Τραγωδός και πρέσβειρα…

Η Λυδία Κονιόρδου εξελίσσεται σε πρέσβειρα του ελληνικού πολιτισμού. Αφού
«όργωσε» τον κόσμο με την περιοδεία της παράστασης του Εθνικού Θεάτρου
«Αντιγόνη», τώρα ετοιμάζεται για τρεις διαφορετικές εμφανίσεις της στο
εξωτερικό. Συμμετέχει στο μεγάλο θέαμα του Κώστα Γαβρά, που θα παρουσιασθεί
στις 20 Μαΐου στην περίφημη Μετροπόλιταν Όπερα. Θα συνεργαστεί με τον Γιάννη
Κόκκο στο ανέβασμα της όπερας του Μπερλιόζ «Τρώες», τον Οκτώβριο, ερμηνεύοντας
τον βουβό ρόλο της Ανδρομάχης, στο Σατλέ του Παρισιού. Και το φθινόπωρο θα
διδάξει αρχαία ελληνική τραγωδία σε Πανεπιστήμιο της Νέας Υόρκης. Στην
ωριμότητά της η Κονιόρδου, μονάδα του θεάτρου μας και όχι μία από τις πολλές,
δουλεύοντας συστηματικά με τα κείμενα, τους ρυθμούς, τη φωνή, τη σωματική
πειθαρχία, παλεύοντας με τα υλικά της και με τα υλικά που δίνει η εποχή μας,
είναι μια καλλιτέχνης που προβληματίζεται. Θέτει ερωτήματα, ζητάει εξηγήσεις.
Ακόμα και τη συμμετοχή της στη φιλόδοξη παραγωγή της Πολιτιστικής Ολυμπιάδας,
που συντονίζει ο Κώστας Γαβράς και θα κάνει πρεμιέρα στην καρδιά της Αμερικής,
δεν την προσπέρασε ως τιμητική και στη χθεσινή παρουσίαση της εκδήλωσης έδωσε
τον δικό της «τόνο» με αυτά που είπε.

…με σκέψη πολιτικοποιημένη

Λυδία Κονιόρδου

Προβληματίστηκε για την αναγκαιότητα τέτοιων παρουσιών, κάτω από τις νέες
συνθήκες, όπως διαμορφώνονται στο παγκόσμιο σκηνικό. Ως σκεπτόμενος άνθρωπος,
συνέδεσε την αναφορά που γίνεται στις καταστροφές από τους ανθρώπους που
υπέστησαν τα μνημεία της Ακρόπολης με την καταστροφή του μουσείου της
Βαγδάτης. Αλλά και την απαγγελία του ποιήματος του Βύρωνα «Η κατάρα της
Αθηνάς» που αναφέρεται στην καταστροφή των Μαρμάρων από τον Έλγιν, και τους
δύο «κομμούς» της Ηλέκτρας, που θα ερμηνεύσει, τους αντιμετωπίζει ως δημόσια
«διαμαρτυρία» κι ως ελάχιστο φόρο τιμής, σε όσους έχασαν τους αγαπημένους τους
ανθρώπους σ’ αυτόν τον πόλεμο. Η Κονιόρδου μάς λέει πως μπορεί το πολιτικό
θέατρο να έχασε τη φόρμα του στρατευμένου, όταν όμως συνοδεύεται από σκέψη,
είναι πολιτικό θέατρο.