Το «όχι» του ήθους…

Χρήστος Λούλης

Είπε «όχι» στον Άμλετ! Στα είκοσι επτά του χρόνια. Ο Χρήστος Λούλης. Τον
ζήτησαν να παίξει Άμλετ και είπε «όχι». Και το είπε όχι στον οποιοδήποτε αλλά
σ’ έναν Μιχάλη Κακογιάννη, που θα ανεβάσει τη σαιξπηρική τραγωδία στο
«Κοτοπούλη» για το Εθνικό Θέατρο, και σ’ έναν Νίκο Κούρκουλο – τον διευθυντή
του Εθνικού – που, μαζί με τη Λυδία Κονιόρδου, τον έχει καλέσει να παίξει τον
επώνυμο ρόλο, το καλοκαίρι, στην Επίδαυρο, στον «Ίωνά» της. Όχι γιατί έκανε
ένα ρόλο στην τηλεόραση και έχει καβαλήσει το καλάμι και δεν τους βρίσκει «του
επιπέδου του». Το έκανε με κάθε σεβασμό στο πρόσωπό τους. Ούτε γιατί τιμήθηκε
φέτος με το Βραβείο Χορν και έχει «σαλτάρει». Προσγειωμένος φαίνεται. Ούτε
γιατί νιώθει ανασφάλεια και αδυναμία να παίξει ένα τέτοιο ρόλο – η, μικρή
έστω, παρουσία του στο σανίδι σε ρόλους βασικότατους μαρτυρεί έναν ηθοποιό με
αυτοπεποίθηση. Αλλά με το επιχείρημα «δεν είναι ότι δεν έχω πείρα σκηνής αλλά
δεν έχω πείρα ζωής ακόμα για έναν τέτοιο ρόλο».

…και η απρόσμενη ωριμότητα

Τόση ωριμότητα ποιος να την περίμενε από έναν εικοσιεπτάχρονο ηθοποιό της
ελληνικής σκηνής την οποία λυμαίνονται τυχάρπαστα τηλεοπτικά «σταρ» και
μοντέλα που φιλοδοξούν να εμφανιστούν, χτες αν είναι δυνατόν, στην Επίδαυρο;
Ή, έστω, για να μην πιάνω τα άκρα, παιδιά ανώριμα ακόμα που θεωρούν τα πέντε,
ας πούμε, χρόνια στο θέατρο διάστημα περισσότερο από ικανό για να αναλάβουν
ρόλους απόλυτου πρωταγωνιστή; Ο Χρήστος Λούλης έδωσε, χωρίς να το επιδιώξει –
και μπορεί να μην του αρέσει να τα διαβάζει αυτά… -, ένα μάθημα στους
συναδέλφους της γενιάς του. Ίσως δεν είναι τυχαίο ότι είναι παιδί του «Θεάτρου
Τέχνης», ότι ο Λαζάνης ουσιαστικά τον έβγαλε στο σανίδι, ότι μαθήτευσε πλάι
στον Λευτέρη Βογιατζή, ότι τον σκηνοθέτησαν ώς τώρα η Νικαίτη Κοντούρη ή ο
Βασίλης Νικολαΐδης. Εξάλλου, όπως είπε ένα πολύ ωραίο κορίτσι αλλά και σοφό
παιδί, ομότεχνο του Χρήστου Λούλη, οι καριέρες με τα «όχι» μάλλον χτίζονται
παρά με τα «ναι».