ΜΑΤΙΕΣ Θεοδωράκης

Την παρέα μας, την «παρέα του Φιλοπάππου», την υποδέχτηκε το Σάββατο ο ίδιος ο
Μίκης, στο κεφαλόσκαλο του σπιτιού του. Έδειχνε ξεκούραστος και με καλή
διάθεση, μολονότι μπρος στο παράθυρό του, αυτό που βλέπει προς την Ακρόπολη,
βρισκόταν ακόμη στον ιστό της μεσίστια η μαύρη σημαία, για την «υποδοχή» του
«τρίο» Μπλερ, Αθνάρ και Μπερλουσκόνι.

Το ότι είχε καλή διάθεση, φάνηκε αμέσως: όταν τον ρώτησε ο Τόδουλος, «μα,
καλά, γιατί έχεις και σήμερα τη μαύρη σημαία, αφού οι “τρεις” έχουν φύγει πια
από την Αθήνα;», απάντησε γελώντας: «Περιμένω τον Γλέζο να την κατεβάσει!
Αρμόδιος, από την εποχή της Κατοχής, για να κατεβάζει τις σημαίες, είναι μόνον
ο Μανώλης!»

Φτάσαμε στο δώμα, πιάσαμε τις θέσεις μας και άρχισε η… συνεδρίαση. Πρώτος,
πήρε τον λόγο ο Καραχάλιος. «Μεθαύριο» είπε, «συμπληρώνονται 36 χρόνια από το
πραξικόπημα της 21ης Απριλίου. Καθώς ερχόμουνα προς τα εδώ με το ταξί,
θυμόμουν τους ατελείωτους μήνες που πέρασα αυτοεξόριστος σ’ ένα δωματιάκι στη
Ρώμη και είχα πέσει σε κατάθλιψη. Και ξάφνου θυμήθηκα ένα περιστατικό με τον
Χατζιδάκι και ξεράθηκα στα γέλια! Και όπως διαπιστώσατε, είμαι “φτιαγμένος”
ωραία…»

«Για ποιο περιστατικό μιλάς;» έκανε ο Θεοδωράκης. «Για τότε, που είχαμε θέσει
τον Μάνο υπό… περιορισμόν, εξαιτίας της φωτογραφίας που είχε βγάλει με τον
Μακαρέζο…». «Και πού είναι το αστείο;» ρώτησε ο Διαμαντής. Ο Καραχάλιος,
μειδιώντας, πήρε να εξηγεί: «Όταν αποκαταστάθηκαν τα πράγματα, πήγαμε στο
σπίτι του Μάνου μια ολόκληρη συντροφιά. Ήταν ένα πελώριο σπίτι που του είχαν
παραχωρήσει οι παραγωγοί μιας ταινίας, στην οποία θα έγραφε μουσική. Αφού
φάγαμε, ήπιαμε, κουβεντιάσαμε κ.λπ., κάποια στιγμή μού ζήτησε ο Μάνος να
παίξουμε τάβλι. Κι εκεί που παίζαμε, ξαφνικά τον βλέπω να γέρνει το κεφάλι του
στον καναπέ και να… κοιμάται! Με ένα ροχαλητό, που θα σκότωνε ελέφαντα!…».

«Φοβερή ιστορία» έπιασε την άκρη του νήματος ο Μίκης. «Όλοι εκεί στη Ρώμη,
ακόμη και ο πιο στενός του φίλος, του Χατζιδάκι, ο Κούνδουρος, έπνεαν μένεα
εναντίον του, είχαν περικυκλώσει το σπίτι του και δεν τον άφηναν να κατεβεί
για να πάει στη δουλειά του! Φυσικά, μπήκα στη μέση. “Είσαστε με τα καλά σας;”
τους είπα. “Ο Μάνος είναι εθνικό κεφάλαιο! Με το ζόρι, πάτε να τον βγάλετε…
χουντικό; Δεν ντρεπόσαστε;”. Τους έπεισα. Και το βράδυ της “συμφιλίωσης”
ζήσαμε στιγμές υπέροχες με πρωταγωνιστές τον Κούνδουρο, κάποιους άλλους φίλους
και, κατά τα μεσάνυχτα, με τον Χατζιδάκι, τον ύπνο του και το θηριώδες
ροχαλητό του…».