Συνάντηση «θηρίων» στη σκηνή

Η Τζούντι Ντεντς (Φράνσις) και η Μάγκι Σμιθ, (Μάντλιν) στέκονται για μια στιγμή απέναντι η μία στην άλλη χωρίς κουβέντα. Ανάμεσα στους χαρακτήρες, στη σκηνή, υπάρχει ένταση και το νιώθεις…

Φαντάζομαι κάτι σαν τον Μοχάμεντ Άλι απέναντι στον Μάικ Τάισον, τον Μποργκ
απέναντι στον ΜακΕνρό. Ό,τι και να ‘ναι το παιχνίδι, όποιος και να κερδίσει,
θα έχει ενδιαφέρον.

«Ανάσα ζωής» (ή Breath Of Life) o τίτλος του έργου – ασαφής όσο πρέπει,
δεν σε αφήνει να μαντέψεις πολλά. Τα ονόματα έξω από το «Haymarket Royal
Theatre» βαραίνουν περισσότερο. Τουλάχιστον για κάποιον τουρίστα του θεάτρου
σαν κι εμένα. Το Γουέστ Εντ, ωστόσο, έχει μόνιμα αυτόν τον αέρα από αυλαία…
Έτσι κι αλλιώς, ο κόσμος όλος είναι μια σκηνή. Τολμηρές παραστάσεις, κλασικές
παραστάσεις, μόνιμες παραστάσεις, απροσδόκητες παραστάσεις, υπέροχες
παραστάσεις, βαρετές παραστάσεις, but in London. Θεατρική πρωτεύουσα της
Ευρώπης να πω; Αν θέλουν οι Άγγλοι, ας βάλουμε τα θέατρά μας κάτω να τα
μετρήσουμε.

Το «κράουντ» – όπως θα λέγαμε, το κοινό. Όσο και αν το θέαμα δεν είναι
ιντεράκτιβ, πάντα το κοινό έχει τον ρόλο του. Το φουαγιέ είναι γεμάτο γούνες
και ραντεβού, δεν χρειάζεται δεύτερη ματιά για να τοποθετήσεις ηλικιακά την
«Ανάσα της ζωής», ώριμοι θεατές που εκτιμούν καλές παραστάσεις και καλές
ερμηνείες και που πάντα γοητεύονται από ένα μεγάλο όνομα. Πόσο περισσότερο
όταν πρόκειται για δύο! Οι σκηνές της Βρετανίας έχουν απ’ αυτά.

Περίεργη ηρεμία στην γκαρνταρόμπα. Μα κανείς δεν θα αποχωριστεί το
παλτό του; Μια διακριτική πινακίδα στην άκρη λύνει την απορία: το θέατρο ζητά
συγγνώμη για τη βλάβη στο σύστημα θέρμανσης. Συμβαίνουν και στην αλλοδαπή. Αν
και, ομολογώ, με κάποιον άλλον τρόπο είχαν καταφέρει να κρατήσουν το ψύχος έξω
από την αίθουσα στο παγωμένο Πικαντίλι. Στο διάλειμμα, κιόλας, πήραμε παγωτό.

Στη σκηνή, λοιπόν, είναι ένα δωμάτιο που φωτίζεται χαμηλά – βλέπουμε
μπροστά τον καναπέ, πιο πίσω το γραφείο με το κομπιούτερ πάνω του, ένα
παράθυρο που μπαίνει φως, πολλά βιβλία, και το στυλ του ανθρώπου που διαβάζει
φανερό παντού. Ακούμε θαλασσοπούλια. Ο άνθρωπος που κατοικεί στο σπίτι είναι η
Μάγκι Σμιθ, Μάντλιν. Είναι η πρώτη που κάνει την είσοδό της στη σκηνή. Και η
Μάγκι Σμιθ είναι στο μυαλό μου αγγλικό θέατρο, και ας την έχω δει μόνο στο
σινεμά. Ενώ κάνει τις πρώτες κινήσεις στη σκηνή, παίρνει δύο τρία βιβλία, τα
βάζει στην άκρη, τακτοποιεί, ανοίγει την πόρτα και την αφήνει ανοιχτή. Περνούν
από μπροστά μου σαν τρέιλερ σκηνές από ταινίες, η Μάγκι Σμιθ στον «Χάρι
Πότερ», στο «Γκόσφορντ Παρκ», στο «Έγκλημα στον Νείλο»…

