«Χαριστική βολή» το πλιάτσικο

Μετά το αίμα και τον πόνο, οι καινούργιες εικόνες από τη Βαγδάτη εγγράφονται στη συνείδηση του κόσμου διαμορφώνοντας μία αντίληψη για ένα λαό που σίγουρα δεν του ταιριάζει

Οι βιτρίνες στο Μουσείο της Βαγδάτης σπασμένες, γυαλιά στην έρημη αίθουσα και
εκεί όπου μέχρι χθες στέκονταν οι αποδείξεις ενός πολιτισμού, ενός κομματιού
της ιστορίας του κόσμου, χάσκουν τρύπες. Είναι οι «μαύρες τρύπες» της πιο
άγριας πολεμικής προπαγάνδας. Διέλυσαν έναν λαό οι βόμβες και τώρα τον
ταπεινώνουν, διαλύουν την αξιοπρέπειά του τα πλάνα της βαρβαρότητας.

Ένας σέρνει ένα ψυγείο, δυο-τρεις πιο κάτω γρονθοκοπιούνται σαν αγρίμια,
κάποιοι τρέχουν με χαλιά διπλωμένα και άλλοι έχουν ξηλώσει μαρκίζες και
λεκάνες τουαλέτας, δεν βρήκαν τίποτε άλλο.

Μετά τα πλάνα με τα ακρωτηριασμένα μωρά στα νοσοκομεία, αυτά της
ακρωτηριασμένης αξιοπρέπειας έρχονται να ενσταλάξουν με εκείνον τον ύπουλο
τρόπο του θεάματος, στη συνείδηση του παγκόσμιου κοινού, πως οι Ιρακινοί είναι
στ’ αλήθεια οι απολίτιστοι, οι τρομοκράτες που η αμερικανική προπαγάνδα ήθελε
να είναι.

Και τα ρεπορτάζ επιμένουν: «Ιρακινοί επιδίδονται στο πλιάτσικο». Είναι
όλοι; Ένα ψύχραιμο βλέμμα διακρίνει πως πρόκειται για μια χούφτα, μερικές
ομάδες εξαθλιωμένων. Μια κυρία, κάτοικος της Βαγδάτης, με θαυμάσια αγγλικά
εξηγεί στον φακό του Sky News ότι όλοι αυτοί δεν είναι παρά φυλακισμένοι,
ποινικοί που ξεχύθηκαν να ληστέψουν, δεν εκπροσωπούν τον λαό της Βαγδάτης, το
Ιράκ. Πόσοι την άκουσαν, πόσοι μπορούν να σταθούν σε αυτό που λέει, όταν
ουδέποτε μέχρι να φτάσουν τα αμερικανικά τανκς στη Βαγδάτη υπήρχε εικόνα του
αραβικού κόσμου στα παγκόσμια δίκτυα, αίσθηση του πολιτισμού αυτών των χωρών,
των νοοτροπιών τους. Όσα ξέρουν οι πολλοί είναι από τον «Λώρενς της Αραβίας»,
από συγκρούσεις Παλαιστίνιων με Ισραηλινούς στα δελτία ειδήσεων. Ένα μεγάλο
μέρος του κόσμου, οι πολύ νέοι που κατεβαίνουν στους δρόμους με το συναίσθημα
της ηλικίας και όχι με τη γνώση, να διαδηλώσουν κατά του πολέμου, δεν
γνωρίζουν, δεν διδάσκονται, ίσως δεν προλαβαίνουν μέσα στον ανταγωνισμό που
έχουν να αντιμετωπίσουν για το δικό τους αύριο, να κατανοήσουν τις διαφορές
του κόσμου, του άλλου μισού του πλανήτη.

Εμφανίζεται σαν την ελπίδα του αύριο αυτή η ορμή των νιάτων να
διεκδικήσουν έναν κόσμο ειρηνικό. Αλλά η ειρήνη χρειάζεται τη συνείδηση, την
αποδοχή των διαφορών και αυτό πώς μπορεί να υπάρξει, όταν οι εικόνες που
προκαλούν τη συγκίνηση στις οθόνες του κόσμου, αντικαθίστανται με εκείνες που
προκαλούν την αποστροφή, με εκείνες που απελπισμένοι, διαλυμένοι από τις
βόμβες Ιρακινοί ζητούν την προστασία των ίδιων των κατακτητών, εκείνων που
τους διέλυσαν. «Πού είναι οι Αμερικανοί που θα μας απελευθέρωναν από τον
Σαντάμ» αναρωτιέται φωνάζοντας ένας άντρας με ένα μωρό στην αγκαλιά. Μέσα στην
απελπισία του ακόμη και αυτή η «αμερικανική ειρήνη» είναι καλοδεχούμενη.

Οι εικόνες- θραύσματα που πληγώνουν ανεπανόρθωτα την παγκόσμια μνήμη
και μαζί «θανατώνουν» έναν λαό, αφού η διάλυση της αξιοπρέπειας και της τιμής
ισούται με θάνατο, είναι οι πιο σκληρές, ανυπολόγιστες συνέπειες αυτού του
πολέμου.

Οι εικόνες είναι πανίσχυρες, ιδίως σε έναν κόσμο που έχει μάθει να ζει και να
«ενημερώνεται» από αυτές – πρόσφατη έρευνα δείχνει ότι η τηλεόραση παραμένει
το κύριο μέσο ενημέρωσης των νέων, περισσότερο από τις εφημερίδες και από το
οικογενειακό περιβάλλον.

Έτσι, όπως προβάλλονται οι σκηνές της βαρβαρότητας, κρύβουν τον κίνδυνο
να μετασχηματίσουν ύπουλα ένα μέρος του φιλειρηνικού κύματος σε συγκινησιακά
φορτισμένο ξέσπασμα των τυχερών παιδιών για τους καημενούληδες, υπανάπτυκτους,
απολίτιστους, άρα υποδεέστερους Ιρακινούς. Η διεκδίκηση της ειρήνης παίρνει
μια χροιά φιλανθρωπικής δράσης, χάνει την πολιτική της υπόσταση. Και ο δρόμος
ανοίγει για μια ιδιόμορφη ή και βίαιη επιβολή των «ανθρώπινων δικαιωμάτων»,
από εκείνους που «αντιλαμβάνονται» την έννοιά τους, σε εκείνους που δεν έχουν
τον πολιτισμό να την αντιληφθούν. Καμιά εικόνα, ιδίως όταν υπερπροβάλλεται εις
βάρος του υπόλοιπου μη φανταχτερού, απροσπέλαστου στις κάμερες, μέρους της
πραγματικότητας, δεν είναι αθώα.