτα κελεπούρια, όπως
είναι μια οικογένεια εκπτώτων. Άλλωστε, αναδύεται μια κατηγορία νεοξιπασμένων
που ανακαλύπτουν κάτι σαν αίγλη, κάτι σαν μεγαλείο στο νά ‘χουμε έκπτωτους να
μας επισκέπτονται, των οποίων η σκούφια κρατάει από οικογένειες που άλλα
ευρωπαϊκά κράτη επιμένουν να συντηρούν ως βασιλικές. Γιατί να έχει η Δανία
βασιλείς, αναρωτιόταν η Άννα Παναγιωταρέα τις προάλλες, ανασύροντας τα συνήθη
ανιστόρητα επιχειρήματα των νεοφιλοβασιλικών, λες και ήταν ποτέ η Ελλάδα
Δανία, λες και η βασιλεία συμβόλιζε ποτέ τίποτε περισσότερο για τη χώρα μας
από την υποτέλεια σε ξένες κυβερνήσεις.

Και αίφνης, την εποχή που έχουμε τη θέση και τον ισχυρό μας λόγο σε μια
κοινότητα κρατών, ακριβώς τη συμβολική στιγμή που πρωταγωνιστεί η χώρα – με
όσα μειονεκτήματα ή αντιρρήσεις μπορεί να βρει κανείς για την κοινή ευρωπαϊκή
πορεία – νάτος φάντης μπαστούνης και πρωταγωνιστής στην εγχώρια επικαιρότητα ο
τέως, το σύμβολο της υποτέλειας. Και μάλιστα ακριβώς τη στιγμή που ξεσπούν
εγχώρια σκάνδαλα, παραμονές Πάσχα, αφικνείται ως «αναστάσιμη» παρουσία.

Είναι φανερό ότι έχει πέσει πολλή δουλειά από τα επικοινωνιακά
επιτελεία. Οι έστω και ελάχιστα γνωρίζοντες τη μιντιακή θεωρία μπορούν να
αναγνωρίσουν πλήθος τούς συμβολισμούς αυτές τις ώρες σε τέτοιες εμφανίσεις. Το
τηλεοπτικό θέαμα δεν είναι ποτέ αθώο, ούτε ο λόγος των πρωταγωνιστών του έχει
δικαίωμα να είναι αφελής.

Η ιστορία, όμως, δεν κλείνει λογαριασμούς, και κυρίως ερήμην εκείνων, στην
πλάτη των οποίων νομίζουν ορισμένοι ότι μπορούν εσαεί να τους κάνουν, όσο και
αν οι μιντιακές σκηνοθεσίες επιμένουν περί του αντιθέτου. Πάντως, δεν υπάρχει
πιο βαρετή εικόνα από αυτή της οικογένειας Ντεγκρέτσια, που κυκλοφορούν όλοι
μαζί, όπως οι οικογένειες εκείνων που κατεβαίνουν για πρόεδροι των ΗΠΑ, για να
πείσουν τους νεοπουριτανούς ότι είναι πιστοί στις αρχές της οικογένειας και
της θρησκείας. Όσοι είναι, δεν τους χρειάζεται να το διαλαλούν.