ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΣΤΙΣ ΜΑΤΙΕΣ Ρατσιστές

Ο λόγος στους αναγνώστες.

Ο Νάσος Θεοδωρίδης, Καμελιών 26, Π. Ψυχικό, γράφει:

«Πολλοί ισχυρίζονται ότι για τον ρατσισμό δεν ευθύνεται η κοινωνία αλλά μόνο
το κράτος. Αυτό είναι λάθος, διότι μέσα στην κοινωνία αντανακλώνται οι ταξικοί
συσχετισμοί και επομένως την κοινωνία την διαπερνούν – και βασιλεύουν σ’ αυτήν
– οι ιδέες της κυρίαρχης τάξης. Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι η ελληνική
κοινωνία, όπως αποδεικνύεται από το έγκυρο ευρωβαρόμετρο, είναι μία κατ’
εξοχήν ρατσιστική κοινωνία, διότι απλούστατα διαθέτει μία αδηφάγο μεγαλοαστική
τάξη, για την οποία οι μετανάστες αποτελούν μια εύκολη και ευάλωτη λεία, για
να την κατασπαράξουν. Δεν είναι τυχαίο ότι, π.χ., πολλές Φιλιππινέζες οικιακές
βοηθοί, που δουλεύουν νύχτα-μέρα σε βίλες μεγαλοαστών ή μέσα σε κότερα το
καλοκαίρι, έχουν μόνο μία ημέρα ρεπό και όχι δύο, όπως θα έπρεπε. Όμως, ακόμη
και ο μικροαστός, προκειμένου να μοιάσει στον μεγαλοαστό και να ξεχάσει λίγο
την εκμετάλλευση που και ο ίδιος υφίσταται, εκμεταλλεύεται κι αυτός τους πιο
αδύναμους από εκείνον, πάμπτωχους ξένους εργάτες!!

Αυτή η ελληνική κοινωνία, κυρίως η μικροαστική, όπλισε το χέρι του ρατσιστή
δολοφόνου Καζάκου που δολοφόνησε δύο μετανάστες, τραυμάτισε άλλους επτά, και
έστειλε δύο απ’ αυτούς για πάντα στο αναπηρικό καροτσάκι. Θρασύτητα δείχνει
και η μη προφυλάκιση πολλών Ελλήνων που είτε τραυμάτισαν είτε σκότωσαν
μετανάστες και, στη συνέχεια, επιβραβεύτηκαν από την κοινή γνώμη, ενώ αφέθηκαν
ελεύθεροι. Ας μην ξεχνάμε ότι στα χωριά της Μυτιλήνης οι κάτοικοι πήραν τα
όπλα για να διώξουν τους ξένους εργάτες, διότι πολύ απλά δεν ήθελαν να τους
πληρώσουν για τα μεροκάματα που είχαν δουλέψει στα χωράφια τους.

Εξάλλου, είδαμε με θλίψη τους εργαζομένους στο πλοίο “Σάμινα” να συνηγορούν
υπέρ των αφεντικών τους (!!) και να έρχονται σε αντιπαράθεση με τους συγγενείς
των θυμάτων του ναυαγίου, προκειμένου να εξασφαλίσουν την εύνοια του εργοδότη
τους. Έτσι αναγκάστηκαν, φοβούμενοι την πείνα, να υπερασπιστούν με τον πιο
αηδιαστικό τρόπο τα συμφέροντα της ιδιωτικής επιχείρησης για την οποία
δουλεύουν. Παρόμοιο κραυγαλέο δείγμα κοινωνικής σήψης ήταν και τα όσα έγιναν
στη δίκη τής Ρικομέξ, όπου πάλι οι εργαζόμενοι ήρθαν σε αντιπαράθεση με τα
θύματα των αφεντικών τους, επειδή τυχόν αποζημιώσεις θα ήταν πιθανή αιτία
απολύσεων!! Καμία αμφιβολία δεν πρέπει να υπάρχει ότι ο καπιταλισμός γεννάει
όχι μόνο τον ρατσισμό, αλλά και την πλήρη διαστροφή του χαρακτήρα και της
ιδιοσυγκρασίας των ανθρώπων. Όμως, αυτό δεν μειώνει τις τεράστιες ευθύνες μιας
κοινωνίας που παρακολουθεί απαθής τα Ολυμπιακά έργα να μετατρέπονται σε βωμό
νεκρών “αναλώσιμων” εργατών. Λίγα μπορεί ίσως να περιμένει κανείς από μία
κοινωνία που, αφενός απαξιώνει τους πολιτικούς αγώνες και τις απεργιακές
διεκδικήσεις και, αφετέρου στρέφεται σε καταπιεστικούς θεσμούς, όπως είναι ο
Στρατός, η Αστυνομία και η διοίκηση της Εκκλησίας, που παρουσιάζουν υψηλά
ποσοστά αποδοχής (π.χ. Αρχιεπίσκοπος)».