Το Τέταρτο κουδούνι

Ωραίαιαια… Η πλατεία Ομονοίας. Μετά την πλατεία Δημαρχείου, και την
πλατεία Μητροπόλεως, και την πλατεία Συντάγματος ήρθε η σειρά και της
Ομόνοιας.

Σαν απέραντα κενοτάφια τις κάνουν…

Ποιος είναι ο επόμενος; Το επόμενο θύμα; Η πλατεία Μοναστηρακίου;

Όλος ο κόσμος είναι μια σκηνή…

Άπαιχτο στην Ελλάδα – και με αμετάφραστο ακόμα τον τίτλο του – έργο –
κομμάτι για δυο του Ρώσου Έντβαρντ Ρατζίνσκι θα ανεβάσει, σε μετάφραση Λεωνίδα
Καρατζά, τον επόμενο χειμώνα η Κάτια Δανδουλάκη, με συμπρωταγωνιστή της τον
καλό – και στο μπόι της πρωταγωνίστριας… – Κωνσταντίνο Κωνσταντόπουλο, που
επανέρχεται στο θέατρο «Δανδουλάκη» δυο χρόνια μετά την «Προδοσία» του Χάρολντ
Πίντερ.

Τη σκηνοθεσία ανέλαβε ο ειδικότατος επί των… ρωσικών θεατρικών
θεμάτων Στάθης Λιβαθινός, παράλληλα με τα καθήκοντά του ως υπεύθυνος της
Πειραματικής Σκηνής του Εθνικού.

Ρατζίνσκι στην Ελλάδα έχουμε ώς τώρα δει στα ρώσικα απ’ το «Θέατρο
Μαγιακόφσκι» της Μόσχας – το «Νέρων και Σενέκας», στη δεκαετία του ’80 – και
στα ελληνικά απ’ την Τζένη Καρέζη και τον Κώστα Καζάκο – ήταν κι ο σκηνοθέτης
– που τον πρωτοπαρουσίασαν εδώ το χειμώνα ’87-’88, με το «Τζόκινγκ» του και
απ’ τον Χρήστο Τσάγκα που ανέβασε κι έπαιξε μαζί με την Τζένη Ρουσσέα, στο
«Έναστρον», το επίσης κομμάτι του για δύο «Εγώ, ο Ντοστογιέφσκι», τους
χειμώνες 1999-2000 και 2000-2001.

Μπράβο στην Πειραματική Σκηνή της «Τέχνης». Επί δέκα χρόνια επιμένει να
διοργανώνει – και με επιτυχία – στην Θεσσαλονίκη την «Θεατρική Άνοιξη», το
μόνο σε μόνιμη βάση διεθνές θεατρικό φεστιβάλ – έστω και «μικρών μεγεθών» –
που διαθέτει η Ελλάδα.

Η «πρωτεύουσα», εντελώς τριτοκοσμική θεατρικά, αυτάρεσκα
ομφαλοσκοπώντας, ακόμα ανίκανη να οργανώσει το δικό της.

Υπουργείο Πολιτισμού, Εθνικό Θέατρο, Φεστιβάλ Αθηνών και λοιπές φίλιες
δυνάμεις – αλλά και οι για τον άρτον τους τον επιούσιον «μονομαχούντες»,
ιντριγκάροντες και ρουφιανεύοντες ελληνοκεντρικοί διακεκριμένοι των θεατρικών
μας πραγμάτων -, τον ύπνον του δικαίου καθεύδουν. Άμα τους τύχει κάτι και τους
συμφέρει, καλώς… Ειδεμή, ας πάει και το παλιάμπελο… Τι ντροπή!

«Το θεατρικό ζευγάρι της χρονιάς» έγραφα, την περασμένη Πέμπτη, για την
Ελένη Ράντου και τον Βασίλη Χαραλαμπόπουλο, που πετάνε σπίθες στο «Μαμά μην
τρέχεις» του «Διάνα» και εξηγούσα πόσο βρήκα να δένουν επί σκηνής οι δυο τους
– το σχόλιο μάλιστα, από λάθος, είχε «προσκολληθεί» στο προηγούμενο για τη
διανομή στον «Θείο Βάνια» του Γιάννη Μπέζου.

Εξ όλων, τη λέξη «ζευγάρι» μόνο συγκράτησε – ίσως πάνω από μία δεν
μπορεί να συγκρατήσει, κι αυτή ήταν που την «ερέθισε»… – δαιμόνια ρεπόρτερ
του «ειδικών αναγκών» Τύπου και, μια και δυο, την Ελένη Ράντου στο τηλέφωνο
για «ρεπορτάζ»: «Είστε, λοιπόν, ζευγάρι με τον Βασίλη Χαραλαμπόπουλο; “Τα
έχετε”; Και με τον Παπακωνσταντίνου χωρίζετε;».

Τι να της πει η άλλη; Ευτυχώς έχει αποθέματα χιούμορ: «Όχι, με την
Κατιάνα Μπαλανίκα “τα έχουμε” αλλά δεν το λέμε». Ε, μα καλά δεν της είπε;

Με τα «Παντρολογήματα» του Γκόγκολ επαναλαμβάνεται τον επόμενο χειμώνα η
πολύ καρποφόρα – «Το κτήνος στο φεγγάρι», «Φρεναπάτη», «Οικόπεδα με θέα» –
συνεργασία Δημήτρη Τάρλοου και Στάθη Λιβαθινού (φωτογραφία), ο οποίος θα
ανεβάσει στο «Πορεία» για τον «Δόλιχο» την κλασική σάτιρα σε καινούργια
μετάφραση Λεωνίδα Καρατζά, με σκηνικό του Αντώνη Δαγκλίδη – τι υπέροχο σκηνικό
έχει κάνει για «Το δάσος» του Μάμετ στο «Πορεία»! – και με μουσική Νίκου
Πλάτανου.

Ο θίασος από πολύ καλός έως εξαιρετικός: Ταμίλα Κουλίεβα, Αιμίλιος
Χειλάκης, Ελένη Γερασιμίδου, Μπάμπης Γιωτόπουλος, Ελισάβετ Ναζλίδου, Άρτο
Απαρτιάν, Γιώργος Μακρής, Ανδρέας Νάτσιος συν, βέβαια, ο Δημήτρης Τάρλοου.

Απ’ τις παραστάσεις της επόμενης χειμερινής «σεζόν» που θα περιμένω
ανυπόμονα. Κάνει – αθόρυβα… – πολύ προσεκτική δουλειά ο Τάρλοου στο «Πορεία».