Από την ανοιχτή πόρτα κάνει την είσοδό της η Τζούντι Ντεντς (Φράνσις).
Οι δύο τους στέκονται για μια στιγμή απέναντι η μία στην άλλη χωρίς κουβέντα.
Ανάμεσα στους χαρακτήρες υπάρχει ένταση και το νιώθεις. Ωστόσο, στη θέα της
Τζούντι Ντεντς το σινεμά στο μυαλό μου ξαναπαίζει τα τρέιλερ («The Shipping
News», «Ερωτευμένος Σέξπιρ», «Τζέιμς Μποντ»).

Το έργο. Έχει την υπογραφή του David Hare. Η ιστορία ξετυλίγεται μέσα
σε ένα βράδυ, σε μια παραθαλάσσια αγγλική πόλη, σήμερα. Είναι δύο γυναίκες, η
Μάντλιν και η Φράνσις, που μιλάνε για έναν άντρα που έχει παίξει ρόλο στη ζωή
τους, μιλάνε για το παρελθόν και τη ζωή, από την ανεξάρτητη, ελεύθερη πλευρά
της (η Μάγκι Σμιθ), από την οικογένεια και την εξάρτηση (η Τζούντι Ντεντς).
Μια απλή, συνηθισμένη ιστορία – μια συζήτηση ένα βράδυ (γιατί η Φράνσις χάνει
το πλοίο και διανυκτερεύει στης Μάντλιν) μέχρι το επόμενο πρωί – αλλά γεμάτη
ατάκες και σχόλια και διαπιστώσεις, με στόχους διάφορους, από τη λογοτεχνία
μέχρι την οικογένεια, από τους Αμερικανούς και τις σοουμπίζνες, από το δίκιο
ως το άδικο (αν αυτά τα δύο υπάρχουν).

Αναπόφευκτο. Σε λίγο δεν προσέχεις το έργο. Σε έχουν απορροφήσει οι δύο
κυρίες. Την επόμενη φορά στο σινεμά θα τις δω με άλλο μάτι. Η Μάγκι Σμιθ σαν
αέρας κινείται με άλματα, σχεδόν σαν να χορεύει. Η Τζούντι Ντεντς πιο γήινη,
τυλίγεται με το σάλι της, καπνίζει, ανάβοντας τσιγάρο ύστερα από πολλά χρόνια
– θα πει.

Το χειροκρότημα. Πολύ και ζωηρό. Τι άλλο θα ήταν! Οι δύο κυρίες βγήκαν
τρεις φορές στη σκηνή και υποκλίθηκαν. Ξέρουν πως έχουν κερδίσει το κοινό. Τα
εισιτήρια ήταν προπωλημένα καιρό πριν.

Μετά. Δέκα παρά δέκα που τελειώνει η παράσταση, συνήθως για τους
Άγγλους τελειώνει και η έξοδος. Γύρω πάντως (και επειδή κυκλοφορούν και ξένοι)
υπάρχουν κάποια συμπαθητικά ιταλικά εστιατόρια. To δισκοπωλείο «Virgin»,
ακριβώς πάνω στην πλατεία, μένει ανοιχτό μέχρι τις 11, ενώ αν προτιμάς,
παίρνεις το Μετρό για Νάιτσμπριτζ, για το «underground» σκηνικό του σινιόρ
Ciro. Αυτό προτιμήσαμε.

INFO

To «Breath of life» με τη Μάγκι Σμιθ και την Τζούντι Ντεντς στο «Heymarket
Royal Theater» θα παίζεται έως τέλη Απριλίου.